Dat Wout van Aert in vele Vlaamse wielerharten zit, is een open deur intrappen. Maar de kopman van Visma | Lease a Bike blijkt ook immens populair in Italië. WielerVerhaal was er bij in de slotweek van de Giro en verzamelde getuigenissen.
Staande ovatie op de San Valentino
Na 2 zware valpartijen vorig jaar in Dwars door Vlaanderen en in de Ronde van Spanje leek het voor Wout begin dit jaar 2025 moeilijk om zijn oude niveau te halen. 2e in Dwars door Vlaanderen, 2e in de Brabantse Pijl en 4e in de Amstel Gold Race, slecht is dat niet. Maar voor een kampioen als Van Aert is dat onvoldoende. De Giro was een volgend doel. Hij hoopte er mits een goede uitslag in de openingsrit én een goeie tijdrit op de 2e dag de Maglia Rosa te kunnen pakken. Maar ziekte in de week voor de Grande Partenza in Albanië gooide roet in het eten.
In de gravelrit naar Siena wist de Kempenaar alsnog zijn gram te halen door als enige revelatie Isaac del Toro te volgen en hem aan de meet te kloppen. In de 1e échte zware bergrit, de 16e etappe naar de top van de Passo San Valentino, deed hij nog eens een ‘Van Aertje’. Niettegenstaande zijn 1m90 en 78 kilo toch dermate keihard bergop rijden dat er een hele klad klimvliegen worden versmacht. Dit in functie van kopman Simon Yates.
Wij stonden boven op de top naar het groot scherm te kijken en toen Van Aert na enkele kilometers beukwerk van kop afging, brak er spontaan onder de – grotendeels Italiaanse – massa een staande ovatie uit. Het was ons tijdens de beklimming van die Passo San Valentino al opgevallen dat er op vele plekken ‘Wout’ op de weg was gekalkt. Later die week, op de Col Tzecore, lazen we op de steilste stukken ook ‘Tuow’. Wellicht gingen de supporters er van uit dat de renners er zo traag zouden passeren, dat ze letter per letter zouden lezen en dus onderaan met de ‘W’ zouden beginnen.
Woet, Woet, Woet
Bij de start van de 18e etappe in Morbegno fietsten we mee in het spoor van Wout vanaf de rennersparking tot de startlijn, enkele kilometers verderop. Niettegenstaande in het groepje ook de latere Giro-winnaar Simon Yates en ritwinnaar Olav Kooij zaten, hadden de toeschouwers maar oog voor 1 man. “Woet! Woet! Woet!”, werd er gescandeerd. Bij de rennerspresentatie op het startpodium gingen de decibels merkbaar de lucht in bij 5 renners: de snel aan populariteit winnende Del Toro, de 3 Italianen Fortunato, Scaroni en Pellizzari en de Belgische vaandeldrager.
Tijdens het opfietsen van de Colle di Joux, enkele uren voor de renners die in etappe 19 zouden opflitsen, verwonderden we ons erover dat er heel wat motorhomes met Italiaanse nummerplaat met een Belgische vlag getooid waren en voorzien van een bordje met ‘Wout’, ‘WvA’ of iets dergelijks. Op de top wachtten we de renners op en gingen even langs bij die motorhomes. We gingen er van uit dat die door Belgen in Italië gehuurd waren, maar toen we een gesprek in het Nederlands wilden beginnen met de woorden “Ha, Belgische supporters van Van Aert?” kregen we ‘Non ti capisco’ terug. ‘Ik versta je niet’.
Dan maar overgeschakeld op een mix van Italiaans en Engels om te trachten te begrijpen waarom Italianen voor een renner uit Herentals zouden supporteren. We kunnen ons vergissen, maar menen niet dat er ginds veel supporters van bijvoorbeeld Giulio Ciccone of Damiano Caruso rondlopen. “Wout is een echte kampioen die op alle fronten koers maakt”, vertelt Gianni, een oudere man uit Bergamo. “Op het vlakke, op de kasseien, maar ook in de bergen. Hij kan alles. Het is een vechter. We hebben in Italië nog wel wat klimmers, maar absoluut geen allrounders zoals Van Aert.”
Grande campione
Wat verderop spreken we een vrouw van middelbare leeftijd aan, Sofia uit Fondotoce aan het Lago Maggiore. Ook haar camper is getooid met een Belgische vlag. “Wij supporteren voor meerdere renners. Iedereen die hier deze bergen opvlamt, is een ‘grande campione’. Maar mijn moederhart heeft wel een boontje voor Wout. Altijd een glimlach, een echte familieman en steeds bescheiden, ook al heeft hij al zoveel gewonnen.”
Weer wat verder een camper met de Vlaamse vlag, en intussen weten we het al. “Il Leone di Fiandre?”, steken we maar meteen van wal. Goed gegokt, want de jonge kerel – Paolo – die bij de kampeerwagen hoort, antwoordt meteen met “Si, Woet van Aert é il leone di Fiandre”. We schakelen over naar het Frans, want in deze regio dicht bij de Franse grens spreekt men eerder Frans dan Engels, zo hadden we al ervaren. “Ik ben al jaren fan van Wout. Ik denk niet dat er 1 renner is die zo’n strijdershart heeft als hem. Als je ziet hoe die dag na dag tekeer gaat in de bergetappes, met een lijf dat daarvoor eigenlijk niet geschikt is… Bijna elke dag zit hij mee in de vroege ontsnapping om dan later nog van dienst te kunnen zijn voor de kopman. Van Aert kan elke dag 3 keer doodgaan en telkens terug opstaan.”
Die woorden van Paolo leken bijna profetisch. ’s Anderendaags zou Wout een cruciale rol spelen in de onverwachte – en zelfs voor de Visma’s onverhoopte – plottwist in de laatste bergrit van de Giro. De kempenzoon gaat nog maar eens mee in de vroege ontsnapping, hijst zijn vege lijf over de top van de monsterlijke Colle di Finestre, en wacht Simon Yates op die intussen is weggereden van roze trui Del Toro en diens naaste belager Carapaz. Om je een idee te geven van de prestatie van Van Aert: hij komt minuten eerder boven dan klimmer Pello Bilbao, die nochtans ook mee in die kopgroep zat. In de vallei en de eerste kilometers van de slotklim naar Sestriere sleurt Wout dermate hard aan kop dat hij de kloof met Del Toro met 3 minuten uitbreidt. Was getekend: Wout Van Aert!
