Een seizoen dat begon met een zware blessure eindigt met een nationale driekleur. Mountainbikester Emeline Detilleux (26) kroonde zich in Beringen tot Belgisch kampioene Veldrijden bij de Elite 2. Een onverwachte titel die ook de deur opent naar een mogelijke nieuwe toekomst in de modder. “Ik besef dat ik hier echt goede dingen kan doen”, klinkt het.
Ongepland avontuur
Emeline Detilleux passeerde de finishlijn in Beringen niet alleen als winnares van de Belgische clubtitel, maar ook als 5e in het totaalklassement tussen de doorwinterde profs. Een prestatie die ze zelf nauwelijks voor mogelijk had gehouden. “Ik ben echt heel blij met de titel, maar ook supertevreden over mijn wedstrijd”, vertelt ze, nog nahijgend van de inspanning. “Mijn start was niet zo goed, maar ik kon daarna goed opschuiven. Ik was heel clever in de afdalingen en kon een stevige inspanning leveren op de klim. Zo heb ik veel rensters kunnen inhalen.”
Die 5e plek voelt voor haar bijna evenveel als een overwinning. Het bewijs dat ze meer is dan enkel een mountainbikester die de winter overbrugt. “Natuurlijk ben ik blij met de titel bij de Elite 2, maar ik wil ook beter worden overall.”
Haar aanwezigheid in het veldritcircuit was allesbehalve gepland. Detilleux is en blijft in de 1e plaats een mountainbikester, met de Olympische Spelen van Parijs 2024 als een recent hoogtepunt op haar palmares. Maar een rampzalig voorjaar gooide haar planning volledig overhoop. “Ik heb een heel speciaal jaar achter de rug”, legt ze uit. “Ik kon mijn mountainbikeseizoen niet afwerken door blessures. Daarom ben ik met veldrijden begonnen. Ik zat nog fris en had zin om te koersen.”
Geen training
De oorzaak van die gedwongen rustperiode was een zware valpartij. “Ik heb mijn hand gebroken”, zegt ze zonder omwegen. Er was wat doorzettingsvermogen nodig om die pech te overwinnen. “Ik liep stage bij het Belgische leger, bij Defensie. Daar moest ik vorig jaar 3 maanden instructie volgen, waardoor ik dus niet kon trainen. In februari ben ik opnieuw beginnen opbouwen.” Haar 1e wedstrijd in april, in het Nederlandse Sittard, moest de start van haar comeback worden. Het werd een drama. “Na 3 ronden lag ik aan de leiding, maar toen crashte ik en brak ik mijn hand. Meteen in mijn 1e race van het seizoen.”
Een lange en frustrerende periode volgde. “Ik zat 8 weken in het gips. Daarna volgden revalidatie en kinesitherapie. Het was een lange weg om weer in vorm te geraken.” Daardoor begon ze pas laat aan de Wereldbeker Mountainbike. Na dat ingekorte MTB-seizoen borrelde de energie nog volop. De honger om te racen was groter dan ooit. “Ik was nog super gemotiveerd om te trainen. Ik vroeg me af: wat ga ik in hemelsnaam deze winter doen? Ik wil koersen! En zo ben ik met veldrijden begonnen.”
Een goeie manier om de competitiedrang te stillen, groeide uit tot nieuw toekomstperspectief. De Belgische titel is daarbij een enorme stimulans. “Ik geniet er echt van, zeker weten. En om eerlijk te zijn, misschien wil ik de komende jaren wel meer veldrijden en me er zelfs meer op focussen. Nu heb ik er geen specifieke training voor, maar ik besef dat ik nu al echt goede resultaten kan neerzetten. Dat is een grotere motivatie voor de toekomst.”
Focus op de fiets
Toch blijven haar hoofddoelen voorlopig op het mountainbike gericht. De winter in de modder is de perfecte voorbereiding op een zomer op de brede banden. “Het mountainbikeseizoen begint pas in mei. Ik zal de Coupe de France en de Wereldbekers rijden. De focus ligt op het Europees en Wereldkampioenschap. Ik heb dus nog tijd tussen het veldritseizoen en het mountainbikeseizoen om me klaar te stomen.”
Deze Belgische titel is de 1e overwinning sinds haar comeback. Het is een bekroning voor het harde werk en de mentale veerkracht na een donkere periode. De ervaring op de Olympische Spelen in Parijs was wel van een andere orde, geeft ze toe. “Dat was een geweldige ervaring, 1 van de beste herinneringen uit mijn leven. Niet alleen door de race zelf, maar alles errond. Het hele proces om er te geraken was op zich al een enorme verwezenlijking.”
Maar de voldoening in Beringen is concreet, tastbaar en vooral een belofte voor de toekomst. De mountainbikester heeft haar talent in het veld ontdekt. De concurrentie is gewaarschuwd: Emeline Detilleux heeft de smaak van de modder te pakken en is hongeriger dan ooit.
