In het zand en op de steile hellingen van Beringen heeft Kiona Crabbé voor de verrassing van de dag gezorgd. Met een ijzersterke prestatie vocht ze zich naar een bronzen medaille op het Belgisch kampioenschap Veldrijden voor elites. Een prestatie die ze zelf nauwelijks voor mogelijk hield en die op een cruciaal moment in haar carrière komt.
Thriller
Ze startte als een speer, wat niet haar gewoonte is. De vrees om zichzelf op te blazen in de openingsfase was reëel. “Ik had een beetje schrik, omdat ik normaal niet zo goed start”, bekent een onderkoelde maar dolgelukkige Crabbé na de finish. “Dat ik nu gedeeltelijk een kopstart had, deed me vrezen dat ik mezelf had opgeblazen. Maar ik heb me eigenlijk redelijk rustig proberen houden aan kop, zodat ik niet over mijn toeren zou gaan.”
Terwijl de eerste 2 plaatsen al snel buiten bereik leken, ontspon zich een zenuwslopende strijd voor de 3e plek. Crabbé vond in Julie Brouwers een tegenspeelster van formaat. Lange tijd bleven de 2 aan elkaar gewaagd, maar Crabbé voelde waar ze het verschil kon maken. “Eerst had ik een beetje bang dat ze weg was, maar dan merkte ik dat we toch wel aan elkaar gewaagd waren. Ik denk dat ik dan bergop toch wel het verschil kon maken.”
Het was precies op die lastige, oplopende stroken dat Crabbé haar concurrente meter voor meter achter zich liet. De definitieve zekerheid kwam pas in de slotronde. “In het begin dacht ik nog dat ze ging terugkomen, maar op het einde hoorde ik dat ik een veilige voorsprong had. Toen dacht ik: nu geen fouten meer maken en dan moet het normaal lukken.”
Einde contract
Voor Crabbé is dit bronzen eremetaal van onschatbare waarde. Eerder in haar carrière kroonde ze zich al eens tot Belgisch kampioene bij de beloften, maar deze medaille bij de elite-vrouwen overtreft dat succes. “Zeker. Dit is ook mooier dan mijn 5e plaats op de Koppenberg”, stelt ze onomwonden. “En als je kijkt naar de eerste 2, Marion Norbert Riberolle en Fleur Moors, zat er vandaag niet veel meer in dan de 3e plek.”
De prestatie komt er na een seizoen waarin ze al vaker haar potentieel toonde, maar een podiumplaats op een BK had ze vooraf niet durven dromen. “Ik plak er nooit een plaats op en hoop altijd dat ik een goeie dag heb. Dat was vandaag wel het geval”, beseft Crabbé, uitgeweken naar Oost-Vlaanderen.
De medaille is niet alleen een sportieve bekroning, maar kan ook van doorslaggevend belang zijn voor haar toekomst. Haar contract loopt immers ten einde. “Ik heb nu een profverbintenis tot eind februari 2026, dus ik ben einde contract”, vertelt ze openhartig. Haar wens is duidelijk: bij haar huidige ploeg X–Oats-Lotto Athletes For Hope van Marc Herremans blijven. “Ik zou heel graag bij de ploeg willen blijven als prof. Ik hoop dat dat er nog in zit.”
Ze voelt zich uitstekend in haar huidige omgeving. “Ik denk dat er niet te veel druk wordt opgelegd en dat we voldoende materiaal ter beschikking krijgen. En er valt vooral goed met de ploegleider te babbelen”, lacht ze. Ze hoopt dan ook dat haar prestatie niet onopgemerkt blijft. “Ik hoop dat Marc heel content is en dat hij het allemaal gezien heeft.”
Progressiemarge
Met het WK in het vooruitzicht blijft Crabbé realistisch. “Normaal is Hulst niet echt een parcours dat mij ligt, maar ik hoop dat ik daar, als ik mag starten, toch een goeie dag heb. Het zou ook aangepast worden, dus misschien speelt dat dan in mijn voordeel.” Of er nog persoonlijke progressiemarge is? “Ik hoop natuurlijk van wel, maar dat weet je nooit. Ik hoop dat er nog altijd een procentje bij komt.”
Deze bronzen medaille is een bewijs van haar talent en doorzettingsvermogen, maar voor Kiona Crabbé is het geen eindpunt. De honger is groter dan ooit, gedreven door 1 grote ambitie. “Mijn ultieme droom? Ooit Belgisch kampioene worden. Ik denk dat dat het allermooiste is.”
