Tijdens de coronacrisis tipte Oliver Naesen alle fanatieke wielervolgers de naam van Benoît Cosnefroy. Dat waren geen loze woorden, want de Franse pocketklimmer won een jaar later de Bretagne Classic en zou later ook de GP Québec en de Brabantse Pijl op zijn palmares bijschrijven. Volgend jaar trekt Cosnefroy naar UAE Team Emirates. Een transfer die veel wenkbrauwen doet fronsen: is dit geen gemiste kans voor alle concurrenten?
Weg naar de top
Hoewel Naesen ongetwijfeld een goed oog voor talent heeft, was de aankondiging van Cosnefroy aan de top niet de strafste uitspraak in zijn loopbaan. De Fransman werd in 2017 wereldkampioen wielrennen bij de beloften in Bergen en stond een jaar later al op het podium van Parijs-Tours. In 2021 leek de definitieve doorbraak te zijn geforceerd met winst in de Bretagne Classic. 2022 begon meteen ook veelbelovend: Cosnefroy werd 5e in La Marseillaise, 3e in de Drôme Classic en vooral 2e in de Brabantse Pijl en de Amstel Gold Race, die hij zelfs enkele tellen lang had gewonnen.
Het was namelijk die editie met het sprintje tussen Kwiatkowski en Cosnefroy, waarbij de Fransman als winnaar werd omgeroepen, maar de fotofinish iets anders zei. Later dat jaar won Cosnefroy wél nog in Québec. Met een bijzonder explosieve aanval in de slotfase reed hij er iedereen uit het wiel. Aan de meet had hij nog de tijd om rustig het zegegebaar te maken. Op zijn 26e leek de Franse belofte eindelijk helemaal volgroeid.
Vreemd genoeg maakte Cosnefroy een jaar later de omschakeling naar het Vlaamse voorjaar. Plots ging hij de finale van de Ronde van Vlaanderen rijden en reed hij tientallen kilometers mee in de aanval met onder meer Pedersen, Jorgenson en Powless. Het leverde hem slechts een 16e plaats op, en na een podiumplek in de Brabantse Pijl bleek het vat al leeg in het Ardense drieluik.
Vreemd traject
Ook vorig jaar legde Cosnefroy een wat vreemd traject af. In het voorjaar was hij intournable, met winst in de Tour des Alpes-Maritimes (ritzege + eindwinst), Parijs-Camembert en de jaarlijkse verrassingsprestatie in de Strade Bianche, waar hij 6e werd. In de Brabantse Pijl legde hij Dylan Teuns en Tim Wellens in de luren en op de Muur van Hoei volgde nog een 4e plaats in de Waalse Pijl. Toch bleef hij steken op een 16e plaats in de Amstel en in Luik, waarmee die laatste stap richting de absolute top nog altijd niet was gezet.
Cosnefroy stapelde vervolgens wel de zeges op in de Grand Prix du Morbihan, de Tour du Finistère en de proloog van de Boucles de la Mayenne, maar stagneerde vervolgens in de grotere wedstrijden. Dat had alles te maken met aanhoudende knieproblemen. Uiteindelijk moest hij zelfs geopereerd worden. En dat had ook zijn weerslag op 2025. Eigenlijk is hij inmiddels al anderhalf jaar op de sukkel. Dit jaar zit hij aan slechts 13 koersdagen. Daarin won hij wel opnieuw in de Morbihan, maar de Fransman had zelf toch gehoopt eventjes gespaard te blijven van pech.
Dat lukte dus niet. In de openingsetappe van de Ronde van Zwitserland kwam hij stevig ten val. Daarbij liep hij een kniekneuzing op. Die liet hem niet toe om op tijd te herstellen voor het Frans kampioenschap. Vervolgens miste hij ook de Tour. Uiteindelijk zou hij door aanslepende perikelen niet meer in actie komen. Cosnefroy kondigde medio oktober 2025 ook zelf het einde aan van zijn periode bij de AG2R-familie, waar hij 9 jaar actief was. “Ik ben hier naar mijn beste niveau geëvolueerd en heb geleerd om met lastige momenten om te gaan”, klonk het.
Team Picnic PostNL
Over zijn volgende bestemming leek lange tijd weinig twijfel te bestaan. Cosnefroy werd nadrukkelijk in verband gebracht met Team Picnic PostNL, waar hij de natuurlijke opvolger zou zijn van zijn landgenoot Romain Bardet. Voor 1 keer bleek de rook nog geen aanwijzing voor het vuur. Een beetje uit het niets werd hij plots aangekondigd bij UAE Team Emirates.
Zelf zal Cosnefroy wellicht hopen op het Tim Wellens-scenario. Als hij straks helemaal fit is, zal de Fransman immers in de 1e plaats een dienende rol krijgen in functie van de nog grotere kopmannen als Tadej Pogačar, Isaac Del Toro en João Almeida. Maar dat biedt hem natuurlijk ook de kans om zich te sparen in de achtervolging en zelf nog naar een ereplaats te rijden (zie Tim Wellens als 3e in de Strade). Of te gepasten tijde met zijn vlucht de zegen te krijgen van het peloton. Zoals de Belgische kampioen in de Tour.
Op die manier komt er weer een topper bij in het sterrenensemble van de Emiraten. Bij Picnic PostNL leek er echter nog wel plaats voor zijn profiel. Ook bij Groupama-FDJ had er nog wel een Franse troefkaart uit eigen huis bij gemogen, zeker nu Stefan Küng vertrekt. De 1e uitdaging is natuurlijk helemaal fit geraken. Daarna kan Cosnefroy pas écht beginnen dromen.
