In de ultrawereld rolt de Ardennes Monster steeds vaker over de tongen. De loodzware tocht maakt stilaan naam als 1 van de meest uitdagende fietsevents in Europa. De recente 3e editie bracht 100 deelnemers naar Namen voor een strijd tegen 1.000 km asfalt en meer dan 20.000 hoogtemeters. Een confrontatie met fysieke uitputting, mentale grenzen en de schoonheid van de Ardennen.
’s Nachts op La Redoute
Bij de 1e editie in 2022 trok het event meteen de aandacht van de ultracycling gemeenschap. Het concept was eenvoudig maar meedogenloos: een route van 1.000 km langs de beruchte hellingen van de Ardennen, met een hoogteverschil dat vergelijkbaar is met een dubbele Mount Everest. Sindsdien groeide de populariteit van de Ardennes Monster gestaag. In de 3e editie konden deelnemers ook kiezen voor een kortere versie van 500 km. Met 100 starters kende het evenement zijn drukste editie tot nu toe.
De organisatie wil niet enkel een uitdagend parcours neerzetten, maar ook een beleving creëren. De iconische hellingen, checkpoints met lokale lekkernijen en plaatsen met een historische betekenis maken de tocht meer dan een sportieve uitdaging. Deze ervaring beklijft zowel fysiek als mentaal.
Het startschot luidde om 20u op de citadel van Namen, hoog boven de stad. Daar verzamelden deelnemers en toeschouwers zich voor een sfeervolle start in zomerse omstandigheden. Onder begeleiding van de politie reed het peloton de stad uit, waarna het veld al snel uit elkaar viel. De toon werd al tijdens de openingsuren gezet, met iconische beklimmingen zoals de Mur de Huy en La Redoute. De ultra’s werden beloond met een unieke ervaring, want tientallen brandende kaarsen gaven de nachtelijke beklimming van La Redoute een bijna mystiek karakter.
Na die betoverende start sloeg de onverbiddelijke realiteit van de tocht toe. De volgende dag liep de temperatuur hoog op, wat de fysieke inspanning alleen maar zwaarder maakte. Het dwong de renners tot pauzes, sommigen doken zelfs op in een kebabzaak. Misschien niet de ideale sportvoeding, maar wel een manier om mentaal even bij te tanken. De intensiteit van de klimmetjes, gecombineerd met de brandende zon zette zich stilaan vast in het hoofd van de deelnemers die begonnen te twijfelen of finishen überhaupt haalbaar was.
Slagveld
Het hoogste punt van België, Signal de Botrange, bood een zeldzaam moment van rust en stilte. In de ochtenduren, voordat de hitte opnieuw toesloeg, konden de fietsers genieten van de uitgestrekte landschappen van de Ardennen. De 2e dag voerde de deelnemers richting Luxemburg. Daar maakten rustige wegen, uitstekend asfalt en meer gelijkmatige klimpercentages de tocht iets draaglijker. In het ochtendlicht kreeg het landschap een bijna serene uitstraling.
De route passeerde ook plaatsen met historische lading. De passage door Bastogne, bekend van het Ardennenoffensief in WOII, zette het afzien voor de deelnemers in perspectief. Hun lijden verbleekte bij de ontberingen 80 jaar voordien.
Wie zich door de 2e dag had weten te slepen, kreeg in de nacht de onherroepelijke vermoeidheid als extra tegenstander. Slapen op een bankje, kort rusten op luchtmatrassen bij checkpoints of simpelweg doortrappen in het donker, de juiste keuzes bepaalden wie de finish zou halen. De vallende sterren aan de hemel boden een verdiende beloning aan wie midden in de nacht nog op de fiets zat.
Aan het 3e checkpoint in Gedinne kregen de deelnemers de gelegenheid om even bij te komen. Douchen, slapen en zich mentaal voorbereiden op de laatste loodzware etappe van ruim 270 km was de boodschap.
Finale op de Citadel van Namen
De slotdag bracht geen verlossing maar nog meer beproevingen. Hoewel de zon de renners gunstiger gezind was, besloot de wind hen nu te teisteren. De extreme steilte van de laatste hellingen maakte de uitdaging compleet. Klimmen als de Montagne de la Croix en de Triple Mur de Monty staan symbool voor het ‘verticale asfalt’ waar de Ardennes Monster berucht om is.
Wie na meer dan 950 km nog genoeg kracht vond om deze muren op te rijden, wist dat de beloning nabij was – na de slotklim naar de citadel van Namen althans. In het holst van de nacht werden deelnemers daar ontvangen met muziek, kaarslicht en applaus van de organisatie. Een intieme, bijna huiselijke finish na een tocht die slechts weinigen zonder kleerscheuren wisten te volbrengen.
De Ardennes Monster onderscheidt zich van andere ultratochten door zijn intensiteit, historische context en persoonlijke benadering. De organisatie kiest bewust voor een combinatie van sportieve uitdaging en beleving.
Wie deelneemt, ervaart in enkele dagen een rollercoaster aan emoties: euforie, wanhoop, verbazing en voldoening. In iets meer dan 72 uur beleven ze een avontuur dat voelt als een reis van weken. Daarmee lijkt de Ardennes Monster goed op weg om een vaste waarde te worden in de kalender van het ultracycling. Het is een moderne klassieker die respect afdwingt, zelfs bij wie hem nooit zelf zal rijden.
