De naam Gianni Marchand doet bij wielerfans al jaren een belletje rinkelen. Niet omdat hij wekelijks op het hoogste schavot staat, wel omdat hij koers na koers de aanval kiest, kilometerslang het gezicht van de wedstrijd wordt en zich toont als toonbeeld van regelmaat. Op zijn 35e blikt de renner van Tartelletto-Isorex terug op een seizoen dat hem opnieuw bevestigde in zijn rol. Aanvaller en ploegspeler, maar bovenal een constante factor in een nerveus peloton.
7 jaar in dezelfde kleuren
“Ik ben wel content met mijn seizoen”, opent Marchand met een glimlach. Zijn opsomming van resultaten verraadt geen grootspraak, wel trots. 6e in de laatste etappe van de Tour de Wallonie, nadat hij alleen voorop reed tot ruim een kilometer van de meet. Nogmaals 6e in zowel de proloog als het eindklassement van de Tour of Istanbul. 2 keer mee in de vlucht in de Baloise Belgium Tour. En in Circuit Franco-Belge zelfs op het podium dankzij de bergprijs.
Het zijn geen klinkende zeges, maar wel prestaties die bewijzen hoe belangrijk Marchand is voor de Taartjesploeg van Peter Bauwens. “Voor een continentale ploeg is het cruciaal om in beeld te rijden”, bevestigt de trouwe West-Vlaming. “In die ProSeries-koersen is het voor coureurs van ons kaliber moeilijk om mee te doen voor de overwinning. Dan wordt er verwacht dat we mee in de vlucht gaan. Vaak lukt dat bij mij, en dat wordt geapprecieerd.”
Marchand rijdt intussen al 6 seizoenen voor Tarteletto-Isorex. En sowieso breidt hij er nog een 7e aan. Een unicum in een sport waar renners vaak de ene ploeg voor de andere verruilen. “We kennen elkaar door en door. Als je resultaten en aanvallen kan blijven brengen, is een contractverlenging bij Peter geen probleem. Maar het is logisch dat het moeilijker wordt als dat zou wegvallen.”
Verantwoordelijkheid
Zijn huidige campagne plaatst hij ergens in de goeie middenmoot van zijn jaren bij de ploeg. “Misschien mijn 3e beste seizoen. Natuurlijk springt dat jaar met de 3e plaats in de Baloise Belgium Tour er nog altijd uit (in 2021, op het podium met Evenepoel en Lampaert, red), net als mijn overwinning in de Tour of Iran. Maar ik heb 5 van mijn 6 seizoenen als geslaagd ervaren. Alleen 2023 kende een ietwat moeizame start. Ziekte en de geboorte van onze dochter Floor zorgden voor een dip in die eerste maanden. Vanaf halfweg het jaar vond ik weer mijn niveau. Dat constante, dat is altijd mijn handelsmerk geweest. Niet te veel pieken en dalen, maar het hele seizoen meedoen.”
Toch schuift de tijd onverbiddelijk voort. Marchand is 35, een leeftijd waarop veel renners hun toekomst beginnen af te wegen. “Ik laat het afhangen van mijn prestaties en mijn gevoel”, bekent hij. “Als ik merk dat ik de resultaten niet meer kan rijden die ik wil rijden, dan zal ik zelf wel beslissen om te stoppen. Volgend jaar ben ik er 36, dat kan misschien wel het laatste jaar zijn. Maar tegelijk zie ik ploegmaat Timothy Dupont nog koersen op zijn bijna 38e. Dus het kan.”
Wat wel verandert, is zijn manier van koersen. Niet fysiek, maar mentaal. “Met een kindje in huis denk je soms anders”, beseft Marchand maar al te goed. “In gevaarlijke situaties in het peloton neem ik minder risico’s. Dan rem ik sneller, maar daardoor verlies je dan weer posities en moet je later meer kracht verspelen. Dat wringen, dat begint door mijn hoofd te spelen. Terwijl de lastige koersen nog altijd mijn favoriete terrein zijn.”
Zijn leeftijd voelt hij overigens niet in zijn lichaam. “Ik sta nog altijd fris op ’s morgens. Ik ben ook relatief laat begonnen met koersen, op mijn 17e. Daardoor is mijn carrière misschien wat korter, maar ik heb nooit het gevoel gehad dat ik opgebrand ben.”
Koers maken
Na zijn carrière wil Marchand actief blijven in de sportwereld, maar niet noodzakelijk in het wielrennen. “Ik heb Bedrijfsmanagement en Sport- en Cultuurmanagement gestudeerd. Het zou mooi zijn iets in de sport te doen, maar dat hoeft niet per se in het wielrennen te zijn. De contacten in de wielerwereld helpen misschien, maar ik zie mezelf geen ploegleider worden. Ik kijk wel wat er op mijn pad komt.”
Toch is het einde nog niet daar. Er brandt nog steeds een vuurtje. “De droom blijft winnen. In de Tour de Wallonie had het gekund, als ik nog een kilometer langer had standgehouden. Een etappezege of een eendagswedstrijd op Belgische bodem, dat zou ik nog graag meemaken. Dat is iets wat blijft kriebelen.”
Gianni Marchand zal zelden de headlines domineren, maar zijn rol is niet minder belangrijk. Hij geeft de koers kleur, zorgt ervoor dat zijn ploeg gezien wordt en bewijst keer op keer dat regelmaat en aanvalslust een carrière kunnen dragen. Met straks 7 seizoenen bij dezelfde ploeg, een rugzak vol ervaring en nog altijd honger naar een mooie overwinning, blijft Marchand een vertrouwd gezicht in het peloton. Hoe lang nog? Dat laat hij afhangen van zijn benen, zijn hoofd en zijn gezin. Maar zolang hij rijdt, zal hij blijven aanvallen.
