Jarenlang fysiek leed lijkt eindelijk verleden tijd voor Gauthier Beeckman. De problemen staken de kop op als belofte maar beterden niet. Een serieuze bacteriële infectie later viel het langverwachte verdict. De jonge renner blikt uitgebreid terug op zijn hardnekkige blessure en kijkt vooruit naar een seizoen in vertrouwde kleuren én een eigen gravelevent.
Ontstoken spieren
“Als 1e jaars belofte kwamen de eerste symptomen naar boven”, vertelt de 23-jarige Gauthier Beeckman over zijn jarenlang blessureleed. “Tijdens de klimkoers in Vresse-sur-Semois kon ik niet meer mijn gebruikelijke kracht ontwikkelen. Dat viel nog een paar keer voor, zonder medische verklaring. We besloten aan mijn positie op de fiets te sleutelen. Ook dat bracht geen soelaas, waardoor ik uiteindelijk naast deelname aan de Ronde van de Aosta greep. Het was een seizoen vol ups en downs.”
“Het jaar nadien nog eens hetzelfde verhaal. En dat hoewel ik veel aan mijn corestability had gewerkt. Zeker wanneer de koersdagen elkaar snel opvolgden, was het krachtverlies echt groot”, duidt Beeckman, die zijn ervaringen uitvoerig uit de doeken doet. “Toen ik in mijn 3e jaar als belofte werd geveld door een bacteriële infectie, heb ik een week in het ziekenhuis gelegen. Die ziekte had mijn maag en darmen echt toegetakeld.”
Ook enkele weken na zijn ziekenhuisverblijf bleef zijn maag Beeckman parten spelen. “We pasten mijn voeding aan in de hoop dat dat zou helpen, maar zonder succes. Daarop trokken we naar het ziekenhuis in Ronse voor bijkomend onderzoek. De boosdoener bleek een ontsteking van de spieren rondom mijn heup en bovenbeen. We dachten het probleem te hebben gevonden. Na het seizoen onderging ik een PRP-behandeling – hierbij injecteren ze lichaamseigen bloedplaatjes in geblesseerd weefsel om genezing te versnellen en pijn te verzachten – en hervatte ik de trainingen met een aangepast schema, zonder intensiteit. Jammer genoeg bleef de pijn opsteken, alsof iemand je been afspant met een broeksriem.”
Serieuze alarmbellen
“In de Ronde van Namen huilde ik van de pijn, maar beet ik door. Het jaar nadien, als eliterenner, werd ik bevangen door de koude tijdens een koers in Nederland. Beide keren kon ik niet meer op mijn benen staan. Toen gingen de alarmbellen echt af”, herinnert Beeckman zich. “Ik werd doorverwezen naar dokter Beelen, in Aalst. Hij zag een heel duidelijke vernauwing van mijn liesslagader. ‘Er stroomt maar 30% bloed naar je been. We gaan je in juli opereren’, zei hij.” De diagnose zorgde voor duidelijkheid bij Beeckman, die in de weken voor zijn operatie zelfs nog wedstrijden afwerkte.
Het fenomeen deed zich, tot overmaat van ramp, aan beide benen voor bij de renner. “Gelukkig was het aan de rechterkant slechts opkomend, daar konden ze die ader simpelweg verplaatsen. Links was een ander verhaal…”, zucht Beeckman. “Daar hebben ze de vernauwde ader eerst opengesneden. Nadien namen ze een stuk weefsel van elders om over dit gat te leggen en vast te naaien. Zo hebben ze eigenlijk die ader verbreed.”
De weken nadien waren evenmin een pretje, met een lange revalidatie voor de boeg. “Eerst moest ik anderhalve maand liggen, wat echt niet leuk is. Gelukkig kon ik in mijn living naar de Tour de France kijken! Daarna volgden 2 maanden hard werken met mijn kinesist. Midden november kroop ik voor het eerst weer op de fiets”, getuigt Beeckman, die zichzelf spiegelde aan lotgenoten als Laura Verdonschot en Eli Iserbyt. “Ik hoopte heel hard dat ik ook niet zou moeten stoppen. De eerste signalen hier op stage zijn positief!”
Eigen gravelevent
Die stage werkt Beeckman nog steeds af in de kleuren van VDM-Trawobo, waarvoor hij uiterst dankbaar is. “Dat vertrouwen was super belangrijk in mijn revalidatie, ik wil dan ook mijn steentje opnieuw bijdragen. Verder neem ik de beloften ook graag onder mijn vleugels, nu ik zelf al iets meer ervaring heb. Het belangrijkste wordt echter om attractief te koersen en de kleuren van de ploeg te tonen, samen met Jonas Volkaert.”
In het dagelijks leven is Beeckman ook nog student Lichamelijke Opvoeding en Bewegingsrecreatie. Voor zijn studie zet hij zijn schouders onder, jawel, een fietsevent. “Ik heb mijn vrienden overtuigd om een graveltocht te organiseren”, vertelt hij trots. “Hopelijk komt er wat volk op af!”
De toekomst oogt dan ook rooskleurig voor Gauthier Beeckman, die naar eigen zeggen de koers heeft leren relativeren. “Renners worden steeds jonger opgevist om prof te worden. Dat was uiteraard ook een droom van mij, maar ik besef dat het bij de Elite 2 moeilijk is om je te tonen. Ik heb tijdens mijn revalidatie alles een plaats kunnen geven.”
