De maand september! Altijd een klein beetje een scharniermaand. Enerzijds betekende het dit jaar het einde van mijn moeizame wielerseizoen, maar anderzijds ook weer een maand van een nieuwe start! De eerste en laatste weken van een schooljaar zijn altijd immens druk. Op werkvlak zal ik het komende schooljaar uitgedaagd worden door nieuwe verantwoordelijkheden op te nemen. Maar ook wat het sportieve betreft, heb ik mijn uitdagingen voor 2026 alvast gemarkeerd.
Elite 2-roots
Tijdens deze laatste maand van het seizoen 2025 stonden er voor mij nog 3 wedstrijden op het programma. Op 7 september gaf ik het beste van mezelf in de GF Charly Gaul, een gekende wedstrijd in Luxemburg op een mooi parcours. Een weekje later, op 14 september, ging ik nog eens terug naar mijn Elite 2-roots. Er stond immers een nieuwe wedstrijd in mijn eigen dorp, op een fijn parcours, op de kalender. Een wedstrijd die perfect paste in mijn planning en ook richting de laatste opdracht van het seizoen. Ik sloot mijn jaar op 21 september af met de al even traditionele GF in Picardië.
September trapte ik dus af met een gekende herfstklassieker in de GF-contreien: La Charly Gaul. Een gezellige organisatie die ons telkens een mooi en uitdagend parcours weet voor te schotelen. Vorig jaar 2024 sloeg ik deze wedstrijd over, maar dit jaar wist ik weer waarom ik per se wilde starten: een prachtige regio, mooie golvende wegen en piekfijn asfalt. Alle ingrediënten dus om er een mooie dag van te maken. Ik maakte er ook een mooie wedstrijd van. Op 1 van de talrijke hellingen overleefde ik de schifting en nestelde ik mij in een kopgroep van 10. Het draaide goed rond, dus lang dacht ik dat de goeie vlucht dan ook vertrokken was.
Helaas kwam er halfweg race een ander 10-tal aansluiten, waardoor alles bleek te herdoen. Ik was een beetje van slag en had in de verste verte niet gedacht dat er nog volk uit de achtergrond zou terugkeren. Hierdoor was ik niet alert en miste ik de nieuwe vlucht van 9 renners, die later wél de juiste bleek te zijn. In de 1e achtervolgende groep werd ik 4e, waardoor ik mij dankzij een sterke prestatie naar een 13e plaats algemeen wist te knokken. Qua prestatie en de manier waarop ik mee de koers maakte, ben ik zeker tevreden. Alleen zou een plaats bij de eerste 10 een fijner resultaat geweest zijn.
2 keer 7e
Deze wedstrijd was er ene van een iets explosievere aard, iets waar ik er de laatste tijd steeds minder van afwerk. Op dat vlak was het hoe dan ook een goede performance richting de laatste 2 weken. Op 14 september stond ik dan in Houwaart (Tielt-Winge), nog eens aan de start van een Elite 2-wedstrijd. Eentje voor eigen volk, daags na mijn 31e verjaardag. Het moest de bedoeling zijn om mij gewoon te amuseren. Gelukkig werd het, voor 1 keer dit seizoen, meer dan gehoopt. Ik reed nog eens een Elite 2 koers zoals vanouds: direct mee aan het front en na een hele koers in de aanval te rijden, eindigde ik knap 7e. Dat deed deugd!
Zondag 22 september werd met La Ronde Picarde mijn seizoen afgesloten. Een wedstrijd van 170km over lichtglooiende en winderige wegen, in het mooie Picardië. Bovendien een wedstrijd waar ik goeie herinneringen aan heb. Hoewel ik mij niet super goed voelde, vloog ik er meteen in. Tijdens de 1e wedstrijdhelft kon ik niets forceren, maar dat lukte me na halfweg koers wel. Ik reed weg met 1 andere renner en na een 40-tal km in duo te rijden, sloten er 8 renners aan. De finale werd vroeg geopend, doordat er 4 van de 10 renners dezelfde ploegbelangen deelden. In het begin was ik nog alert, maar naar het einde toe voelde ik mijn aanvallende wedstrijd te fel en kon ik geen aanspraak meer maken op de zege. Uiteindelijk werd ik, na een zeer sterke wedstrijd, nog andermaal 7e. Met een 13e, 7e en 7e plaats, kende ik 3 mooie slotweken van het seizoen.
Doorheen het jaar kon je al duidelijk merken dat het allesbehalve van een leien dakje liep. Over het algemeen kan en mag ik absoluut niet tevreden terugblikken op afgelopen seizoen. Ondanks een redelijke consistentie op training en goeie waarden, viel het door allerhande factoren toch een beetje in het water. Enerzijds ben ik blij dat het ten einde is, anderzijds was/is de vorm nog wel oké en moet ik nog steeds in staat zijn om mooie prestaties te kunnen leveren.
I’m not done
Het was na afgelopen zomer, na het mislopen van mijn doelen, niet evident om mezelf te blijven opladen voor wedstrijden die ik niet met stip had genoteerd. Het is vooral een bittere pil dat ik afgelopen jaar écht hard reed op training – bronnen genoeg om dat te bevestigen – alleen kwam het er in wedstrijd jammer genoeg nooit echt uit. Hoe dat komt? Dat wil ik komende periode, samen met mijn trainer Jef Vanhoof (zie foto), proberen te achterhalen. Op die manier kunnen we met een frisse mindset de voorbereiding op 2026 aanvatten.
Het zal een lange voorbereiding worden, gezien ik wat later in competitie zal treden.
Dit geeft me echter wel de tijd om het rustig en niet te overhaast aan te pakken. Iets wat me ook goed uitkomt met mijn uitdagend takenpakket op school. Daarnaast wil ik er ook onmiddellijk staan in die 1e race, dus wil ik mezelf ook zo goed als mogelijk kunnen voorbereiden.
Of het me volgend jaar wel zal lukken om mijn doelen te bereiken? Geen idee.
In elk geval weet ik wel dat ik niet van plan ben te stoppen met koersen, vooraleer ik afgevinkt heb wat ik nog zou willen afvinken.
It’s not done, till I’m done
I’m not done, till it’s done
Tot snel!
Niels
