Sinds Jan Christen eind januari 2022 wereldkampioen werd in het veld en enkele maanden later voor 5 jaar werd vastgelegd door UAE Team Emirates behoort hij tot de grootste groeibriljanten van het peloton. De inmiddels 21-jarige Zwitser is echter ook een woelwater met gekke grillen. Zie maar de laatste weken: in de AlUla Tour kreeg hij een tijdsstraf, maar won hij alsnog het eindklassement. In de Clásica Jaén werd hij gediskwalificeerd nadat hij Maxim Van Gils zo ongeveer in de hekken reed. Hoog tijd om te werken aan die fratsen.
Eerste profzege
Grootvader Hans Schleuniger reed in 1960 al een Tour uit en moeder Jolanda deed in 1992 hetzelfde. Dus via moeders zijde heeft Jan Christen al het juiste wieler-DNA geërfd. Mix dat met het talent van vader Josef – verdienstelijk amateur in de jaren ’90 – en het resultaat zijn de gebroeders Christen. Fabio Christen (23) kiest voor een geleidelijke weg naar de top via Q36.5 Pro Cycling Team, terwijl Jan (21) als een komeet naar die top schiet.
De jongste Christen doet dat met heel wat toeters en bellen. Een dienende rol is daarbij niet echt aan hem besteed. In Milaan-Turijn begin 2024 slaagt hij er met de achtervolgende groep niet in om de weggereden Alberto Bettiol nog bij te halen. UAE bezet vervolgens plekken 2, 3 en 4, met de dichtste ereplaats voor de jonge Zwitser. Daarbij wordt toch even met de wenkbrauwen gefronst. Enkele weken later wint Christen met een etappe in de Giro d’Abruzzo wel zijn 1e profkoers.
Sindsdien gaat het hard voor het toptalent, dat in de zomer ook zegeviert in de Giro dell’Appennino en de Ordiziako Klasika. Op het WK in eigen land overspeelt hij in zijn leeftijdscategorie echter zijn hand. Al op ruim 50 km van de aankomst gaat hij solo en lijkt hij lange tijd op weg naar de wereldtitel. Maar hij blijkt zijn kaarten te vroeg op tafel te hebben gelegd en wordt uiteindelijk nog overspoeld. Met een 4e plaats eindigt hij zo op de meest ondankbare plaats.
Eigen succes
Ook in 2025 gaat de Zwitser zo voortvarend te werk dat hij regelmatig botst. In de Ronde van Zwitserland rijdt hij schijnbaar zijn eigen wedstrijd, zonder al te veel succes. Mikkel Bjerg raakt geïrriteerd en stelt na de 2e rit fijntjes dat het mooi is om te zien dat zijn ploegmaat zo’n goede benen heeft, maar dat het jammer is dat hij het team daarmee niet helpt. Voor een Grote Ronde, laat staan de Tour, blijkt Christen dan nog niet geschikt. Bijgevolg mag hij in de Clásica de San Sebastián zijn geluk gaan beproeven.
Ook daar pakt Christen weer uit met een opzienbarend schouwspel. Isaac Del Toro briest als een wilde stier weg in de finale en krijgt met Giulio Ciccone een ervaren kompaan mee. Christen maakt de sprong naar voren, neemt over en rijdt prompt Del Toro en niet Ciccone uit het wiel. De Zwitser gaat wederom zo driest te keer dat hij niet alleen zijn ploegmaat maar ook zichzelf voorbij holt. De Italiaan kletst weg van achter de rug van de jonkie en rijdt solo naar de zege.
Wie had gedacht dat Christen in 2026 de jaren van verstand zou bereiken, komt er alvast bedrogen uit. Dit jaar doet hij er schijnbaar nog een laagje roekeloosheid bovenop. Dat begint al tijdens zijn 1e koersdag van het jaar, wanneer hij in de AlUla Tour 2 keer ten val komt. De 2e keer lijkt hij op die manier kansloos voor de eindzege, maar met de hulp van zijn ploeg keert hij toch terug. Daarbij heeft hij echter ook de volgwagen ingeschakeld, wat hem een straf van 20 seconden oplevert. In de slotrit maakt hij dat allemaal goed richting de Skyviews of Harrat Uwayrid.
Dubbele sanctie
In de Clásica Jaén is het wederom hommeles. In de sprint voor de 2e plaats reageert hij op een prikkel van Tom Pidcock, maar dat doet hij met zoveel zwier dat hij daarbij Maxim Van Gils raakt. De Belg eindigt op het asfalt en ziet zijn voorjaar in rook opgaan. Christen wordt gediskwalificeerd.
Nee, Jan Christen is hoegenaamd geen heilige. Hij gaat tekeer als een ongeleid projectiel dat zijn eigen limieten constant opzoekt en daarbij ook andermans limieten overschrijdt. Alles draait schijnbaar om hem en als het aan iemand anders is, draait hij het toch weer naar zichzelf. Vorig jaar had hij normaal gezien al gedebuteerd in de Vuelta, dit jaar staat de Giro op zijn programma. Toch is zijn 1e opdracht als renner om wat christelijker te gaan rijden.
