Het Meerdaalwoud heeft zich dankzij een Belgisch en Europees kampioenschap een naam en reputatie onder gravelaars opgebouwd. Want inderdaad, je kan er kilometers over perfecte gravelwegen het bos doorkruisen. Maar ook mountainbikers die houden van wat meer technische stroken, vinden meer dan hun gading in dit uitgestrekt bos in Vlaams-Brabant. WielerVerhaal ging op zoek naar de leukste singletracks.
Groene, blauwe en rode lus
Om voldoende kilometers in de benen te hebben, combineerden wij de uitgepijlde groene, blauwe en rode lus. Die hebben een afstand van respectievelijk 21, 17 en 18 km. Samen is dat 56 km, al is er enige overlap. Toch hadden wij na onze tocht 56,5 km op onze teller staan, omdat we af en toe de weg kwijt waren. Want – dit is meteen een oproep naar de betrokken sportdiensten – de bewegwijzering laat de fietsers op meerdere plaatsen in de steek: veelal zijn de pijltjes op een nauwelijks zichtbare plek aangebracht en af en toe kom je zelfs aan een kruispunt waar geen pijl te zien is. Op zich geen ramp, want het bos is niet zo groot dat het de titel ‘woud’ echt verdient. Waardoor je na een tijdje sowieso wel ergens weer op het parcours terugkeert.
Wij vertrokken aan de ruime parking van het onthaalcentrum ‘De Torenvalk’ in Blanden. Van daaruit sloegen we linksaf naar het kleine dorpje ‘Vaalbeek’, waar we de groene route vinden, daar waar de weg de ‘Vaalbeek’ kruist. We slaan het noordelijke deel van het Meerdaalwoud in. Dit deel wordt ‘Heverleebos’ genoemd, een vrij open bos van loofbomen van voornamelijk beuk. Tijdens weekends kan vooral dit deel vrij druk bezocht worden door wandelaars of fietsende gezinnen. Voorzichtig zijn en hoffelijk blijven, is dan de boodschap. Elke weggebruiker waar je vriendelijk voor bent, zal een volgende keer ook vriendelijk voor fietsers zijn.
Stuurkunst op de proef
Na enkele kilometers kriskras door het bos te hebben gepeddeld, over perfecte gravelwegen, rijden we het bos uit via een singletrack, met de E40 langs onze linkerzijde. We komen uit aan het wegenkruispunt van Haasrode, maar dankzij 2 fietstunnels kunnen we veilig de overzijde van de snelweg bereiken die we nu in westelijke richting volgen. Heel jammer dat we hier voor een dikke 2 km de weg op moeten, rond de kazerne van Heverlee. Er is nochtans een alternatief via bospaadjes, maar dat is afgesloten voor fietsers. Onbegrijpelijk!
Soit, na dat dwaze ommetje bereiken we terug de flanken van de E40 voor een technische singletrack. Daarna draai je onder die E40 door om weer aan de zuidelijke richting uit te komen. We fietsen via pas onderhouden gravelwegen door het natuurreservaat van de ‘Doode Beemde’ langs de meanderende Dijle. We bereiken het dorpje Korbeek-Dijle en langs kasseiweg ‘De kassei’ steken we de Dijle weer over om wat verder ook de spoorlijn te kruisen. Daar moeten we direct rechts voor een zeer technische passage: een singletrack voert ons omhoog langs de spoorberm om dan weer af te dalen via een soort van natuurlijke trap van boomwortels. Hier wordt je stuurkunst op de proef gesteld!
Klim van de Kluis
Wat verder komen we weer in Heverleebos, waar we afdalen tot de ‘Zoete Waters’, vijvers gevormd door de vernoemde Vaalbeek. We klimmen nu vanuit het dal van dat riviertje, de blauwe pijltjes volgend, naar de zuidkant van het Meerdaalwoud. Via een holle weg bereiken we de hoger gelegen delen, die zich op zo’n 100 meter hoogte bevinden. De gravelwegen zijn in dit deel wat ‘grover’ dus in de afdalingen moeten we toch opletten voor grotere keien en geërodeerde geulen. Na zo’n lange afdaling moeten we links steil omhoog: de klim van de Kluis, 300 meter aan net geen 12% via een singletrack met geulen en puntige rotsen!
Na een opnieuw technische afdaling maken we ons op voor weer een lange klim door een holle weg. Die is niet steil maar loopt grotendeels door mul zand, wat het extra lastig maakt. Maar eens de top bereikt, heb je het zwaarste gedaan. Het is ook hier dat we de rode lus kunnen gaan volgen. Die neemt het oostelijk deel van het woud en leidt ons naar Bierbeek, het verste punt.
Van daar gaat het min of meer parallel terug via het deel van het woud dat Mollendaalbos wordt genoemd. In het bos blijven we op perfecte sintelbanen die wat op en neer golven maar onze benen geen pijn meer kunnen doen. We kruisen de Naamsesteenweg en nemen dan de 1e boslaan links om weer bij ons vertrekpunt uit te komen.
Download GPX WielerVerhaal MTB Singletracks Meerdaalwoud 2025!
