De koude snijdt door merg en been op de mijnterril van Beringen, het decor voor een slopend Belgisch kampioenschap veldrijden. Voor belofte Antoine Jamin moest het zijn bevestiging worden, een stap hoger dan zijn 4e BK-plaats van 2025. Het werd een zware strijd met zichzelf en de concurrentie, die eindigde met een dubbel gevoel. “Ik ben er niet al te triest over”, geeft de MTB’er toe.
Geen catastrofe
De start was nochtans veelbelovend. Jamin was meteen mee met de besten en dook als 1 van de eersten het veld in. “Ik had een goede start”, begint hij zijn analyse van de wedstrijd. “Ik zat meteen in de 1e positie, maar ik voelde al snel dat ik geen ongelooflijke benen had.” Het was een gevoel dat hem niet zou loslaten. Toen Yordi Corsus en de latere winnaar Viktor Vandenberghe het commando overnamen, moest Jamin een 1e keer passen. “Ik heb het ritme een beetje moeten laten zakken toen hij voorbij kwam. Het werd voor mij wat moeilijker om te volgen.”
Gevolg: een gevecht op karakter. Een uur lang afzien, vechten voor elke meter en proberen de schade te beperken. “Daarna heb ik de koers op het maximum gereden”, geeft de offroad-renner uit Walcourt toe. “Maar het was niet de vorm die ik op een Belgisch kampioenschap had verwacht.”
Waar lag het aan? “Een specifieke reden is er niet. Soms draaien de benen gewoon niet zoals gehoopt. Ik denk dat het gewoon een mindere dag was,” analyseert hij nuchter. Grote excuses zoekt hij niet. “De benen waren niet ongelooflijk, maar het was ook geen catastrofe. Het waren gewoon niet de benen die ik nodig had voor een kampioenschap.”
Kaarten geschud
Het parcours, met zijn vele hellingen en technische afdalingen, leek nochtans op zijn lijf geschreven. “Het was een parcours voor mij, maar door de omstandigheden en de kou werden de kaarten voor iedereen anders geschud”, legt hij uit. De vriestemperaturen speelden volgens hem geen beslissende rol. “Het was geen voordeel, het is voor iedereen koud. In een uur cross op volle snelheid is dat geen probleem.”
De ambitie was vooraf duidelijk en onverbloemd: een medaille. “Ik had graag een podium behaald”, geeft hij toe. De vergelijking met de vorige editie is dan ook snel gemaakt. “Vorig jaar werd ik 4e en ik wilde het nog beter doen. Ik heb de lat toen vrij hoog gelegd.” De ontgoocheling is dit jaar dan ook groter. “Vorig jaar was het moeilijk om net naast het podium te vallen, maar ik was trots op die prestatie. Hier wilde ik dat podium halen en dat is niet gelukt. Maar goed, het is niet anders. Ik heb tot nu toe een goed seizoen gereden, dus dit is niet dramatisch.”
Voor Jamin markeert het BK in Beringen wellicht een keerpunt in zijn seizoen. De focus verschuift nu resoluut van de modder naar de bospaden. “Normaal gezien eindigt mijn seizoen met deze cross. Nu ga ik me voorbereiden op het mountainbiken.” Of er nog Wereldbekers of een Wereldkampioenschap Veldrijden volgen, is hoogst onzeker. “Dat zien we nog. Het hangt af van de selecties die de bondscoach maakt. Voor het WK heb ik geen enkel idee.”
Turkije
Zijn ogen fonkelen wanneer de mountainbike ter sprake komt. De doelen voor de zomer zijn al scherp gesteld. “Mijn ambities voor het mountainbiken dit jaar zijn goede resultaten neerzetten in de Wereldbekers.” Hij is specifiek over wat dat betekent. “Het doel is om top 15 te rijden in de Wereldbekers. Dat moet het objectief zijn.”
De weg daarnaartoe is zorgvuldig uitgestippeld. Voordat het wereldbekercircus op gang komt, wacht een drukke voorbereidingsperiode. “Voor de Wereldbekers beginnen, gaan we met het team nog heel wat C1-wedstrijden of wedstrijden buiten categorie rijden om UCI-punten te sprokkelen. Dat kan in de Coupe de France zijn, of verder weg zoals in Turkije. We willen met veel punten aan de start staan.”
Terug naar Beringen. Hoe voelt hij zich nu, enkele minuten na de finish? “Ik ben verdeeld”, zoekt hij naar de juiste woorden. “Ik weet het niet goed. Het was goed, maar ik had beter gewild. Het gevoel was gewoon niet goed genoeg om voor een top 3 te gaan.”
