Na een woelige maand juni probeerde ik mezelf deze zomer 2025 in rustiger wateren te begeven. Er leek mij geen plan beter om dat gaan te doen in de bergen, waar ik de laatste jaren steeds meer naartoe trek. Dankzij Granfondoteam.be maakte ik voor het eerst kennis met de pracht van de Dolomieten. Daarnaast trok ik er alleen op uit naar de Vogezen en een aantal dagen geleden wilde ik nog met mijn neef een wedstrijd rijden in Arlberg, Oostenrijk. De vraag was of ik op niveau kon geraken.
Dolomieten
Op 1 juli 2025 legde ik ’s avonds het werk neer, om op 2 juli voor het eerst richting de Dolomieten te vertrekken en er zondag de Maratona Dles Dolomites te rijden. 1 van de meest iconische GF-wedstrijden ter wereld, met 135 km en 4.100 hm en in een schilderachtig decor. Althans, dat hadden ze mij toch wijsgemaakt. Ik trok er naartoe zonder noemenswaardige ambitie. In de 1e plaats verkeerde ik zelf niet in de vorm waarin ik wilde zitten, maar gezien het mijn 1e deelname zou zijn, moest ik ook vanuit het 3e startvak vertrekken. Het doel was dus om er voor te zorgen dat ik bij een volgende deelname in het 1e vak zou mogen starten.
Schilderachtig, zeiden ze? Ik noem het eerder sprookjesachtig. De eerste 3 dagen viel mijn mond telkens open van verwondering. Het was er ronduit indrukwekkend en ik besefte weer waarom ik fietste, waarom ik GF-renner wil zijn. Dáárom! Op zondag startte ik dan vanuit box 3 en was het doel mezelf naar de 1e box te fietsen. Van begin af aan koos ik voor mijn eigen tempo en haalde ik continu renners in. Ik reed er een constante wedstrijd en knokte mezelf naar een 38e plaats algemeen, ruim voldoende om in het 1e vak te mogen starten. Missie geslaagd! Dank aan Granfondoteam.be voor de geweldige support en om mij kennis te laten maken met dit prachtige event. Schrijf het op: ik ga volgend jaar terug!
Nadien bleef ik nog een weekje met mijn ouders om er te trainen. Het is een wereld apart, de Dolomieten, een plaats waar ik mijn hart aan heb verloren.
Geen Arlberg
Op zondag 20 juli stond ik dan aan de start van de GF Grand Ballon, in de Vogezen. Ook een zeer lastige wedstrijd over 145 km en een 3.800 hm. Ik trok er alleen naartoe. De dagen voor de race trainde ik wat gericht op de wedstrijd, de dag nadien deed ik nog een duurtraining alvorens terug huiswaarts te keren. In de wedstrijd streed ik mezelf naar een 9e plaats. Op de Grand Ballon nestelde ik me mee in de kopgroep, maar het duo Petit Ballon-Platzerwasel was me iets te steil en hierdoor verloor ik de voeling met de kopgroep.
Ik reed de laatste 50 km helemaal alleen, maar bleef wel een consistente wedstrijd rijden. Beetje frustrerend dat ik moest passen op de steilere stukken, maar wel een referentiewedstrijd waaraan ik me kon optrekken. De winnaar, Frederic Glorieux, is al jaar en dag een gewaardeerd topper in de GF-wereld. Het is iemand waar ik oprecht veel bewondering voor heb, naar wie ik opkijk. Hij is een voorbeeld en motivatiebron om ooit wat in de buurt te kunnen komen van zijn prestaties.
De week na mijn wedstrijd in de Vogezen trainde ik best nog stevig door alvorens naar Oostenrijk en Sankt-Anton (aus Tirol) te vertrekken. Op zondag 3 augustus 2025 stond er in Arlberg een wedstrijd gepland, welke ik zou afwerken met mijn neef en tevens ook gepassioneerd renner, de laatste van een drieluik in de bergen. Helaas was het weer in Oostenrijk echt slecht en was het plannen om niet in de regen te moeten rijden. Op de wedstrijddag zelf was het amper 4-5° bij de start en regenachtig. Wetende dat we naar 1.800m hoogte moesten klimmen en nadien lang een lange afdaling volgde, deed ons beslissen om niet te starten. Een zure, maar verstandige keuze. We hadden niemand om op terug te vallen en voor mezelf werd dan opnieuw duidelijk hoeveel ik wel niet heb aan de steun van Granfondoteam.be.
Dik gat
Wie mij al kent van mijn periode bij de beloften en Elite 2 heeft al gemerkt dat ik een evolutie heb doorgemaakt naar iemand die beter kan klimmen. Toch moet ik een kat een kat durven noemen en zeggen dat ik steeds bij de zwaardere klimmers zal horen. Om het een beetje plat uit te drukken: ik heb een dik gat en dus een iets zwaarder gestel, waardoor ik gelimiteerd ben qua gewicht. Het verleden leerde me dat lager in gewicht gaan niet zozeer leidt tot harder fietsen, integendeel. Een kwestie van de juiste balans te vinden en dat verstandig aan te pakken. Uitdagend, maar wel eentje die ik graag wil aangaan.
Ook in 2026 en 2027 zal ik met veel trots het truitje van Granfondoteam.be dragen.
In beide jaren heb ik nog doelen en ambities, ook op langere termijn. Mijn trainer Jef gelooft in het feit dat ik nog sterker kan worden richting deze doelen en voor mezelf is er geen betere omgeving om dit proberen waar te maken. Sedert einde 2021 staan ze met hun armen wijd open en voel ik er mij enorm thuis. Het is een echte wielerfamilie en dat is precies wat ik nodig heb om zelf in balans te blijven.
We’re not done!
Tot snel!
Niels
