Veelal begin ik al aan mijn columns te schrijven doorheen het verloop van de maand. In 1e instantie was ik volop bezig met een Good News Show te verkopen voor de maand mei 2025. De eerste 2 weken gingen vrij goed en leek ik opnieuw op schema te liggen voor de komende periode. Helaas verloor ik opnieuw wat grip en lagen er tal van persoonlijke zaken aan de oorzaak van een nieuwe terugval doorheen de maand. Niet het meest fijne om over te schrijven, maar er worden al zoveel dingen beter voorgedaan dan ze effectief zijn.
Forfait voor Schleck
De 312 in Mallorca zorgde voor een bitterzoete nasmaak. Ik presteerde er boven mijn eigen verwachting, voelde me beter dan ik op voorhand had ingeschat en ik genoot immens hard van Mallorca én de wedstrijd. Voor mijn 7e plaats had ik op voorhand getekend, maar nu was het er toch eentje met een wrange nasmaak. Na een stevige valpartij, met de laatste 80 km solo af te werken, toch nog 7e worden…. Dan weet je vooral dat er meer had ingezeten. In elk geval probeerden we het positieve te onthouden en mee te nemen naar de daaropvolgende periode. We hadden de goede drive terug te pakken!
Tijdens het begin van de maand zat ik terug in mijn goeie ritme. Ik werkte een aantal Ardennentrainingen af en reed een sterke en attractieve GF Étalle met een 13e plaats, hoewel die in een stevig Ardennenblok zat verweven. Kortom: ik leek volop terug op schema te liggen voor de komende maanden. Zeker gezien ik goed herstelde na Étalle, opnieuw best hard kon rijden en mezelf weer volledig wist te smijten tijdens mijn trainingen. Jammer genoeg draaide, buiten mijn benen, ook mijn hoofd op volle toeren. Ik ben eerder een emotioneel dan een rationeel persoon. Er kan al eens wat blijven hangen in mijn hoofd en ik voelde me binnenin steeds onrustiger worden. Toen ik eens naar huis reed van het werk, zei ik tegen mezelf dat ik graag wat meer innerlijke rust zou willen ervaren.
Halfweg mei 2025 kneep ik na 25 km de remmen dicht tijdens een training in de Ardennen en keerde ik terug naar huis. Het ging me gewoon voor geen meter. Ik raakte niet vooruit en bovendien gingen mijn gedachten naar alle kanten, buiten het focussen op mijn training zelf. De week nadien was het van hetzelfde laken een broek. Ik verloor de pedalen en voelde mij echt slecht. Met dit gevoel wilde ik liever even verdwijnen, of onder een steen kruipen. Ook de GF in Luxemburg, welke ik net als Étalle wilde meepakken als voorbereiding op andere races, liet ik aan mij passeren.
Geen EK
Ik moet niet onnozel doen en durven toegeven dat het 1e deel van het jaar een diepe ontgoocheling was en zeer ver onder de verwachtingen. Zo gunstig de sterren na afgelopen winter stonden zo hard zitten ze momenteel verborgen achter een dik wolkendek. Het is ongelooflijk klote dat na zo’n winter alles is beginnen keren. Mijn trainer en trainingsmakkers kunnen wel degelijk bevestigen dat ik een zeer sterke winter kende. Maar in de Strade Bianche gaf ik niet thuis. Mallorca was een opsteker, maar daar zag ik een beter resultaat letterlijk wegvallen en het EK is door onmacht van mijn kalender gehaald.
Jammer genoeg had ik van het EK in de Ardèche dus ook een hoofddoel gemaakt, maar vond ik de afgelopen periode te weinig steunpunten in mijn voorbereiding om er het maximaal mogelijke te kunnen uithalen. Te weinig ankerpunten om op terug te vallen, om mij de gemoedsrust te geven en er volledig voor te kunnen gaan. Vanzelfsprekend wil ik niet aan een EK starten wanneer ik het gevoel heb er niet in optimale conditie te kunnen koersen.
Mijn bewondering gaat uit naar de atleten die mentaal minder goed in hun vel zitten maar toch steeds kunnen blijven presteren. Wanneer ik zelf minder in mijn vel zit, heeft dat onmiddellijk een impact op mijn fysieke paraatheid en prestaties. Atleten die desondanks kunnen blijven presteren, beschikken over een weerbaarheid waarvan ik toch een heel klein deeltje zou willen hebben.
Halfvol
Mijn naaste omgeving, mijn vrienden, mijn coach,… weten allemaal hoe de vork in de steel zit. Ik ben hen dan ook ongelooflijk dankbaar dat ze het geloof in mij als persoon en in mijn capaciteiten als atleet blijven behouden. Dankbaar voor de steun die ze me blijven bieden. Zelfs op momenten waarop dit bij mezelf het minst aanwezig is.
In de 1e plaats moet ik mezelf terug op de rails krijgen en het fietsen bekijken als een gezonde afleiding van de rest. Het mindere gevoel heeft dan ook niets met het sportieve op zich te maken. Nadien wil ik terug competitief zijn en tegen de wedstrijden in de zomer ook opnieuw naar mijn betere niveau groeien.
Na afgelopen winter moet ik vooral het glas nog halfvol durven bekijken.
Mensen mogen over mij denken en zeggen wat ze willen. Ik blijf wel ‘de coureur’ totdat ik bereikt heb wat ik nog wil bereiken.
I’m trying that way
Again and again
There’s no time for giving up
I’m trying the other way
Again and again
There’s no time for giving up
Tot snel!
Niels
