De Cape Epic, 1 van de zwaarste en meest prestigieuze MTB-wedstrijden ter wereld, staat weer voor de deur. Van 16 tot en met 23 maart 2025 trekken renners van over de hele wereld naar Zuid-Afrika om de uitdaging aan te gaan. Over een afstand van ruim 700 km en met meer dan 16.000 hoogtemeters worden zowel professionals als amateurs tot het uiterste gedreven. Maar terwijl de camera’s en media-aandacht zich vooral richten op de eliterijders, wil de Nederlandse Eline Linssen een ander perspectief belichten: dat van de soigneurs van de niet-elite deelnemers.
Zorgtaak zonder toegang
Bij de meeste wielerwedstrijden is de rol van een soigneur redelijk vastomlijnd: zorgen voor massages, voeding en hydratatie, en tijdens de koers paraat staan met bidons en energiegelletjes in de bevoorradingszones. Maar de Cape Epic gooit dat concept volledig om. Hier geldt een strikte scheiding tussen de elite en niet-elite rijders. Terwijl de soigneurs van de eliteploegen een speciale armband krijgen en hun renners mogen verzorgen bij de bevoorradingszones, moeten de verzorgers van de niet-eliterijders een stap terugzetten. Ze mogen simpelweg niet in de verzorgingszones komen tijdens de wedstrijd.
Dat betekent dat de verzorging vooraf en achteraf des te belangrijker is. Een amateurduo moet zich volledig redden met de hulp van de officiële bevoorradingspunten en hun eigen voorbereiding. Dat maakt het rijden van de Cape Epic voor hen nog uitdagender dan voor de elite. Ze moeten niet alleen de fysieke en mentale strijd aangaan met de loodzware etappes, maar ook strategisch omgaan met hun voeding en materiaal, zonder de luxe van een team dat tijdens de rit alles voor hen regelt.
Het leven van een soigneur
Omdat wij als verzorgers van niet-eliterijders geen toegang hebben tot de wedstrijd zelf, verschuift ons werk vooral naar de voorbereiding en het herstel na de etappes. De ochtenden beginnen vroeg, soms nog voor zonsopgang. Ontbijt klaarzetten, zorgen dat de renners hun voeding en materiaal op orde hebben en ze mentaal voorbereiden op een lange dag in de brandende zon en stoffige paden van Zuid-Afrika.
Zodra de renners starten, begint voor ons het wachten. Waar we normaal aan de zijlijn staan om bidons aan te reiken, zijn we nu veroordeeld tot een rol als toeschouwer. We volgen uiteraard de tussenstanden online en rekenen uit hoe laat onze renners binnen zouden moeten komen. Zodra ze over de finish rijden, begint ons werk pas echt: voor sommigen betekent dit fietsen schoonmaken, maar meestal betreft het massages geven, herstelmaaltijden klaarmaken en de rijders oplappen voor de volgende dag.
Immens verschil
Het contrast tussen elite en niet-elite is nergens zo zichtbaar als bij de finish. Terwijl de toppers met een geoliede machine van soigneurs, mekaniekers en voedingsdeskundigen worden opgevangen, is het voor veel amateurs een kwestie van zelf uitvogelen hoe ze hun lichaam en materiaal weer in orde krijgen. Sommigen worden bijgestaan door partners of vrienden die zijn meegereisd, anderen vertrouwen volledig op de Cape Epic-organisatie voor hun maaltijden en faciliteiten.
Maar het mooie van deze wedstrijd is dat iedereen dezelfde route aflegt. Of je nu een wereldtopper bent of een enthousiaste amateur, de bergen, de hitte en de eindeloze kilometers zijn voor iedereen even zwaar. Dat maakt de verhalen van de niet-elite renners misschien nog wel boeiender dan die van de professionals.
Wie zijn de rijders die de Cape Epic aangaan zonder groot team achter zich? Hoe ervaren ze de race? Welke strategieën gebruiken ze om zichzelf door de zwaarste etappes heen te slepen? Het beeld van de wedstrijd zoals je het niet vaak ziet: de uitgeputte renners die na de finish op de grond liggen, de kleine overwinningen zoals een perfecte bandenwissel op het juiste moment en de kameraadschap tussen deelnemers die elkaar helpen op de moeilijkste momenten.
Strijd
De Cape Epic is een strijd, niet alleen tegen het parcours, maar ook tegen jezelf. Voor de niet-elite rijders is de uitdaging nog groter, juist omdat ze minder ondersteuning hebben dan de professionals. Dat maakt hun prestaties des te indrukwekkender.
Terwijl de wereld zich richt op de elite, nemen wij een kijkje in de schaduw. We volgen de soigneurs die zonder toegang tot de verzorgingszones toch alles op alles zetten om hun rijders zo goed mogelijk bij te staan. We spreken met renners die hun droom najagen zonder de luxe van een volledig team. En we brengen een eerbetoon aan de veerkracht en doorzettingsvermogen van de ‘gewone’ rijders, die net als de professionals de Cape Epic trotseren. Want de Cape Epic is meer dan alleen een race voor de toppers – het is een strijd die door iedereen wordt gestreden.
