Op Loes Sels lijken de jaren geen vat te hebben. 40 lentes telt ze nu, maar ze trapt haar beste waardes ooit. Ze reed een sterk wegseizoen, maar een overdosis pech gooide te dikwijls roet in het eten. Waardoor die topconditie zich te weinig in resultaten vertaalde. Ze startte in Ardooie en Essen maar meteen in het veld en deed dat meer dan behoorlijk.
2 sleutelbeenbreuken
Loes Sels liet zich dit jaar een 1e keer echt opmerken in de Trofee Maarten Wynants, waar ze mee in de ontsnapping van de dag zat. Eind mei 2025 eindigde ze op het podium in de kermiskoers van Wilsele. In de Antwerp Port Epic kon ze haar offroad skills goed gebruiken om mee met het 1e peloton mee te glijden. Op het zware parcours van het Belgisch kampioenschap eindigde ze 15e. Maar in de Baloise Ladies Tour sloeg het noodlot toe. Nadat ze in de eerste 4 ritten andermaal had getoond dat ze haar plaats in het UCI-peloton nog meer dan waard is, kwam ze in de laatste rit zwaar ten val. Het verdict: sleutelbeenbreuk.
Minder dan een maand later stond ze alweer aan de start van de Grote Prijs Yvonne Reynders. Daar bewees ze dat ze weinig aan conditie had ingeboet: ze eindigde als 18e in een 1e heel fors uitgedund peloton. 4 dagen later werd ze in de zeer lastige Egmont Cycling Race in Zottegem in volle massaspurt ernstig gehinderd. “Dat was een spurt die licht bergaf ging”, vertelt ze. “Ik schoof aan hele hoge snelheid op richting 1e rij, maar 100 meter voor de streep vernauwde de weg, waardoor het sprintende peloton dichtklapte en ik in de remmen moest. Zo niet, zou ik hier zéker top 10 of nog beter gefinisht zijn”, haalt ze zich nog voor de geest. Hoe dan ook, in haar ploeg Velopro-EGS Group keken ze met open mond naar zoveel inzet en beroepsernst.
Kwam toen de GP Lucien Van Impe. Dat was haar 3e koers, 6 dagen na haar comeback. De wedstrijd was amper 15 km ver toen er een zware valpartij volgde. De Antwerpse lag erbij en moest wederom worden afgevoerd. In het ziekenhuis van Herentals was de analyse ongenadig. Het plaatje dat de nog verse breuk bijeenhield was door de val losgerukt, haar nog herstellende sleutelbeen opnieuw gebroken.
Autopech op de Brusselse Ring
“Toch verloor ik de moed niet”, benadrukt ze. “Ik wilde toch zo snel mogelijk terug beginnen koersen, want ik vond het zonde dat ik mijn goeie conditie niet kon verzilveren. Maar om een voor mij onverklaarbare reden verliep het herstel en de conditieopbouw deze keer minder goed. Toch wilde ik nog graag starten in de laatste Belgische UCI-wedstrijd van het jaar: Binche-Chimay-Binche. Maar opnieuw sloeg het noodlot toe, zij het dit keer op een heel andere manier.”
“’s Ochtends vroeg was ik op weg naar het vertrek in Chimay. Ik reed op de Brusselse Ring, maar ter hoogte van Strombeek gaf mijn auto plots de geest. Ik kreeg hem niet meer gestart, wat ik ook probeerde. Ik belde nog naar een paar collega’s uit het peloton om me eventueel op te pikken. Tevergeefs. Tot overmaat van ramp mochten mijn ploegmaats niet starten omdat ik dus ontbrak. Hoe ridicuul!”
Het wegseizoen zat er dus noodgedwongen op. Een seizoen waarin Loes Sels had getoond nog met de beteren mee te kunnen, maar waar pech haar weerhield om betere resultaten achter haar naam te krijgen. Dan maar het veld in! Het WK Gravel in Zuid-Limburg verliep minder dan verhoopt. “Die 2e en langere periode van inactiviteit had er toch meer ingehakt dan ik verwacht had”, bekent ze. “Ik kwam snelheid én uithouding tekort. Ik eindigde 45e van de 135 vertrekkers, maar was daar niet tevreden mee. Met de topconditie die ik eerder deze zomer had, zou ik hier véél dichter hebben kunnen eindigen”, aldus de renster uit Zoersel.
Anders dan eerder gepland, startte ze dan maar meteen aan het crossseizoen. In Ardooie zat ze tot de voorlaatste ronde mee in de kopgroep. Tot Lucinda Brand die uit elkaar ranselde. Sels eindigde 9e, wat toch weer heel sterk was. “Ik had nog geen enkele crosstraining gedaan en het ontbrak me wat aan zelfvertrouwen. Ik bleef te veel achteraan in het groepje hangen. Maar bon, gelet op wat ik allemaal heb meegemaakt, mocht ik met dit resultaat tevreden zijn.”
Heerderstrand en Lokeren
De cross in Essen zaterdag 18 oktober 2025 was een beetje een thuiswedstrijd en dus wilde ze ook hier voor een goed eindresultaat gaan. Er vormde zich op het snelle parcours al gauw een kopgroep van 11 rensters. Na opnieuw een versnelling van Brand, overgenomen door Casasola, scheurde dat groepje in 2. “Ik zat achter de Nederlandse Mos en die moest een gat laten. Dat was net op een singletrack en dus kon ik niet voorbij. Op het snelle circuit was het sowieso al moeilijk om voorbij te steken. De besten waren gaan vliegen, maar ik had het gevoel dat ik misschien mee had kunnen zijn.”
“Ik hing er dan een tijd tussen maar de achtervolgers reden tot ze me bij de lurven grepen. Daarna viel het stil. Het gedrum in zo’n snelle wedstrijd lukt me niet goed, en in de laatste ronde was dat nog meer het geval. Waardoor ik ook niet echt aan spurten toekwam. Ik was nog niet op. Ik ben er zeker van dat ik met dat 1e groepje mee had gekund als ik in begin van de cross wat agressiever was geweest. Dus volgende zaterdag in Heerderstrand ga ik ook zo vrank crossen, net als de rest”, verwittigt ze al.
Anders dan voorgaande jaren wil Loes Sels deze winter minder crossen. Ze zal zeker nog Lokeren doen, maar daarna wat rusten om dan in december terug het veld in te duiken. Hoe dan ook wil ze zich optimaal voorbereiden om nog eens een goed wegseizoen te rijden. Haar ploeg ondersteunt haar daarin. Loes Sels wordt formeel wegkapitein van de ploeg en zal de jonge garde in de koers tonen hoe het moet. En links en rechts zélf een goeie uitslag rijden, dat spreekt voor zich.
Maak deze week kans op een gloednieuwe vloerpomp met CLIK TEC-pomphoofd! (lees er hier meer over). Meespelen? Meld je aan voor de nieuwsbrief van onze partner SKS Germany!
