Met het vliegtuig eenvoudigweg naar Girona om te genieten van het gravelcentrum van Europa? Een echte avonturier laat zich gewoon leiden door de fiets. Zo ook ons West-Vlaamse lezerskoppel dat hun eigen versie van de coast-to-coast challenge maakte door van Oostende naar Girona te fietsen. Dit is het slotakkoord. Klik hier voor het begin!
Verder rijden of omkantelen
Didier Messeine en zijn vriendin Gwenny Lauwereins zetten stilaan koers richting het einde van hun tocht van Oostende naar Girona. Ze noemen hun 15-daagse tocht met een kwinkslag een coffeeride. Nu de wijnvelden van de Bourgogne achter hen liggen, duiken ze het Centraal Massief in. “De dag begint erg pittig, zeker wanneer een wesp me op zijn manier komt aanmoedigen”, klinkt het met een grijns. “Het gaat steil omhoog, dus er is geen tijd om er aandacht aan te besteden. Het is kiezen tussen verder rijden of omkantelen”, valt de West-Vlaamse met de deur in huis.
Gelukkig volgt een klein stukje langs het kanaal richting Roanne om op adem te komen. Het weer oordeelt dat het niet te makkelijk mag worden. “De temperaturen lopen op, we rijden precies door een haardroger. Af en toe brengt een bosje wat verkoeling.” De dag nadien gaat het van Saint-Priest de la Roche naar Retournac, een rit van 118 km, alweer door de hitte. Om goed te beginnen, gaat het meteen 13% omhoog.
“We rijden de Gorge de la Loire af en proberen zoveel mogelijk energie te stelen tijdens de afdalingen. Gelukkig heb ik een goede knecht die de lijnen uittekent tijdens de afdalingen. Ik hou mijn hartslag in het oog en af en toe roep ik Didier even tot de orde met de vraag om mij niet te versmachten.”
Fietsen kan best hard zijn. “We horen de sirene van een ambulance en de MUG-helikopter cirkelt plots over ons hoofd. Hopelijk heeft de persoon de reanimatie gehaald. We worden er even stil van.”
Centraal Massief
Ook onderweg ontsnapt het koppel niet aan de uitersten van het leven: het contrast met de Fransen die even verderop genieten van hun nationale feestdag is groot. Onze fietsers wippen een bar binnen waar een deur openstaat. “De oudere, vriendelijke dame reageert wat nerveus als we vragen of we iets kunnen eten. Ze staat er alleen voor. Si vous avez du temps, klinkt het. Ze tovert een heerlijk gerechtje voor ons op tafel.”
Waar de regenbuien in het begin van de trektocht op gevloek onthaald werden, voelt de plensbui deze keer als een verfrissing. Alles hangt af van de context waarin het voorvalt. Op de camping wacht wel een koude douche. “Een grote teleurstelling, want de camping is omgebouwd in een terrein met feesttenten ter ere van 14 juillet. Het knallende vuurwerk en feestgedruis zorgen voor kleine oogjes bij het opstaan.”
De komende 3 dagen en 340 km leiden door het Centraal Massief. “Elke afdaling is slechts het voorspel van een volgende klim. Waar mijn metgezel naar boven zweeft alsof de zwaartekracht even pauze neemt, probeer ik te overleven. ‘Alles is tijdelijk’, herhaal ik als een mantra terwijl ik mijn ademhaling probeer te controleren.”
Ze klimmen door dichte bossen, langs vulkanische rotsformaties en door dorpen waar de tijd lijkt stil te staan. De hitte is genadeloos, maar het landschap maakt alles goed. Foto’s doen de omgeving geen recht aan, dus worden de herinneringen in het geheugen gegrift. “De uitzichten zijn de beloning, de wegen onze beproeving. Het asfalt plakt, de zon brandt. Maar tegelijk is het genieten met volle teugen. De nachten zijn kort, de ochtenden vroeg. Maar de motivatie is groter dan de vermoeidheid.”
Fata morgana
Etappe 14 leidt van Laurens naar Canet en Roussillon. Voor de verandering zoeken ze een heerlijk bed en avondmaal op in Abbaye San Sylvana, een geheime tip waar ze nog naar zullen terugkeren. “We vangen voor het eerst een glimp op van de Middellandse zee, maar het kan ook een fata morgana zijn want de temperatuur loopt op naar 38 graden.”
La Douce France wordt ingeruild voor de Spaanse wegen, in 1 lange rit gaat het richting Girona. De tocht begint zijn tol te eisen, want ze overslapen zich. “Met een uur vertraging fietsen we onze laatste etappe naar onze eindbestemming. Eentje die we niet cadeau krijgen, want we moeten de Pyreneeën over.”
Het lijkt alsof de heimwee stilaan begint in te zakken. “Fietswegen in Spanje zijn niet zoals bij ons: ze bestaan niet of je moet ze inbeelden in een hoop stenen en zand. We rijden een groot deel over de N1. Het is zalig, want iedereen houdt mooi afstand.” De weg wordt ingeruild voor een Eurovelo-route, die echter geen schot in de roos blijkt. Een spijtig einde van de slotetappe.
De eerste borden met ‘Girona’ duiken op en de ontlading is groot. “Het besef komt binnen en de tranen rollen over onze wangen. Wat hebben we bereikt! Regen, hitte, alle soorten wegen die je maar kan bedenken. Het hoogtepunt nadert en we rijden het Centro Storico van Girona binnen, een heerlijke apotheose van ons avontuur!”
