Op zaterdag 26 juli 2025 keert de Tour terug naar Pontarlier. Het parcours werd al lang geleden uitgetekend, maar door de speling van het noodlot is de etappe een onbedoeld eerbetoon aan de betreurde Ludo Dierckxsens. In de knotsgekke Tour van 2001 maakte hij deel uit van de vlucht naar Pontarlier die het hele peloton op een halfuur reed. Slechts 14 renners kwamen die dag aan binnen de tijd.
Hondenweer
De Ronde van Frankrijk in 2001 stond bol van de vreemde ontwikkelingen. Zo won Christophe Moreau verrassend de proloog en reed Marc Wauters door zijn woonplaats Lummen in de gele trui. Ook de zege van Crédit Agricole in de ploegentijdrit had niemand verwacht, maar de vreemdste etappe was de rit van Colmar naar Pontarlier. Niet omwille van winnaar Erik Dekker, een jaar eerder al goed voor 3 ritzeges. Wel omwille van de hallucinante voorsprong van de kopgroep.
De bewuste etappe was maar liefst 222 km lang, en het was die dag hondenweer. Het zorgde ervoor dat de renners er niet al te veel goesting in hadden. Toen er een vlucht ontstond van 14 renners, was er vanuit het peloton ook geen interesse om erop te jagen. Geletruidrager Jens Voigt had met Stuart O’Grady de best geplaatste renner vooraan en gaf de vlucht carte blanche.
Was natuurlijk wel aan boord: Ludo Dierckxsens. De winterse omstandigheden lagen hem geweldig, en vanuit het peloton had hij horen fluisteren dat veel renners moe waren. Met de Alpen in zicht konden ze een halve rustdag wel appreciëren. Dus trok Ludo in het offensief. Samen met landgenoot Marc Wauters en Erik Dekker was hij vooraan de drijvende kracht van de vlucht.
Onafgewerkt verhaal
5 minuten werden 10 minuten, 10 minuten werden er 20, en uiteindelijk zou het peloton op 35’54 van de winnaar over de aankomst bollen. Had de jury die dag de letter van het reglement gevolgd, bleven er nog 14 renners over in de Tour. Omdat een te grote groep renners echter buiten tijd aankwam, vertoonde deze jury toch enige soepelheid.
Er waren vooraan wel wat gegadigden om de boel draaiende te houden. Servais Knaven droomde al geruime tijd van ritwinst in de Tour, terwijl François Simon na het nodige rekenwerk concludeerde dat er verderop die Tour met wat geluk wel geel in zou zitten. Het enige wat daarvoor nodig zou zijn, was dat hij sneller zou klimmen dan Stuart O’Grady. Simons broers Régis, Pascal en Jérôme hadden elk al een Tour-etappe gewonnen — een gele trui zou ook zijn carrière de moeite waard maken.
Zat ook vooraan: de Kazach Andrei Kivilev. Enkele weken eerder had hij een etappe gewonnen in de Dauphiné en werd hij zelfs eindwinnaar in de Route du Sud. Normaal zou een renner als hij nooit zoveel vrijheid krijgen, maar op 1 of andere manier was hij ook al op 26 minuten gesukkeld in het klassement, dus veel kwaad kon het allemaal niet. Kivilev zou aan de vlucht uiteindelijk de 4e plaats in het eindklassement overhouden. Nog geen 2 jaar later kwam hij ten val in Parijs-Nice en liet hij in het ziekenhuis het leven. Als gevolg van zijn ongeluk werd de helmplicht ingevoerd.
Met ook oerkracht Aitor González, marathonvluchter Jacky Durand, wielervader Sven Teutenberg en een resem Franse krachten vooraan, ging het in een rotvaart naar Pontarlier. Een kwartet had zich losgemaakt van de groep, en voor Marc Wauters was dit het moment om iets terug te doen voor Erik Dekker, aan wie hij het geel te danken had. Uiteindelijk moest die nog zijn tenen uitkuisen om González en Knaven erop te leggen, maar de etappewinst voor Rabobank was een feit.
Smile for Ludo
Dierckxsens eindigde die dag als 9e. Zoals altijd wellicht net wat te gretig onderweg. Eerder was hij die Tour al 2e geworden in Verdun, maar winst zoals in 1999 zou hij nooit meer herhalen. Toch zal de wielerwereld deze zaterdag opnieuw stilstaan bij de eeuwige lach. Misschien inspireert het wel een Belg om mee te sluipen in de vlucht van de dag, met een smile for Ludo.
Ook Erik Dekker zou na die bewuste etappe nooit meer een rit winnen in de Tour. Servais Knaven deed dat 2 jaar later wel, en Aitor González won een jaar later warempel de Vuelta. Ook voor Simon werd het een feelgoodverhaal, want hij zou enkele dagen later daadwerkelijk in het geel komen en eindelijk het succes van zijn broers evenaren. Later eindigde hij 6e in de Tour. Sindsdien kwam La Grande Boucle hier nooit meer aan. Enkele weken na de dood van Ludo gebeurt dat wel. Alsof het zo moest zijn.
