Isabelle Scheyltjens is wetenschapster aan de KU Leuven, waar ze zich inzet op het departement kankeronderzoek. Daarnaast is de Bierbeekse met Kempische roots een fervent fietsster. Ze neemt geregeld deel aan ultrabikewedstrijden in en buiten Europa. Recent reed ze nog de Atlas Mountain Race. Scheyltjens werd er 8e in de vrouwencategorie en blikt tevreden terug.
Bikepacken
De Bierbeekse Isabelle Scheyltjens (35) kreeg de smaak van het fietsen zo’n 6 jaar geleden te pakken. Nu is ze helemaal niet meer weg te slagen van haar stalen ros. “Het begon op de wegfiets, maar ik ben dan al snel overgeschakeld op offroad”, vertelt ze. “Ik kocht een mountainbike en een gravelfiets. Al snel is dat zijn eigen leven beginnen leiden. Ik ben begon toen ook steeds meer mensen te kennen die erg into bikepacking waren. En zo ben ik in ons land begonnen met een aantal bikepackings.”
Als training gaat de naar Vlaams-Brabant uitgeweken Kempische dan ook vaak trainen in de streek rond Bierbeek, haar woonplaats. Daar is voor Scheyltjens een goede reden voor. “In het Leuvense zijn heel veel heuvels. Daar kan ik me op zich al beter voorbereiden dan in pakweg de Kempen. In de Ardennen vind je gelukkig ook veel klimmetjes, al zijn die wel korter dan diegene die je voorgeschoteld krijgt op een Mountain Race.”
Scheyltjens is aan de slag als wetenschapster bij het departement kankeronderzoek aan de KU Leuven. Haar fulltime job maakt het niet gemakkelijk om veel te trainen voor ultrabike-wedstrijden. “Mijn job laat wel toe dat ik mijn verlofdagen ver genoeg op voorhand kan inplannen. Maar dat combineren met mijn trainingen is wel minder evident”, geeft ze eerlijk toe. “Het is een fulltime job, dus dat wil zeggen dat ik oftewel heel vroeg, voor ik vertrek naar het werk, moet trainen ofwel na mijn werk nog op de fiets kruip. Maar da’s geen sinecure als je een zware werkdag achter de rug hebt. Dat maakt in ieder geval dat er niet zo heel veel tijd is voor andere dingen.”
Atlas Mountain Race
Recent finishte de Bierbeekse als 8e in de Atlas Mountain Race, na 6 dagen en 15 uur zwoegen. Ze blikt dan ook met een goed gevoel terug op de race door de Noord-Afrikaanse bergketen. “Het was een prachtige wedstrijd. Daarbovenop was het ook de 1e keer dat ik het echt als een race heb opgevat. Ik wilde vooral kijken of ik mezelf meer kon pushen dan in de Hellenic Mountain Race. Ik ben tevreden met het resultaat, want het was best wel een zware challenge.”
Dat het geen sinecure zou worden, was voor Scheyltjens vooraf al duidelijk. “Na het vertrek op vrijdagavond kregen we meteen een 2.700 meter hoge bergpas voor de kiezen. Daarna begint de race pas echt. Je moet meteen de nacht door fietsen. Dat is vooral een kwestie van afwegen wanneer je slaapt en hoeveel precies”, gaat ze verder. “Dat is het moeilijkste aan die races. Er zijn stukken van 100 km zonder ravitaillering. Dan moet je zien dat je toekomt met alles wat je op zak hebt. Verder heb ik er een goed gevoel bij gehad. Ik heb het geluk gehad dat ik geen mechanische problemen heb gehad.”
Ondanks een goeie race in de Atlas ziet Scheyltjens toch nog wat werkpunten voor zichzelf. “Ik heb gemerkt dat er nog altijd progressiemarge inzit”, klinkt het. “Als ik meer gerichtere trainingen doe en minder bevoorrading meeneem, zijn er al 2 werkpunten getackeld. Het is gebleken dat ik vooral moet werken aan de efficiëntie. Zo kort mogelijke stops maken, snel in- en uitpakken na het slapen,…. Dat zijn kleine dingen waarmee je tot wel uren kunt winnen. Uiteindelijk kan je dat een betere positie opleveren. Maar ik heb altijd wel het gevoel gehad dat ik heb kunnen doorfietsen en nooit echt een slechte dag heb gehad.”
Coach
Met enkele ultrabike-wedstrijden in het verschiet heeft Scheyltjens enkele mooie dingen om naar uit te kijken. “Momenteel kan ik even geen fiets meer zien”, glimlacht ze. “Maar vanaf ik helemaal hersteld ben van deze Atlas Mountain Race ga ik met mijn coach eens samenzitten hoe we het verder gaan aanpakken. We gaan ook kijken wanneer we opnieuw starten.”
