Het is een beetje een uitzondering in het wielrennen vandaag, waar organisaties het moeilijk hebben om te overleven. De Midwest Cycling Classic voor vrouwen is sinds vorig jaar een nieuwkomer op de kalender. Organisator Kris Spiesschaert heeft de nodige contracten om de koers ook de komende 3 jaar te laten plaatsvinden. Mooi, want de voorbije jaren verdwenen al te veel wedstrijden van de kalender.
De onverwachte weg terug naar de koers
De passie voor de fiets werd Kris Spiesschaert met de paplepel ingegeven. Zowel zijn vader als grootvader waren actief in het peloton en de jonge Spiesschaert zette de familietraditie voort. Bij de nieuwelingen en juniores behaalde hij overwinningen en ereplaatsen, maar de overstap naar de beloften bleek een breekpunt. “Hoe meer ik ervoor deed, hoe slechter ik reed. Enfin, die indruk had ik toch”, blikt hij terug. De teleurstelling was groot en resulteerde in een pauze van 15 jaar waarin hij de wielersport enkel nog van op afstand volgde.
Het bloed kroop echter waar het niet gaan kan. Spiesschaert begon opnieuw wedstrijden bij te wonen en kwam in contact met Cycling Vlaanderen, waar hij de vraag kreeg om jurylid te worden. Die rol vervulde hij enkele jaren, tot een lokale wedstrijdorganisatie zijn hulp inriep na het overlijden van hun voorzitter. Spiesschaert nam de leiding over en bouwde de werking verder uit tot de vzw Midwest Classic, die vandaag meerdere wedstrijden organiseert, waaronder het criterium Kortrijk Koerse.
De ambitie reikte verder dan de lokale kermiskoersen. Vorig jaar zette Spiesschaert zijn schouders onder een volledig nieuw project: een internationale UCI-wedstrijd voor vrouwen. Hij merkte een opportuniteit op in de kalender van midden maart. Na het openingsweekend was er voor veel continentale ploegen een periode zonder wedstrijden op niveau, omdat de WorldTour-evenementen de agenda domineerden. Spiesschaert besloot in dat gat te springen en de Midwest Cycling Classic was geboren.
Scarlett Souren
De 1e editie bleek meteen een schot in de roos. Met 23 ploegen aan de start en een spannende massasprint, gewonnen door de Nederlandse Scarlett Souren, was de basis gelegd. Voor de komende editie, die op 22 maart 2026 wordt verreden, schakelt de organisatie een versnelling hoger. De wedstrijd promoveert van een 1.2- naar een 1.1-status, wat een sterker deelnemersveld aantrekt. Dit jaar staan er 30 teams ingeschreven, waaronder 5 procontinentale formaties.
Ook de start- en aankomstplaatsen liggen voor de komende 3 jaar vast. De start wordt voortaan in Tielt gegeven, terwijl de finishlijn net als vorig jaar in Oostrozebeke getrokken ligt. Het parcours onderging eveneens een aanpassing en wordt selectiever. Na een lokale ronde trekt het peloton richting de Poelberg, een helling van 400 meter met een piek tot 11%. Deze hindernis moet, samen met de Ketelberg, 5 keer bedwongen worden, wat de kans op een open wedstrijdverloop vergroot. De finale zal live te volgen zijn via Proximus Pickx Sport.
De groei van de wedstrijd is het resultaat van een stevige voorbereiding en stabiele partnerships. De organisatie kon rekenen op de logistieke en financiële steun van de start- en aankomstgemeente. Daarnaast dragen partners als Lotto, Cycling Vlaanderen en Albert Heijn bij aan het budget van ongeveer 30.000 euro dat nodig is om een dergelijke koers op poten te zetten. Zowel winnares Scarlett Souren als de Italiaanse nummer 2 Martina Alzini (Cofidis) hebben hun deelname voor de 2e editie al bevestigd.
8 maanden werk voor 3 uur koers
Achter het succes van de Midwest Cycling Classic schuilt een intensief voorbereidingstraject. “Ik ben er toch wel minstens 8 maanden mee bezig”, vertelt Spiesschaert. De grootste uitdagingen voor elke organisator zijn het vinden van voldoende sponsors en het verzamelen van de nodige signaalgevers om het parcours te beveiligen. Hoewel het financiële plaatje rond is, blijft het een constante zoektocht naar middelen en mankracht.
Voor de veiligheid langs het parcours doet de organisatie een beroep op de expertise van een externe partner gespecialiseerd in seingeving. “Het blijft een complex proces dat een feilloze coördinatie vereist. De vele maanden van plannen, vergaderen en regelen staan in schril contrast met de duur van de wedstrijd zelf. Keihard en maandenlang werken en in goed 3 uur is de koers voorbij”, vat Spiesschaert de realiteit van een organisator samen.
Wanneer is de missie dan geslaagd? Voor Spiesschaert hangt dat niet alleen af van een vlekkeloos verloop achter de schermen. “Ik hoop vooral op een aantrekkelijke wedstrijd met een mooie winnares op het hoogste schavotje. Maar de belangrijkste voorwaarde voor een geslaagde dag blijft de veiligheid van de rensters. Als we geen of niet al te erge valpartijen hebben gehad, dan ben ik een tevreden man.”
