Stijn De Sutter (23) is bezig aan een uitstekend seizoen. De renner van B-Close Bal-Enzo reed hij dit jaar 2026 naar korte uitslagen in avontuurlijke UCI-koersen in Albanië en Benin. En dat naast zijn job van wekelijks 40 uur als logistiek arbeider in de Gentse haven. De hardrijder uit het Oost-Vlaamse Waarschoot is bijzonder nuchter en tevreden met deze combinatie. “Ik heb misschien niet het niveau om continentaal te rijden, maar dat hoeft ook niet voor mooie ervaringen.”
Koersen naast zware job
De Sutter is momenteel bezig aan zijn 2e jaar in de kleuren van B-Close Bal-Enzo. De overstap kwam er nadat hij zich in 2024 in de kijker wist te rijden met een 1e overwinning in Kerniel-Borgloon. “Ik had voordien wel al podium gereden, maar er is nog altijd een wezenlijk verschil tussen winnen en podium rijden”, blikt de Oost-Vlaming terug op dat kantelpunt in zijn carrière. Het opende de deuren naar een sterkere ploeg. “B-Close was 1 van de sterkste ploegen op nationaal niveau. Dat sprak mij aan. Mijn bedoeling was om te leren van de toppers in de ploeg, zoals over koerstactieken, en om het allemaal professioneler aan te pakken. Dat is goed gelukt.”
De Sutter combineert het koersen met een reguliere job. “Ik werk 40 uur per week als logistiek arbeider bij Honda Motor Europe Logistics in Gent”, vertelt hij. Dat vergt discipline en een strakke planning. “Trainen doe ik na de avonduren, of ’s ochtends als de late shift doe. Gelukkig woon ik nog thuis en heb ik momenteel geen vriendin, waardoor ik al mijn vrije tijd in het wielrennen kan steken. Die combinatie loopt goed, en geeft ergens ook wat bevrijding. Ik voel weinig druk en koers vanuit mijn passie voor de sport.”
Ondanks die fulltime job werkt hij met zijn ploeg een bijzonder mooi en internationaal programma af, al komt dat niet vanzelf aanwaaien. “Op dit niveau regelen wij als renners heel veel dingen zelf. Alle trips worden, buiten een eventuele vergoeding van de organisator, door de renners zelf bekostigd”, vertelt De Sutter. “Mijn ploegmaats Joerik en Tomas De Neve doen veel van het logistieke en helpen ook bij zaken als sportvoeding. Dat ontlast de overige renners enorm. Weinig mensen zien hoeveel moeite zij erin steken.”
7e in Albanië
Dit jaar reed De Sutter zijn 1e buitenlandse UCI-koers, en wel in de Ronde van Benin. “Dat was echt wel een cultuurshock”, lacht De Sutter. “Alles is er anders, op en naast de fiets. Gelukkig hadden een paar van mijn ploegmaats al in Afrika gereden, zij hielpen mij erdoorheen. De koers is overigens wel goed georganiseerd. Het routeboek was prima, en de koers heel veilig. Wel viel mij op dat je in België een brede middenmoot hebt qua niveau. In die UCI-koersen is het niveauverschil tussen de top en de achterhoede veel groter.”
In Benin reed De Sutter meteen naar een 5e plek in de proloog. “Ik heb mezelf verrast, want ik loop al langer met een slepende blessure. Een ontsteking tussen mijn heupen en heiligbeen blijft maar aanslepen. Doordat de proloog maar 5 km was, viel de pijn mee”, vertelt hij openhartig. “Ik ben terug wat aan het verbeteren, maar ik koers momenteel nog altijd maar op zo’n 70% van mijn kunnen. Het gaat op en af. In de 1e etappe rijdt er in Afrika blijkbaar standaard een groep weg die het klassement bepaalt. Ik miste de slag, sukkelde een paar dagen, maar werd in de slotetappe weer 5e. Ik hoop natuurlijk de medische oorzaak snel te vinden van mijn blessure, zodat ik constanter kan rijden.”
Kort daarna volgde een nieuwe trip naar de Ronde van Albanië. “We wonnen als ploeg de 1e rit en pakten de leiderstrui“, glundert hij. “Ik heb mij met veel plezier in dienst van de ploeg gesteld, maar in de 3e etappe was ik ineens de enige van onze ploeg in een omvangrijke kopgroep. Ik werd 5e, en per toeval onze vooruitgeschoven pion. Ik overtrof mijzelf de volgende dag bergop, en werd 7e in het eindklassement.”
Nuchtere ambities
Die succesvolle internationale wedstrijden op UCI-niveau smaken naar meer. “We proberen met de ploeg nog binnen te geraken in andere rondjes”, onthult de Waarschotenaar. “In Azië zouden we heel graag koersen, en dan met name in China. Dat staat bij mij persoonlijk echt heel hoog op het verlanglijstje om nog eens te mogen doen.”
Kijkend naar zijn doelen voor de rest van het seizoen, hoopt De Sutter te kunnen scoren zodra hij weer de oude is. “Ik weet niet of ik er dit jaar helemaal bovenop kom, maar ik wil klaar zijn voor het geval dat. In een pure massasprint schiet ik qua power tekort, maar op parcoursen met een heuveltje, een kasseistrook of veel bochten wil ik er staan.”
Ondanks de goede resultaten op halve kracht blijft De Sutter de toekomst nuchter tegemoet zien. “Ik denk dat je gewoon eerlijk moet zijn, vooral met jezelf. Ik weet niet of ik het niveau heb om echt op continentaal niveau te rijden”, geeft hij toe. “Maar dat hoeft ook helemaal niet! Ik kan deze mooie UCI-koersen rijden voor de ploeg waar ik nu bij zit. Je hoeft helemaal geen continentale renner te zijn om prachtige dingen in deze sport mee te maken. Ik geniet met volle teugen”, besluit De Sutter opgewekt.
