Plots stootten we in de vroege vlucht van de Coppa Sabatini op de naam Edoardo Cipollini. De 1e reflex is dan standaard: “Familie van?” En jawel. Edoardo is de zoon van Cesare, op zijn beurt de broer van Mario. 20 jaar nadat ‘De Leeuwenkoning’ uit het Europees peloton verdween, rijdt er dus weer een Cipollini in het profpeloton. De diepe finale haalde Edoardo niet, maar met zijn aanval reed hij zich wel in de kijker van de grote teams.
Zoon van Olympiër
Tussen 1989 en 2003 won Mario Cipollini 42 ritten in de Giro en 12 etappes in de Tour. Op zijn 35e beleefde hij nog een absoluut topjaar toen hij voor de 3e keer Gent-Wevelgem won, maar vooral ook Milaan-Sanremo en het WK op zijn naam schreef. Zachtjes doofde de kaars vervolgens uit, al reed Mooie Mario in 2008 toch nog de Ronde van Californië voor het onvergetelijke Rock Racing.
Mario’s broer Cesare is een pak ouder: hij werd eind 1958 geboren, terwijl Mario in 1967 op de wereld werd gezet. Het grootste deel van de carrière van Cesare speelde zich af voor het profdebuut van Mario. Als jonkie nam hij deel aan de Olympische Spelen van 1976 in Montréal in de Ploegenachtervolging (in een team met Giuseppe Saronni). Een veelwinnaar zou hij nooit worden. Hij won in zijn carrière wel de Giro dell’Emilia en reed 9 keer de Giro. Bij zijn laatste deelname in 1989 won zijn jongere broer en ploegmaat bij Del Tongo voor het eerst een etappe. Een mooi moment om af te zwaaien.
Na zijn carrière sukkelde Cesare met zijn gezondheid. Hij kampte met hartproblemen en onderging zelfs een operatie in 2019 in Bologna. Op 10 augustus 2023 verruilde hij het tijdelijke voor het eeuwige. Mario nam toen op sociale media afscheid van zijn broer. “Een foto van hem hing bij ons thuis in een kamer versierd met bekers en trofeeën. Ik was zo trots op de kampioen die hij was en volgde hem in de wedstrijden om te kijken hoe hij elke bocht nam. Nog steeds herinner ik me hoe hij zijn koffers pakte om naar de Giro te gaan, hij was mijn superheld.”
Gerenommeerd beloftenteam
Op de dag dat zijn vader overleed, was zoon Edoardo al wielrenner. Dat deed hij op dat moment nog bij de junioren, bij Team Work Service Speedy Bike. Hij was duidelijk gezegend met een flinke portie talent. Eind juli, enkele dagen voor zijn vader zijn laatste adem uitblies, won hij nog 3 etappes (inclusief Ploegentijdrit) in de Giro del Veneto. Zo maakte hij zijn vader voor een laatste keer fier.
Zijn prestaties leverden Edoardo ook een beloftencontract op bij Team MBH Bank Colpack Ballan. Dat is het team dat in het verleden onder meer Filippo Ganna, Juan Ayuso, Giulio Ciccone en Antonio Tiberi opleidde. Een gemakkelijk seizoen was het niet, maar af en toe kon de jonge Italiaan toch naar een ereplaats fietsen. Dit jaar 2025 krijgt hij al vaker zijn kans op een hoger niveau. Zo startte hij al in Milaan-Turijn en recent dus ook in de GP Industria & Artigianato. Dat hij zich in de Coppa Sabatini meteen kon onderscheiden, is een signaal dat hij die profkoersen goed verteert.
Tegenwoordig woont Edoardo in Lucca (hij is geboren in Camaiore), waar hij als kleuter al zijn 1e fietsje kreeg. In die periode reed hij voor zijn plezier de Muur van Lucca omhoog, nog niet goed beseffend dat hij voor veel Italianen een nieuwe Cipollini op de fiets betekende. Pas bij het ouder worden leerde hij meer over zijn nonkel en zag hij honderden video’s van al diens sprintoverwinningen.
Samen trainen
Op de Italiaanse website bici.pro vertelde Edoardo al over zijn band met Mario. “Hij is zeker niet de gemakkelijkste en geeft niet snel complimenten, maar na een tijdje gaf hij toch aan dat ik iets kan betekenen in het wielrennen. De cijfers zijn er, maar er is nog veel werk aan de winkel”, zo klinkt het in het artikel. De 2 trainen veel samen en de jongeling krijgt heel wat advies van zijn nonkel. Ook op wedstrijden duikt De Leeuwenkoning op en zelfs zijn sportschool thuis wordt opengesteld voor zijn neefje.
Of Edoardo het nieuwe sprintwonder wordt, valt nog af te wachten. Zelf droomt hij zowaar van Luik, de Strade Bianche en natuurlijk Milaan-Sanremo. Over zijn team in 2026 is nog geen duidelijkheid, al zou het niemand verbazen dat een grote ploeg hem nu al een contractvoorstel doet. Italië snakt naar ‘campioni’ en wie Cipollini heet, heeft wel enkele zebrastrepen voor.
