Met winst in Luik-Bastenaken-Luik voor beloften en de eindzege in de Giro U23 kondigde Leo Hayter zich aan als ‘nog beter dan zijn broer’. De Britse alleskunner tekende een jaar later, anno 2022, bij INEOS en leek op weg naar een lange carrière. Vorig jaar 2024 bereikte hij echter een mentaal dieptepunt en moest hij zijn loopbaan tijdelijk onderbreken. Gelukkig gaat het inmiddels weer beter. Na een Catalaanse titel is hij opnieuw prof geworden bij het Voster ATS Team.
Groot talent
Leo Hayter stond altijd te boek als een groot talent. In 2022 veroverde hij in Wollongong bijvoorbeeld nog brons op het WK Tijdrijden, achter Søren Wærenskjold en Alec Segaert, renners die inmiddels ruimschoots hun sporen hebben verdiend in de elitecategorie. Voor Hayter gold dat niet: in 2023 werd hij bij de profs weliswaar knap 5e in de Settimana Internazionale Coppi e Bartali, maar verder betwistte hij nauwelijks koersen.
Op zijn website vertelde de jonge Brit ruim een jaar geleden in een open brief – met de lengte van een halve roman – waarom hij er tijdelijk tussenuit moest. “Ik heb de afgelopen 5 jaar mentaal veel te verduren gehad. Lange tijd heb ik er gewoon ‘mee geleefd’. Ik dacht dat ik lui was, dat ik geen motivatie had. Het is onmogelijk om dit verhaal kort te vertellen. In mei 2023 bereikte ik een dieptepunt. Ik zat volledig vast. Ik kon mijn appartement in Andorra niet verlaten; ik kon amper uit bed komen. Mijn ondersteuningsteam bij INEOS bracht me naar huis en liet me professioneel onderzoeken. Daar kreeg ik de diagnose depressie.”
“Ik nam een pauze van het wielrennen, begon medicatie en kreeg te horen dat ik dat jaar waarschijnlijk niet meer zou racen. Toch voelde ik me al snel beter. Aan het einde van het seizoen keerde ik zelfs terug in de Ronde van Guangxi en leek alles op de rails te staan. Ik was mentaal en fysiek in de beste vorm sinds lange tijd. Helaas kwamen de negatieve gedachten terug. Vlak voor het trainingskamp in december sloeg de paniek toe en kon ik nauwelijks mijn bed uitkomen. Ik schaamde me dat ik niet op het niveau zat dat ik wilde. Ik sliep die dagen amper en trainde niet. Ik trok me terug in mijn eigen bubbel, reageerde op niemand en zette mijn telefoon op stil. Het voelde alsof ik mensen teleurstelde en zelfs mijn eigen handelingen niet onder controle had.”
Breekpunt
Hetzelfde scenario herhaalde zich bij de Tour Down Under, de UAE Tour en uiteindelijk ook in de Ronde van Hongarije, waar het breekpunt kwam. Hayter ging in therapie, overtuigd dat dit níet het einde van zijn carrière hoefde te betekenen. Toch bleef hij zich ellendig voelen. Zelfs simpele berichtjes beantwoorden lukte niet (“Hoe vaak heb ik al gezegd dat ik me klote voel”). Zelfs zijn broer aanmoedigen tijdens de Spelen voelde verkeerd.
“Ik hoopte dat het, door dit te schrijven en openbaar te maken, makkelijker zou worden om weer contact te zoeken met vrienden, mensen te zien en gewone dingen te doen. Ik heb de afgelopen maanden niet gefietst, maar ik heb ook niet geleefd. Hopelijk kan ik jullie in de nabije toekomst iets positievers melden. Ik ga weer racen op het hoogste niveau, ik weet alleen nog niet wanneer. Maar als het zover is, ben ik er klaar voor.”
Daarna werd het lange tijd stil rond Leo Hayter. Tot begin december 2024, toen hij een foto postte met het opschrift ‘Still figuring it all out’. Een klein teken van hoop. Midden juli 2025 volgde een nieuw statement, 426 dagen nadat hij voor het laatst een rugnummer had opgespeld: “Met meer vertrouwen dan ooit dat ik wielrenner wil zijn – zonder dat het alles is wat ik ben.”
426 dagen later
Ondanks 15 kilo extra reed Hayter vervolgens de snelste tijd op het Catalaans kampioenschap Tijdrijden. Hij noemde het 1 van zijn beste prestaties ooit. Nog positiever was zijn aankondiging dat hij in 2026 wil terugkeren naar het profwielrennen. Dit jaar hoopt hij zelfs al op het podium van de Chrono des Nations te staan. “Maar dan moet ik wel deel uitmaken van een continentaal team”, knipoogde hij.
En kijk: Voster ATS Team gooide hem de reddingsboei toe. De Poolse continentale ploeg wil hem die kans geven. Vanaf deze maand september 2025 mag de Brit zich dus opnieuw prof noemen en toewerken naar de tijdrit van zijn leven. Niet zozeer om de anderen te verslaan, maar vooral om het gevecht met zichzelf te winnen.
