Voor de buitenwereld lijkt deelnemen aan een koers erg vanzelfsprekend. Je schrijft je in en je vertrekt voor 3 uur fietsen. Maar wie verbonden is aan een wielerploeg, weet wel beter. We kropen daarom eens een dag in het spoor van een semiprofessionele vrouwenwielerploeg op de dag van de voor de ploeg niet onbelangrijke Ronde van Moeskroen 2025.
Vroeg uit de veren
Het is 8 uur in de ochtend. We zitten nog aan het ontbijt en verslikken ons in onze koffie. Chauffeur/soigneur Ronny stuurt een berichtje met de locatie van de rennersparking. “Ouch, die is er al! Hebben we ons van uur vergist?” Snel checken in het Velocius-programma, een door veel wielerploegen gebruikte webtoepassing. Mathie en Jamie, Ploegleiders bij dit Velopro-Alpha Motorhomes, hebben daar vooraf de planning, de selectie en de wedstrijddetails in gedropt. Onder ‘Race details lezen we: “11 uur crew present”. Een zucht van verlichting en glimlach: “Oef! Tja, Ronny is een vroege vogel. Zijn motto is ‘liever 3 uur te vroeg dan 3 minuten te laat’! Dan heb je altijd de beste plaatsen”. En dat zal ook vandaag blijken te kloppen. Ronny heeft 5 parkeerplaatsen gereserveerd onder een lege overdekte fietsenstalling. Als het zou regenen, kunnen de rensters hier droog opwarmen.
Om 11u45 worden de rensters geacht aanwezig te zijn. We hebben afgesproken dat we 1 van de rensters en haar partner om 10 uur zoude oppikken om te carpoolen. Ze woont dichtbij, dus da’s handig. Als we rond 11u15 arriveren, is het al een drukte van jewelste in Moeskroen, maar dankzij Ronny rijden we recht naar een voorbehouden parkeerplaats. Inge en Erwin zijn er al met de mobilhome waarin de rensters zich kunnen omkleden. Marijke en Charles, die meestal met de mobilhome komen, zijn nu namelijk met vakantie.
De camionette met wedstrijdfietsen en materialen is er uiteraard ook. Mecanicien Roy heeft gisteren de wedstrijdfietsen aan een check-up onderworpen en de Shimano Ultegra Di2 elektronische versnellingen aan de laadkabel gehangen. Ter plaatse volgt nog een laatste check door Erwin, want Roy kan er vandaag niet bij zijn. Hij controleert de versnellingen en de schijfremmen. Ronny heeft gisteren de boordradio en ontvangstapparatuur opgeladen. Het is een detail, maar als hij dat vergeet, is er straks geen communicatie mogelijk.
30 vrijwilligers
“Gelukkig hebben we naast onze hoofdmecanicien Roy ook nog een 5-tal andere mecaniciens die regelmatig inspringen”, vertelt ploegleider Kris. “Bij uitbreiding zijn we zeer blij dat onze ploeg kan bogen op meer dan 30 vrijwilligers die allemaal een flink deel van hun tijd opofferen voor de ploeg. Dat is zeker een grote sterkte van ons team.”
Wanneer de rensters stelselmatig binnendruppelen, wordt hen gevraagd welke bandendruk ze wensen en worden de banden naargelang opgepompt. De rensters brengen hun trainingsfiets mee en ook die worden nog snel klaargestoomd, waarna ze door Klaas op het dak van de volgwagen worden gemonteerd.
De soigneurs maken intussen de bidons klaar volgens de verzuchtingen van de rensters. Enkel water of isotone, 30 dan wel 60 gram? De bidons worden in de fietsen geplaatst maar er worden ook 2 tassen gevuld voor de bevoorrading. Op een tafeltje zijn de energy bars, gelletjes, peperkoeken en diens meer geëtaleerd. De rensters nemen wat nodig is voor de wedstrijd en schikken het in hun achterzakjes. Ze geven ook door welke recupshake ze na de wedstrijd wensen: chocoladesmaak of vanille? Dan staan die klaar tegen dat ze straks na de finish de parking bereiken.
Intussen komen Kris en Mathie terug van de ploegleidersvergadering. Zij hebben present moeten tekenen (wie dat vergeet betaalt boete aan de UCI), geluisterd naar de praktische richtlijnen en veiligheidsvoorschriften van organisator en UCI-jury. Finaal ontvingen ze tevens de rugnummers en kaderplaatjes. Waarop de mecaniciens gehaast die kaderplaatjes monteren. Het is best lekker weer en dus willen de rensters op de weg wat losrijden, dus hoeven de Tackx-rollen niet opgesteld te worden. Dat scheelt toch weer een kwartier werk.
Scoringspercentage ‘bidon aangeven’
12u30: de rensters en sportieve leiding verzamelen in de mobilhome voor de tactische bespreking. Er wordt nog eens gewezen op de cruciale en gevaarlijkste plaatsen op het parcours. “Zorg dat er 1 van ons mee is bij een belangrijke vlucht en op het einde van de koers piloteren we onze spurtster Marga naar voor.”
En dan moeten de vrouwen zich al haasten naar het startpodium, waar de teampresentaties volop aan de gang zijn. Nog wat losrijden en dan is het tijd voor de start. De soigneurs nemen de trainingsjasjes aan en weg zijn ze. Met in hun zog in de volgwagen de sportdirecteur, de ploegleider en de mecanicien. De soigneurs delen zich op in 2 groepjes, de ene helft blijft op de rennersparking om de shakes klaar te maken, de andere helft gaat aan de bevoorrading bidons aangeven. Dat vereist enige kennis en handigheid. Elke soigneur is trots als hij een goede score haalt. “Bij mij waren vandaag 5 van de 6 pogingen succesvol!” Na de laatste bevoorrading haasten we ons weer naar de aankomst, waar we klaar staan om de rensters op te vangen, hun trainingsjasje en een colaatje te geven.
Na de wedstrijd moeten de fietsen weer van het dak gehaald worden en alles weer in de camionette gestockeerd. Intussen eten de rensters hun pasta, klaargemaakt door Sylvie. Tegelijk wordt een debriefing gehouden. Het is 19u30 als we afgepeigerd thuis in de zetel ploffen, na 10 uur in de weer te zijn geweest. En dan hebben we zelf geen meter moeten fietsen….
