Op zaterdag 2 februari 2025 zegevierde Matteo Moschetti in de slotetappe van de AlUla Tour. Met 83 km/u over de laatste 500 meter was het mogelijk de snelste sprint ooit in het professionele wielrennen. Maar bij Q36.5 Pro Cycling Team onthouden ze iets anders. Het was de wonderbaarlijke comeback van Matteo Moschetti, 6 maanden voordien nog overhoop gereden en afgevoerd met een gebroken nek.
Eng om mee te maken
Op 23 juli 2024 werd Moschetti tijdens een training aangereden door een vrachtwagen. Hij liep een gebroken nek, sleutelbeen en veel schaaf- en snijwonden op. De overwinning in de AlUla Tour betekende het einde van een opmerkelijke comeback waarbij de Italiaanse spurter fysieke, maar vooral buitengewone mentale veerkracht toonde.
Laten we eerst teruggaan naar die dag in 2024. Moschetti was net terug van een hoogtestage in Livigno met het team en bereidde zich voor op de 2e helft van het seizoen, te beginnen met de Czech Tour. Op de terugweg van Livigno naar huis besloot hij zijn familie in Milaan te bezoeken en zo van Malpensa naar Praag te vliegen. “Het was leuk om mijn ouders een paar dagen te zien, want ik zie hen niet zo vaak”, vertelt Moschetti. “Ik had een vlucht later die dag, dus ik ging die ochtend een easy ritje doen van misschien anderhalf uur. Toen gebeurde het. De vrachtwagenchauffeur heeft me nooit gezien. Ik ging niet eens zo hard, maar het was echt eng om mee te maken.”
Lorenz Emmert, hoofd van de medische dienst van Q36.5 Pro Cycling Team, zorgde ervoor dat Moschetti de best mogelijke zorg kreeg. Die verschilt vaak van mensen die geen profsporter zijn. Het medische team in Milaan wist meteen dat de verwondingen ernstig waren. Ondanks deze vreselijke lijst was Moschetti niet al te pessimistisch. Dat zit gewoon niet in zijn aard. “Het had veel erger kunnen zijn. Uiteindelijk had ik alleen een operatie aan het sleutelbeen nodig, wat hoort bij een profcoureur”, glimlacht hij.
Het herstel van een gebroken nek was niet zo gemakkelijk, maar Moschetti hield vol. “De nekblessure kostte veel tijd en was erg vervelend. Het was augustus en het was vreselijk om de hele dag van die dingen om mijn nek te hebben. ’s Nachts kon ik het afdoen, maar ik moest mijn nek stabiliseren met kussens. Ik sliep niet meer dan een paar uur, ook omdat de snijwonden in mijn gezicht erg jeukten. In die weken verbleef ik bij mijn familie omdat ik hen nodig had. Ik kon niet voor mezelf zorgen. Het was erg moeilijk voor mij maar ook voor hen om me zo te zien.”
Angst overwonnen
Een maand na het ongeluk trok Moschetti naar Zürich voor onderzoeken en tests. “Ik was die dag behoorlijk zwak”, herinnert hij zich. “Tijdens de scans viel ik zelfs flauw omdat mijn lichaam zo hard had gewerkt om te herstellen. Gelukkig zeiden de artsen dat de breuken goed als genezen waren. Ik kreeg groen licht om een beetje te gaan trainen. Ik begon met 5 km lopen omdat dat het enige was wat ik kon doen.”
De botten waren genezen, maar mentaal waren er nog veel littekens. De mentale impact van het ongeluk werd duidelijk toen Moschetti anderhalve km op een stadsfiets door Monaco reed, waar hij woont. “Ik fietste heel langzaam, maar het was allerminst een fijne ervaring. Ik wist dat de artsen gelijk hadden en dat ik mentale hulp moest zoeken. Ik ging praten met een psycholoog die ik kende van mijn vorige team en zij heeft me goed geholpen. Ik begon eerst binnen te rijden en ging toen met iemand naar buiten, zodat ik niet alleen was. In het begin fietste ik alleen op het fietspad. We hebben de angst om op open wegen te rijden echt stap voor stap overwonnen.”
Moschetti keerde wel nog in 2024 terug in het peloton. Hij schreef zich op 10 oktober in voor de Gran Piemonte om te ervaren hoe het is om weer in het peloton te zitten voordat hij aan het tussenseizoen begon. “Ook al haalde ik de finish niet, de Gran Piemonte was goed omdat ik het nieuwe jaar kon beginnen met een fris gemoed.”
Het nieuwe seizoen 2025 begon erg goed voor de Italiaanse sprinter, die voor het eerst sinds het ongeluk weer een volledige wedstrijd reed. Hij ging vol vertrouwen naar Saoedi-Arabië en toonde dat met 2 vierde plaatsen in een zeer sterk sprintersveld. “De trainingskampen gingen goed, maar het is koersen wat telt”, vervolgt hij. “Je kunt gewoon geen massasprints trainen op training. De 1e sprint was niet perfect, maar we werkten als team echt goed samen. De 2e sprint was een beetje riskanter, ik was terughoudend om te veel risico’s te nemen. Ondanks 2 vierde plaatsen had ik het gevoel dat ik nog niet mijn volledige potentieel had laten zien. Daarvoor hoopte ik op de laatste dag.”
In tranen
Moschetti presteerde met de hulp van het hele team. Emils Liepiņš en Nick Zukowsky beheersten de waaiers in het 1e deel van de etappe en Nicoló Parisini, Xabier Azparren, Frederik Frison en Tom Pidcock zaten samen met de Italiaan vooraan in de finale. Na al dat werk noteerde Moschetti een sprint van 83 km/u in de laatste 500 meter, de snelste ooit. “We besloten pas om te gaan sprinten in de laatste ronde toen we wisten dat het algemeen klassement van Tom min of meer zeker was”, klinkt het.
“We waren de aankomstzone al 2 keer eerder gepasseerd. De 1e keer was een beetje eng omdat het peloton compact was en wij supersnel waren. Tijdens de eigenlijke sprint besef je niet eens dat je zo snel bent. Je probeert zo goed mogelijk te sprinten.
Uiteindelijk ging alles goed, maar met tegenwind en een helling zou deze sprint veiliger moeten zijn. Uiteindelijk ben ik trots op wat we als team toonden en dat Tom een lead-out voor me heeft gedaan. Het was ook heel emotioneel om iedereen zo blij voor me te zien. Die foto met Nicoló in tranen vertelt het verhaal van mijn comeback.”
Matteo Moschetti zijn volgende wedstrijd is de Clasíca Almería 2025, een wedstrijd die hij won in 2023 en die de 1e overwinning betekende voor het nieuwe Q36.5 Pro Cycling Team.
