Wees niet verbaasd als je de komende dagen Lenny Martínez in de aanval ziet. De kleine Franse klimmer van Bahrain Victorious heeft een missie in deze Tour. De 22-jarige renner wil absoluut de bergtrui veroveren en daar heeft hij een goede reden voor: zijn grootvader Mariano won in 1978 het bergklassement en sukkelt erg met zijn zicht. Het is zijn grote droom om zijn kleinzoon nog één keer in de bolletjestrui te zien.
Wielerfamilie
Het verhaal van de familie Martínez is gelijkaardig aan dat van de familie Poulidor-Van der Poel. Ook de Fransen zijn toe aan de 3e generatie wielrenners. Grootvader Mariano won 2 etappes in de Tour en stond in 1974 op het podium van het WK. Zijn broer Martin won een rit in de Vuelta en zijn zonen Yannick (ritzege in de Vierdaagse van Duinkerke) en (wereldkampioen mountainbiken) werden eveneens succesvolle profs.
Lenny Martínez lijkt van een ander kaliber. Al jaren kondigt de Franse klimmer zich aan als de toekomst van het Franse wielrennen, samen met zijn leeftijdsgenoot Romain Grégoire. Dit jaar 2025 won hij reeds ritten in Parijs-Nice, Romandië en de Dauphiné. Inmiddels hebben de Fransen met Paul Seixas al een nieuwe toekomstige Tourwinnaar, dus kan Lenny zijn klassementsambities tijdelijk voor zich uitschuiven.
Niet dat een goed klassement in deze Tour ooit een optie was. Tijdens de openingsetappe sukkelde hij enorm met het tempo. Uiteindelijk kwam hij eenzaam als laatste over de meet, op meer dan 9 minuten. Gelukkig voelde hij zich snel weer beter en in de etappe naar Rouen ging hij zowaar mee in de vlucht. Onderweg sprokkelde Martínez 2 puntjes voor het bergklassement, niet genoeg om de trui te veroveren. Toch kondigde hij meteen een volgende aanval aan.
Dubbele missie
Martínez focust dus op ritwinst en het bergklassement. In het bijzonder heeft hij de Mont Ventoux en Mont-Dore al aangestipt, en hij speelt ook met het idee om all-in te gaan in de klimtijdrit op Peyragudes. Volgens de Fransman is het gevoel om een etappe te winnen onbeschrijfelijk en veel waardevoller dan een goed klassement.
De bergtrui is de 2e missie van de 20’er, in het bijzonder omwille van de iconische esthetiek. “Moest ik die trui kunnen veroveren, zou dat geweldig zijn. Zeker omdat mijn grootvader er ook in heeft gereden. Misschien lukt het wel wanneer ik op ritwinst jaag”, vertelde hij aan de Franse sportkrant L’Équipe.
Nochtans zag het er lange tijd niet naar uit dat Lenny in zijn voetsporen zou treden. Hij groeide op met zijn moeder in de Var en trok later naar zijn vader in Bourgondië, waar hij vooral aangetrokken was tot urban exploring. Volgens Mariano omdat het in de familie altijd maar over wielrennen ging. Tot hij bij het maken van salto’s 2 keer zijn sleutelbeen brak en toch in competitie verzeild raakte. In zijn 2e jaar bij de junioren behaalde hij al brons op de 2 Franse kampioenschappen en het EK. Groupama-FDJ was er als de kippen bij om hem in te lijven en op amper 18-jarige leeftijd reed hij plots tussen de profs.
Dikke brilglazen
Opa Mariano kijkt in elk geval mee, vanuit zijn zetel in woonplaats Garchizy, in het departement Nièvre. Volgens de Franse journalisten kan hij soms verbitterd overkomen betreffende zijn eigen carrière, omdat hij naar eigen gevoel niet de waardering heeft gekregen die hij verdiende. Hij praat vrijuit over alles en iedereen. Ook tijdens zijn carrière was Mariano bij momenten al een bijzonder figuur. Hij stond bekend als een waaghals in afdalingen, wat extra speciaal is omdat hij zwaar bijziend was. Op oude foto’s herken je hem ook aan zijn dikke brilglazen.
Mariano herinnert zich nog de eerste wedstrijdjes van Lenny. Die verkondigde zelf dat hij geen talent had, maar zijn grootvader vertelde metaforisch dat de zoon van een leraar niet de slechtste leerling van de klas kan zijn. Toch stelt hij zich ook luidop vragen. Vorig jaar vroeg hij zich af of het nodig was om zijn kleinzoon van de Ronde van Zwitserland naar het Frans kampioenschap en de Tour te sturen. “Hij is nog maar een kind”, klonk het in L’Équipe. En toch herkent hij ook zichzelf in zijn kleinzoon. “Hij heeft karakter en hij is helder. Toen Tobias Johannessen op de Mont Faron (in de Classic Var) te vroeg juichte, had hij nog de visie om hem in te halen. Hij ziet de dingen.”
Lenny Martínez wordt vandaag 22 jaar. Hij heeft nog een hele toekomst voor zich, maar de bollen verovert hij toch liever vroeg dan laat.
