Voorafgaand aan de elitewedstrijden werd er zaterdag 29 november 2025 met Boonen & Friends aan het Zilvermeer in Mol nog een keer tussen de allstars gekoerst. Voormalige vedetten van lang of iets minder lang geleden. Sommigen intussen met een buikje, sommigen nog altijd scherp. Winnaar van die galawedstrijd werd halve Belg Corné van Kessel. Hoe zou het nog zijn met de voormalig profcrosser?
Beste waarden op het eind
“Het ging er nog best pittig aan toe in Mol”, lacht Van Kessel. “Ik moest op de allerlaatste rij starten en vond het aan mijn stand verplicht om er toch wat van te maken. Ik ben nog maar net gestopt met koersen, dus wilde ik geen mal figuur slaan. Na driekwart wedstrijd kwam ik in een kopgroepje met Bert De Backer en Maarten Wijnants. Die mannen rijden nog veel met de fiets en die wilden beiden ook graag winnen. Maar ik ook”, grijnst de net afgezwaaide veldrijder. “Nu, het voornaamste was dat we iets voor het goede doel konden doen en dat het leuk bleef.”
Van Kessel stopte aan het eind van vorig seizoen 2024-2025 met crossen maar plakte er wel nog een wegseizoen aan. Waarin hij nog 6 keer in de top 10 eindigde, vooraleer de fiets echt aan de wilgen te hangen. “Na Oostmalle ben ik gestopt als crosser. Ik combineerde die wegwedstrijden nog een paar maanden met een halftijdse job als fietshersteller bij Bike-Inn in Herentals, maar ik ben daar intussen voltijds aan de slag. Op het einde van mijn carrière trapte ik nochtans mijn beste wattages ooit, maar dat was toch niet genoeg om nog top 10 te rijden in de grote crossen.”
“De anderen zijn gewoon veel beter geworden, het niveau lijkt wel elk jaar toe te nemen”, vervolgt de 34-jarige uit het Nederlandse Eindhoven afkomstige Olenaar. “Het werd me ook allemaal wat te belastend, het vele reizen, het constante organiseren en plannen. Niet dat er druk was vanuit mijn gezin – die vonden het leuk om naar de cross te gaan – maar ik ben toch blij dat ik wat meer tijd met vrouw en kinderen kan spenderen.”
Voor 10 minuten cross naar de VS
Gevraagd naar zijn mooiste herinneringen in zijn carrière twijfelt hij. “Mijn overwinning in de cross in Hasselt in 2017 herinner ik me nog goed”, laat Van Kessel vallen. “In de 1e bocht ging ik flink onderuit, maar na een hele wedstrijd achtervolgen kon ik alsnog het laken naar me toehalen.” Hij klopte ploegmaat Toon Aerts in een sprint met 2. “Ik heb ook een paar keer podium gereden in de Wereldbekers. In Zolder in 2014 een 1e keer, na Lars van der Haar en Kevin Pauwels. Enkele maanden later in Valkenburg maakten we een kopie van dat podium. Of in Waterloo in 2017, waar ene Mathieu van der Poel me van de zege hield. Of nog, in Namen in 2019, waar ik ook op het laagste podiumtrapje eindigde”, weet Van Kessel nog.
Dat hij nooit Nederlands kampioen kon worden, is met zijn kwaliteiten misschien een leemte op zijn palmares. In 2017 werd hij 2e na MVDP. In 2019 3e na Van der Poel en Van der Haar. Toen in 2022 Mathieu eens niet aan de start van het NK stond, snoepte opnieuw Van der Haar hem het goud af. Hoe dan ook, Van Kessel was tussen 2014 en 2020 bij de 3 beste Nederlanders en bij de 10 beste van het internationale veld.
We polsen ook naar zijn minst leuke herinnering. Daar moet hij niet lang over nadenken. “In september 2016 was het Wereldbeker in Las Vegas. Na 10 minuten val ik tamelijk zwaar, waarbij ik mijn rug blesseer en moet opgeven. Dan doe je zo’n enorme trip met je hele crew en dan ben je na zowat 1 ronde uitgeschakeld. Die blessure heeft me op de koop toe nog lang parten gespeeld.”
Potentieel
Van die ervaring in Las Vegas is het maar een klein bruggetje naar een vraag over de pogingen tot mondialisering in het veldrijden. Die Wereldbekers over de plas hebben namelijk niet gezorgd voor de grote internationale doorbraak van de cross. Het blijft bij de mannen hoofdzakelijk nog steeds een Belgisch-Nederlands onderonsje. “Die internationalisering kan er volgens mij enkel komen als veldrijden een Olympische sport wordt”, vindt Van Kessel. “Ik hoop dat de cross die erkenning krijgt.”
Al zal dat wellicht inhouden dat de wedstrijd dan op ijs en sneeuw zal moeten worden verreden. Zoals destijds de Wereldbeker in Val di Sole, magistraal gewonnen door Wout van Aert, maar waar Van Kessel 10e eindigde. “Ik kan best wel goed uit de voeten in de sneeuw. Bij de beloften werd ik in Heerlen Nederlands kampioen toen er 5 cm sneeuw lag.”
Vele ex-renners storten zich op de gravelbike. Geldt dat ook voor Van Kessel? “Ik heb deze zomer al wat gegraveld en dat vond ik heel plezant, ook wel omdat ik me totaal geen druk had opgelegd. Het was ‘just for fun’. Dat gravel wordt ook steeds populairder, zeker internationaal. Er ontstaat een heel nieuwe markt rond met fietsen en kledij en mooie organisaties. Ik ga zeker niet bevestigen dat ik echt nog aan gravelcompetitie ga doen, maar ik durf het ook niet helemaal uitsluiten.”
