Deze week raakte een post uit de omgeving van Dina Scavone ons recht in het hart. Het doet nadenken over de impact van te hoge verwachtingen. Over luide roepers aan de zijkant die niet beseffen dat concurrenten ook hard werken en veel talent bezitten. Dina Scavone (23) groeit en doet dat stap voor stap. Laat haar dat vooral op haar manier doen.
Carbonbike Giordana
“Ze kan het niet in lastige koersen. Al jarenlang hoor ik het. Fluisterend of luidop, intern of extern. Diezelfde zin. Telkens opnieuw. Alsof het een waarheid is geworden, enkel omdat het vaak genoeg werd herhaald”, klinkt het uit de entourage van Dina Scavone. “Maar wat als die mensen fout zaten? Wat als ze nooit écht gekeken hebben? Nooit écht gezien wie Dina is?”
Vergis je niet: Scavone is een winnares in hart en nieren. Eentje die haar tijd neemt om te groeien en haar potentieel geleidelijk aan waar maakt. Door de snelle doorbraak van jonge talenten zouden we haast vergeten hoe groot de overstap is van de junioren naar de elite – zeker bij de vrouwen. De renster van het clubteam Carbonbike Giordana won dit jaar al 3 keer op nationaal niveau, kortere koersen waar ze wel al de inhoud voor heeft. Ze werkt hard om haar grenzen te verleggen naar de langere afstanden.
Die inzet van Scavone blijkt ook uit de post op sociale media. “Wat ik zie, gaat zoveel verder dan een sprint. Ik zie een jonge vrouw die elke dag hard werkt, ook als niemand kijkt. Die fouten durft maken, omdat ze ervan wil leren. Die haar kop niet laat hangen, ook niet na tegenslagen. Die zichzelf in vraag stelt, maar nooit haar toewijding. Ik zie in haar wat zovelen missen: een vuur, een vastberadenheid, een wil om te winnen die niet in woorden te vatten is.”
Baloise Ladies Tour
De 23-jarige Lommelse rijdt voor Carbonbike Giordana een mix van koersen op nationaal niveau en UCI-wedstrijden. In de recente Baloise Ladies Tour 2025 stak ze haar neus aan het venster, maar dat was voor sommigen blijkbaar niet genoeg. “Op dag 5 van de Baloise Ladies Tour, was er geen podium”, vertelt teammanager Julien Van den Brande. “Geen bloemen. Geen headline. ‘Maar’ een 7e plaats, zeggen sommigen. Maar voor mij – voor wie écht kijkt – was het zoveel meer. Dit was Dina die opstond. Die zich toonde. Die zich weigerde te verstoppen in een lastige koers waar ze het volgens anderen laat afweten. Ze reed zich in de wedstrijd. Ze vocht. Ze geloofde. En ik? Ik voelde mijn keel dichtknijpen.”
Scavone hoeft zich geen onnodige druk op te leggen door enkel naar resultaten te kijken, want topsport draait niet alleen rond het winnen van de grootste koersen. Het gaat om het verleggen van je grenzen en ontdekken van je limieten. Die kern komt ook in de betreffende boodschap naar voor. “Als ik zie hoe onze ploeg koers maakt. Hoe ze durven. Hoe ze groeien. Dan weet ik weer waarom we dit doen. Waarom ik blijf vechten. En waarom ik me elke dag opnieuw smijt voor deze straffe vrouwen. Want het zijn niet de critici die tellen, het zijn de rensters. Die durven vallen, maar ook weer opstaan.”
Tussen de groten
Misschien biedt het Scavone troost dat ze niet alleen staat. Zelfs de grootste renners – of misschien net de grootste renners – krijgen het hard te verduren door de verwachtingen uit de omgeving. Denk aan Wout van Aert die ‘just niks’ moet, een slogan die ook Sep Vanmarcke bij zich droeg om het plezier in de koers te blijven houden.
Soms zetten de negatieve zinnen zich vast in het hoofd van de sporter en trekken ze hem of haar naar beneden. Dat is heel normaal. Elke sporter kent dergelijke momenten, want we voeren in ons hoofd allemaal constant een interne dialoog. Denk aan de schrik om de volgende bocht te missen na een valpartij, of het stemmetje dat in een lastige finale zegt dat de anderen zoveel beter zijn.
Net omdat het zo herkenbaar is, kunnen we de sportpsycholoog niet langer wegdenken uit het peloton. Niet om zwaktes weg te werken, wel om mentale vaardigheden te versterken. Want positieve zelfspraak kunnen we aanleren en niet-helpende gedachten kunnen we leren loslaten. De druk uit onszelf of onze omgeving kan alle plezier uit de sport weghalen. Gelukkig kunnen we ook die motivatie terugvinden met de openheid om er over te spreken en steun uit de omgeving. Uit de post blijkt dat dat laatste bij Scavone alvast goed zit.
