Op 9 maart 2025 was het dan eindelijk zo ver, de GF Strade Bianche! Een hele winter hard gewerkt en uitgekeken naar deze wedstrijd. De laatste maand richting race verliep nagenoeg vlekkeloos. Ik werkte mijn trainingen feilloos af en de sterren leken gunstig te staan. Het seizoen mocht beginnen, want het vuur binnenin brandde heel intens!
Chianti!
Op zaterdag 1 maart 2025 stond de traditionele seizoensopener van het Granfondoteam.be op het programma. Naar jaarlijkse gewoonte een mooie en stevige rit doorheen de prachtige Vlaamse Ardennen. Met mijn trainer Jef maakte ik de afspraak om er een aantal keer stevig door te duwen, om zo een aantal wedstrijd-intensieve prikkels in de training te integreren. Het was een mooie en stevige toer, plus fijn om nog eens met mijn teammakkers op pad te zijn in een andere omgeving dan gewoonlijk.
Na de rit doorheen de Vlaamse Ardennen sprong ik in mijn auto en reed ik door tot Oostende. De rest van het weekend wilde ik wat uitwaaien en ontspannen met iemand die me zeer nauw aan het hart ligt. Eventjes naar het zeetje, wat fietsen en genieten van het zonnetje. Meer hoeft het niet te zijn. Zolang ik maar tijd kan doorbrengen met de mensen die ik graag zie. Het was een heel fijn weekend, zorgde voor de nodige (gemoeds)rust en het was zeer waardevol om eens niet te veel met de fiets bezig te zijn.
Op woensdag 5 maart stond de reis richting Siena op de planning. Eenmaal in het hotel reed ik de benen nog wat los na een vermoeiende reisdag. Dit zijn vaak ritten tegen mijn zin, maar wel noodzakelijk om de dag nadien met niet al te zware benen op training te vertrekken. Op donderdag stond er immers een verkenningsrit op de planning, waarbij we elke gravelstrook onder de loep namen. Meteen werd duidelijk in wat voor schilderachtig landschap we mochten vertoeven. Het zonnige weer deed natuurlijk ook veel, maar Toscane is echt een prachtige regio.
Dat bewijs kregen we vrijdag nogmaals, tijdens onze rit doorheen de magnifieke Chianti-wijnstreek. Ik had dus nog 2 mooie trainingsritten door Toscane op de teller gezet, om zaterdag dan mijn gebruikelijke wedstrijdvoorbereiding te doen, naar de start van de profs te kijken en vooral voldoende proberen te herstellen.
Mist
Naarmate de week vorderde, voelde ik de spanning toenemen. Rationeel gezien wist ik dat ik zéker voldoende getraind had en met een degelijke conditie uit de winter was gekomen. Uiteraard wil je dit liefst van al zo snel mogelijk bevestigd zien en al zeker in een wedstrijd van het kaliber van de Strade Bianche. Zaterdagavond kroop ik vol goede moed, maar vooral met heel veel nervositeit, onder de wol.
Zondagochtend om 8 uur was het dan zo ver: de Strade Bianche! Een wedstrijd die al heel lang op mijn bucketlist stond en waar ik maar wat graag wilde presteren.
Over de wedstrijd zelf kan ik best vrij kort zijn: het was ondermaats en allesbehalve hetgeen ik verwacht en gehoopt had. Vanaf de start voelde ik dat ik maar weinig kracht had in de benen. Op de stroken waar ik veelal mee het verschil kan maken, moest ik nu vooral terugschakelen en zoeken naar mijn eigen tempo. Het stak me zelfs zo hard tegen, dat ik lang twijfelde om een ticketje retour richting Siena te nemen….
Gelukkig bleef ik door de aanmoedigingen van het team, het iconische aan de regio/wedstrijd en het feit dat mijn ouders aan de finish stonden gewoon doorrijden en finishte ik mijn wedstrijd met 2 gedachten: k*tdag, ontgoocheling, maar uiteindelijk wel een goeie training afgewerkt en vooral: zoeken naar de oorzaak waarom het wat minder liep.
Een blik op het verleden toonde me ook dat ik wel vaker de bal wist mis te slagen in het begin van het seizoen. In 2020 kwam ik ook vanuit een goede stage en met een zeer goede conditie uit de winter. Mijn eerste 2 races gingen totaal de mist in, hoewel Brussel-Zepperen bijvoorbeeld ook een parcours op mijn maat is. In augustus dat jaar ging ik wel met de eindzege in de Ronde van Vlaams-Brabant aan de haal.
The best is yet to come
In de jaren 2018 en 2019 kwamen mijn betere resultaten ook pas vanaf de maand mei tot en met september. Hoewel de wedstrijd zelf een enorme tegenvaller was, probeer ik de week in Toscane toch mee te nemen doorheen de rest van het jaar.
Enerzijds was het gewoon een goeie trainingsweek en kan ik er conditioneel nog iets uithalen. Anderzijds een goede les richting volgende races om te kijken wat ik anders kan/moet doen om deze scenario’s te vermijden.
Het seizoen is nog jong, ik houd me sterk aan het feit dat het beste nog zal komen.
Kwestie van het hoofd niet te laten hangen!
Ik blijf verder werken, met hart en ziel!
Tot snel!
Niels
