Sinds Lawrence Naesen noodgedwongen zijn wegcarrière beëindigde, ontpopte hij zich als een echte ondernemer. Na de training gaan de benen in de compressielaarzen en runt hij zijn 1-mansploeg. 2 jaar na zijn wegpensioen reist hij nog steeds de wereld rond op zoek naar de zotste graveluitdagingen. Op hoog niveau, want op het BK Gravel 2025 sprintte hij mee voor de zege.
Uitgekookt na 20 sprintjes
Op het moment dat we Lawrence Naesen spreken, bekomt hij nog van het BK Gravel daags voordien. “Ik hou van dat soort wedstrijden. Koersen met de deur open achteraan, dat was ook op de weg mijn ding. In het begin was het pure waanzin en chaos. In de 1e ronde sprintten we na elke bocht om een goede plek vast te houden, na 20 sprintjes ben je gekookt en vallen er gaten”, vertelt Naesen smakelijk. “Het bleef hard gaan, stelselmatig dunde het verder uit tot een groep van 10.”
“Ik denk dat iedereen erdoor zat, want de laatste ronde reden we nog niet half zo snel als daarvoor. Daar was ik niet rouwig om”, lacht hij. “In de sprint schoot ik helemaal in kramp. Daarin merk ik wel het verschil met de wegrenners die meer wedstrijdkilometers op de teller hebben. Ik ben echter tevreden: ik kon tot het einde meestrijden om de overwinning.”
Naesen richt zich nog steeds voltijds op de koers, sinds 2024 weliswaar noodgedwongen in het gravel. Hoe extremer, hoe liever, lijkt het daarbij haast. “Die UCI-wedstrijden zijn zeker mooi, maar daar haal ik als voormalig WorldTour-renner niet direct meer voldoening uit. Ik treed zoveel mogelijk buiten mijn comfortzone. Mijn kwaliteiten liggen niet in het klimmen, maar toch ga ik die wedstrijden aan. Ik vul mijn programma met de races die mijn limieten helpen uitzoeken: zo ver mogelijk van huis, op hoogte en veel bergop. Liever tegen een muur botsen dan nooit proberen.”
Leadville Trail 100 MTB
Naesen gaat duidelijk geen uitdagingen uit de weg, want onlangs reed hij voor het eerst een MTB-wedstrijd. Niet zomaar een race, want hij betwistte de Leadville Trail 100 MTB – een klassieker in Amerika die op grote hoogte doorgaat. De renners klimmen van 3.000 naar 4.000 meter. “Het maakt deel uit van een reeks Amerikaanse gravelwedstrijden waar ze 1 MTB-race in opnemen”, verduidelijk hij. “3.000 meter hoogte, dat is elke dag opnieuw stilaan sterven. Tijdens de wandeling naar een koffiebar moest ik me al neerzetten omdat ik de pijp uit was”, puft Naesen.
Toch slaat er bij toprenners blijkbaar een knop aan – of af – eens het startschot klinkt. “Verrassend genoeg ging het tijdens de race zelf beter”, weet hij. “Ik kwam wel duidelijk de skills tekort in de afdalingen, maar bleef lang in de running voor de 13e plek. Op het hoogste punt moest ik wel helemaal terugschakelen, er sloeg plots een alarm aan in mijn lichaam. Het liep 20% omhoog onder de skilift en dat 5 km lang!”
Na het trainen begint voor Naesen een 2e opdracht, namelijk het runnen van zijn 1-mansploeg Team Law. In augustus 2023 zocht hij sponsors uit om zich op het gravel te richten en dat doet hij nog steeds. Hij rijdt onder de vlag van het Orbea-collectief, eigenlijk 3 losse atleten. Sponsorcontacten onderhouden, een wedstrijdprogramma samenstellen, reizen plannen, het is een groot verschil met zijn periode in de WorldTour waar alles voor hem gedaan werd.
Gravel Burn
Het lijkt echter geen energie te vreten, want hij ziet het als een leerproces. “Het maakt de ondernemer in mij wakker. Je leert zo crisissen en problemen oplossen, allemaal vaardigheden die later van pas kunnen komen. Mijn sponsors begrijpen bovendien ook dat ze met een atleet bezig zijn die zijn rust nodig heeft en houden daar rekening mee.”
Die samenwerking met de sponsors is duidelijk een win-win, dankzij de feedback die hij kan meegeven. “Het is geestig om je eigen mening te geven, al was dat niet mijn oorspronkelijke opzet. Je rolt daar automatisch in: de merken sturen een aantal maanden voordien materiaal op dat nog niet op de markt verkrijgbaar is. De meest extreme wedstrijden dienen ook als ultieme materiaaltest. Zo won ik 2 ritten in Kenia, een week voor de nieuwe Orbea-fiets op de markt kwam. Leuk voor een fabrikant om daarmee uit te pakken!”
Een helder carrièreplan na de koers heeft Naesen nog niet. “Waarschijnlijk stap ik later in het bedrijf van mijn vriendin, maar ik wil dat zo lang mogelijk uitstellen”, grinnikt hij. “Ik heb ook een voet binnen bij de bedrijven waarmee ik samenwerk. Bij Orbea ken ik bijvoorbeeld alle 20 managers persoonlijk. Misschien groeit daar wel iets uit.”
In het najaar volgt nog een druk programma, met eerst de Monsterrando Gravel. Die wedstrijd gaat door vlakbij Turijn, op dezelfde dag dat de Vuelta er start. Naesen kijkt ook uit naar de Gravel Burn in Zuid-Afrika. “Die wordt georganiseerd door de oprichters van de Cape Epic en belooft dus iets speciaal te worden!”
