Een aanval in de voorlaatste ronde, een perfecte timing en een ijzersterk geloof in eigen kunnen. Meer had Simon Van der Voort, renner bij het gerenommeerde Acrog-Tormans, niet nodig om zich in Rollegem tot Belgisch kampioen bij de junioren te kronen. Na een sprint met een kleine groep hield hij Axel Van Dijck (Flanders U19 Academy) een seconde achter zich. De tricolore trui kwam niet als een complete verrassing voor de Antwerpenaar. “Ik wist zeker dat ik het zou kunnen als ik een goeie dag had en het een beetje mee zat.”
Ander plan
Vooraf had Van der Voort het parcours grondig bestudeerd en een strategisch plan uitgedokterd. Het sleutelmoment had hij al in zijn hoofd. “Ik had vooraf gepland om aan te vallen op de klim in de lokale ronde. Maar dan wel in de laatste ronde en niet in de voorlaatste zoals nu wel het geval was”, vertelt de kersverse kampioen. Die plek was een lastige passage. “In die klim zat een stukje van 10%. Je ging dan links, een beetje naar beneden, en na een bocht naar rechts ging het weer even naar boven.”
Zijn beslissing bleek in ieder geval een schot in de roos. “We waren met 8 renners weg en de kopgroep werkte goed samen. We konden in de finale de sprint afdwingen, al bleef het tot op de streep spannend. Het was uiteindelijk Van der Voort die over de snelste benen beschikte in de kopgroep. Hij klopte zijn dichtste belager met een luttele seconde. “We hebben tot aan de meet kunnen blijven rijden en ik heb de sprint kunnen winnen.” Een sprint uit het boekje is nochtans niet zijn specialiteit. “Helemaal niet mijn ding, maar in een klein groepje lukt het wel.”
De ambitie om met de trui naar huis te gaan, was er al voor hij naar West-Vlaanderen afzakte. “Met welke ambitie ik was gestart? Om te winnen.” Die uitspraak getuigt van een groot zelfvertrouwen, maar het was geen bluf. “Ik had natuurlijk gehoopt om te winnen, en ik wist ook wel zeker dat ik het zou kunnen als ik een goeie dag had. Maar dan moet het natuurlijk nog allemaal een beetje in de juiste plooi vallen. Dat is bij deze gebeurd.”
Hoogtes en laagtes
Die zekerheid haalde hij uit zijn prestaties in het buitenland. Vooral de recente rittenkoers Penn Ar Bed in Frankrijk gaf hem een boost. “Ik heb genoeg zelfvertrouwen, ja. In die Penn Ar Bed midden april was ik best goed, ik ben ik daar 3e kunnen worden in de einduitslag van een UCI-koers. Ik heb altijd wel meegekunnen met de beste, maar vaak door pech of omstandigheden lukte het dan juist niet.”
Gevraagd naar zijn profiel als renner, blijft hij even stil. Ik weet het niet goed. Ik heb de benen van een klimmer, maar ik heb het gestalte er niet voor. Ik ben ook wel een redelijke tijdrijder, maar ook net te weinig om daar koersen mee te winnen.” De conclusie is dan ook snel gemaakt. “Ik ben een echte allrounder.”
Ook de weg naar de Belgische titel was er ene met hindernissen. Het seizoen begon nochtans perfect met een zege in eigen streek. “Het parcours van die kermiskoers in Rijkevorstel, mijn thuisdorp, kende ik goed. Ik kon er winnen en dat was wel leuk.” Maar daarna volgde een periode van tegenslag. “In de Guido Reybrouck Classic ben ik tegen de grond gegaan en moest ik opgeven. In de E3 zat ik achter een val in de massasprint, waardoor ik midden in mijn sprint alles dicht moest gooien.”
Team gezocht
Ziekte speelde hem ook wel eens parten. “In de Ster van Zuid-Limburg was ik een beetje ziek en had ik totaal geen goeie benen. Op het BK Tijdrijden was ik ook ziek. De week daarna in Luik-Bastenaken-Luik had ik nog last van die ziekte en op de Stockeu werd ik bovendien door iemand in de kant geduwd.” Ook het Provinciaal kampioenschap van Antwerpen moest hij missen. “Toen had ik buikgriep”, sakkert de jonge Kempenaar.
Ondanks alles bleef het geloof overeind. De verrassing was er zondag dan ook, maar vooral de ontlading was groot. “Natuurlijk ben ik verrast. Ik ben superblij en kan het nog altijd niet goed geloven dat ik Belgisch kampioen ben. Maar het is wel iets waarvan ik geloofde dat ik het kon doen.” Voor de nabije toekomst staan nu eerst de examens op het programma. Daarna richt hij zijn blik op volgend seizoen, waar hij de overstap maakt naar de beloften. “Ik wil sowieso verder studeren en blijven koersen. Maar ik heb nog geen ploeg.”
