Het wielerseizoen 2025 nadert zijn einde voor de wegrenners en dat betekent dat de focus voor velen al op 2026 gaat. Maar voor anderen ligt het allemaal niet zo makkelijk, zeker niet als je nog in je opleidingsfase zit en er een jaar vol miserie in je achterzak zit. Dan mag je nog veel talent en doorzettingsvermogen hebben, vaak wordt er alleen naar de waan van de dag gekeken. Daar heeft Claudia Van Avermaet het over in haar nieuwe WielerVerhaal-column.
Klierkoorts én hepatitis C
Dit jaar 2025 was werkelijk een kutseizoen voor ons in het wielrennen. Voor mijn oudste zoon, Luca D’hollander, dit en ook volgend jaar 2026 in de kleuren van Cyclis-Van den Plas (opleidingsteam van het Ridley Racing Team en ook de ploeg van Tom Meeusen, red), begon het jaar al slecht: klierkoorts én hepatitis C. Zijn leverwaarden waren dramatisch slecht. We hebben daarom beslist om het volledige seizoen on hold te zetten. Het was een moeilijke, maar verstandige beslissing. Pas nu, in september, zijn zijn waarden eindelijk terug op peil. Ondertussen is hij gaan werken en stilaan weer beginnen trainen.
Maar wat doet een volledig wielerjaar in de lappenmand met een jonge actieve mens? Het vertrouwen, de motivatie, het gevoel dat je mee kunt doen? Dat zijn vragen die je als ouder moeilijk kunt beantwoorden. Maar ze wegen zwaar, zoveel is zeker.
Mijn jongste zoon, Lars D’hollander, die voor het Avia-Rudyco team uitkomt en volgend jaar het Cannibal-opleidingsteam vervoegt, kende ook zijn portie tegenslagen. Zijn jaar 2025 begon goed, maar al snel kwamen rugklachten roet in het eten gooien. 3 maanden out om alles opnieuw op te bouwen en pijnvrij te kunnen koersen. Zijn volledige voorjaar viel weg.
Pas in juni kon hij weer starten – gelukkig met resultaat: veel top 10-plaatsen, 3 overwinningen én Belgisch kampioen ploegentijdrit op de weg. Het leek even mee te zitten, tot corona opnieuw toesloeg. De dokter verplichtte hem 2 tot 3 weken rust. Midden juli waren we al, en Lars moest opnieuw opstarten, ritme vinden, weer competitieklaar zijn.
Druk op renners
Toch liet Lars zich niet klein krijgen. Het Cannibal-Victorious U19 Development Team – de ploeg van Francis Van Mechelen – volgt hem al sinds vorig jaar met veel interesse. En vroeg hem in augustus 2025 voor een overstap met doorgroeimogelijkheden. Dat gaf Lars een mentale boost: eindelijk even proeven van andere koersen. Een teken ook dat er nog geloof in hem is.
Maar begin september sloeg het noodlot opnieuw toe: een lekke band in Ieper, regen, natte kleding in de auto,.… De dag erna een longontsteking, antibiotica, weer 2 weken out. En nu komt het moeilijkste, want junioren zijn volop op zoek naar een U23-team voor volgend jaar. Plekken zijn niet meer gewoon schaars, ze zijn uitzonderlijk. De druk ligt enorm hoog op jonge renners. We zijn bijna oktober en Lars heeft nog geen team.
Ondanks zijn talent, ondanks zijn doorzettingsvermogen, ondanks alles wat hij heeft laten zien, kijkt men louter en alleen naar zijn resultaten van dit jaar 2025. Wie kijkt er naar veerkracht? Naar het mentale aspect? Naar het plezier dat hij nog steeds voelt om te koersen?
Hyperprofessionalisering weegt zwaar
Hoe kunnen we vermijden dat jonge renners het wielerplezier verliezen? De focus op data, hyperprofessionalisering, resultaten, vroege specialisatie, noemt maar op. Het weegt zwaar. Te zwaar soms voor een jonge mens die ook moet groeien, leren en genieten. Het is een spiegel voor het wielrennen van nu: ambitie en talent zijn niet genoeg; geluk, gezondheid en timing spelen een minstens even grote rol.
Als ouder voel ik dat elke keer heel scherp, dat talent alleen niet meer volstaat. Dat plezier, passie en veerkracht soms onzichtbaar blijven voor de mensen die beslissen over de toekomst van deze jonge renners. En toch, ondanks alles, blijven Lars en Luca opstaan, doorgaan, trainen en dromen. Dat is misschien wel de grootste overwinning van allemaal.
