De voorbije anderhalve maand verliep allesbehalve van een leien dakje. Dat de start van mijn seizoen niet in het minst opleverde wat ik ervan gehoopt en verwacht had, is een understatement. De seizoenstart was er eentje van vallen, opstaan en weer doorgaan. Iets wat best ook letterlijk genomen kan worden, zo bleek op Mallorca. Maar… zonder hoop kan je niet leven!
M225
Begin april 2025 vertrok ik met een vat vol twijfels richting Girona. Niet dat ik anders wel de meest zelfzekere mens ben, maar de ontgoocheling die de Strade Bianche en het sputterende lichaam nadien teweeggebracht hadden, deden mij alles in vraag stellen. Had ik wel iets te zoeken in Girona? Had ik niet beter thuis kunnen blijven? Uiteindelijk maakte ik de keuze om er het beste van te maken.
Tussen de Strade en mijn stage in Girona was mijn langste training amper 3 uur. Niet meteen iets waar je beter van wordt in aanloop naar een langere wedstrijd. Voor Girona sprak ik met Jef af dat ik zou meegaan op de golf van Martijn en vooral zou proberen te genieten van de fiets. Op de openingstraining stond meteen een langere klim op het menu. Boven zei Martijn me: “Merckx, ge rijdt niet trager dan anders, hoor”. Iets wat mij toch de nodige gemoedsrust gaf. Elke dag had ik contact met Jef ter opvolging en ook hij gaf aan dat mijn parameters een positieve evolutie doormaakten.
Ik genoot enorm hard van het fietsen, van het gezelschap, het mooie weer, de omgeving. Stelselmatig voelde ik me steeds beter in mijn vel en vond ik mezelf een beetje terug. Toch restte er nog 1 vraag: wat met Mallorca? Dat de 312 km niet voor dit jaar zou zijn, was al duidelijk. Alleen wilde ik weten of ik 225 km wedstrijd zou kunnen verteren, met het idee om er nadien op verder te bouwen. Daardoor simuleerde ik op zaterdag de M225 via een route met quasi dezelfde afstand en hoogtemeters. De rit legde ik af op mijn gevoel, het was aan Jef om de analyse te maken.
Cap de Creus
Na de rit voelde ik mij niet uitgewrongen, mijn waarden waren degelijk en ook de dag nadien verteerde ik opnieuw best behoorlijk een lange duurtraining. We trokken naar Cap de Creus, het meest oostelijke punt van Spanje. Een echte aanrader! Tijdens de stage viel de beslissing: ik zal naar Mallorca gaan en zo goed als ik kan de wedstrijd van 225 km betwisten. Het was sowieso zonder de meest ideale voorbereiding, maar wel in een degelijke conditie.
Vorige zaterdag was het dan zo ver: Mallorca! Een eiland dat mij nauw aan het hart ligt. Sinds 2014 ben ik daar op zéér regelmatige basis op stage gegaan en ben ik altijd onder de indruk van de pracht van het eiland. De wedstrijd bedroeg 225 km met 3.500 hm. Vooral het 1e stuk ging door de bergen, slingerend langs de prachtige kust. Des te meer ik in gevecht was met mezelf in Italië, des te meer genoot ik nu van het koersen op Mallorca. Al snel bleek dat het in Italië allesbehalve een conditioneel issue was. Nu duwde ik wél mijn vermogens, kon ik me in de bergzone makkelijk handhaven en wist ik zelfs mee initiatief te nemen.
Op de voorlaatste klim overleefde ik een volgende schifting en was ik mee in de kopgroep. Helaas maakte ik in de afdaling een foutje en ging ik onderuit. Weg topnotering en nog een lange 80 km solotocht voor de boeg. Tijdens die 80 km toonde ik opnieuw mijn mentale weerbaarheid. Ik reed rond met de mindset zo hard mogelijk te blijven pushen, om Jef te laten ontdekken of ik in lange wedstrijden zou stilvallen of toch heel consistent zou blijven na pakweg 6 uur koers.
Not done
Uiteindelijk leverde deze mindset mij nog een 7e plaats op. Iets waar ik vooraf voor had getekend, maar iets wat mij na de valpartij vooral achterlaat met de vraag “Wat als…?”. 1 ding staat vast: we’re not done! Over mijn resultaat ben ik niet tevreden, maar de manier waarop ik mentale weerbaarheid wist te tonen en zowel letterlijk als figuurlijk terug recht blijf krabbelen, is iets om te onthouden!
De komende maand zal vooral in het teken staan ter voorbereiding van hogere doelen in de volgende maanden. Er staan tussendoor wel nog 2 wedstrijden op de planning, maar deze worden ingepast in het trainingsplan en zullen vooral dienen als intensieve prikkel richting de maanden juni en juli. De wedstrijden die ik zal betwisten zijn vooral een engagement naar het team toe. Het zijn wedstrijden kort bij de deur, waarbij het team in nauw contact staat met de organisatie.
Dat de puzzelstukjes klaarliggen, is na Mallorca wel duidelijk geworden. Het harde werk van afgelopen winter is niet verloren gegaan, alleen dienen de laatste puzzelstukjes nog juist te vallen.
We don’t stop believin’!
Tot snel!
Niels
