Geoff Proctor brengt al bijna 25 jaar jonge Amerikaanse veldrittalenten naar België. In die tijd heeft hij het landschap van talentontwikkeling zien veranderen. De weg is het veldrijden achterna gegaan met het jong oppikken van talenten, wat voor meer druk zorgt. Op de vooravond van zijn 15e zomerkamp in Helena, Montana spreken wij uitgebreid met hem over zijn visie op talentontwikkeling, druk en data.
Mario De Clercq in Rome
Al bijna een kwart eeuw is Geoff Proctor een veelgeziene gast op de veldritten. 16 keer was hij bondscoach voor de VS op het WK Veldrijden, en sinds 2019 komt hij naar België met zijn onafhankelijke EuroCross Academy. Al die jaren is zijn doel hetzelfde geweest. Met name het opleiden van talenten, of ze nu in het veld blijven, op de weg terechtkomen of hun opgedane ervaring inzetten in het bedrijfsleven.
Gedurende zijn tijd in de sport heeft Proctor het landschap rondom talentontwikkeling zien veranderen, maar toch zijn veel dingen nog hetzelfde. “Het gaat de laatste tijd veel over het scouten van talenten in het wielrennen. Opleidingsploegen, juniorentakken,… Jonathan Vaughters noemde het recent de nieuwe frontlijn van het wielrennen”, analyseert de Amerikaan. “In het veldrijden is dit al langer zo. Een paar jaar na mijn 1e WK in Zolder 2002 zag ik in de reeks Wellens en Wee al hoe Hans van Kasteren onderhandelde met beloftenkampioen Kevin Pauwels. Ook juniorenploegen bestaan al heel lang in onze sport.”
Op dat juniorenniveau heeft Proctor de nodige ervaring met scouting van zijn renners. “Na de 2e plek van Danny Summerhill op het WK in Hooglede-Gits werd ik stevig aan mijn mouw getrokken. Ook over Logan Owen, Zach McDonald en Bjorn Selander heb ik de nodige gesprekken gevoerd. Ik herinner mij bijvoorbeeld een afspraak met Mario De Clercq in Rome”, vertelt hij. “Het verschil is dat het toen crossteams waren die voor de cross scoutten, nu is dat wel veranderd. Wegteams scouten ook in de cross. En er zijn veel managementbureaus bijgekomen. Zelfs op juniorenniveau al.”
Scouten op karakter
“Wat ook anders is, is de manier waarop teams nu scouten”, gaat Proctor verder. “Voorheen werd er gekeken naar uitslagen, nu is er veel meer data bijgekomen. Iedereen kan vermogens opsturen naar een ploeg. En anders wordt dat wel getest. Voeding, slaapscores,… veel wordt nu op jongere leeftijd bijgehouden. Ze zien de profs iets doen en willen dat ook. Dat heeft voor- en nadelen.”
Volgens Proctor helpt data alle ploegen, ook de EuroCross Academy, maar zorgt het ook voor veel druk bij renners. “Laat ik vooropstellen dat ik geen traditionalist ben die de waarde van data niet erkent”, stelt Proctor genuanceerd. “Wij kijken voor onze selecties uiteraard ook naar resultaten. Maar ik zie ook de weerslag die het heeft op de renners. Er wordt onderling veel gesproken over hoeveel Watt per kilo renner X deed op training. Er wordt meer eten afgewogen. Het lijkt soms alsof data het enige is wat nog telt.”
Juist tegen dat laatste punt wil Proctor ingaan. “Wielrennen, en zeker veldrijden, gaat niet alleen over cijfers. Wat je ogen zien, doet er ook toe. Hoe rijdt iemand in een groep, kunnen ze de koers lezen, is hun bochtentechniek toereikend. Karakter wordt in mijn ogen ook vaak onderschat. Ik heb het er vaak over met mijn zoon die voor Right to Dream werkt, een wereldwijde voetbalacademie. Daar wordt net zoveel op karakter gescout als het fysieke. Via interviews en tests wordt een heel profiel opgebouwd. In de NFL al helemaal.”
Ruimte voor laatbloeiers
In zijn eigen programma probeert Proctor dan ook vooral de mens achter de renner centraal te stellen. “Ik heb in de cross met Brent Bookwalter gewerkt. Hij is uiteindelijk WorldTour-prof geworden, maar voor mij zijn de momenten samen in het vliegtuig of dat we samen zijn huiswerk oplosten waardevoller dan de uiteindelijke resultaten. Ik kon toen al aan zijn gedrevenheid zien dat hij een goede zou worden. Fysiek kan er zoveel veranderen, maar mentaal is het veel gecompliceerder om stappen te maken.”
Bookwalter was bij de junioren geen hoogvlieger. Proctor is bang dat in het huidige wielrennen relatieve laatbloeiers minder kansen krijgen. “Waar ik bang voor ben, is dat de druk op jonge renners te veel wordt. Voorheen werden er ook wel talenten vroeg opgepikt, maar nu is het structureel dat junioren direct de overstap maken naar een WorldTour-ploeg of hun devo team. Ploegen zoeken allemaal naar de nieuwe Evenepoel of Seixas, ze willen niet achter het net vissen. Dat zorgt ervoor dat er meer dan ooit het idee is dat je bij de junioren geweldig moet zijn om het te maken in de sport. Renners die stoppen is van alle tijden, maar het lijkt nu wel wat meer te zijn. Zelf heb ik het gezien bij David Thompson en Alyssa White die nu een andere sport doen. Vorige week stond er bij jullie een artikel over Lynn Lamock. Natuurlijk zijn er natuurtalenten, maar er zijn nog genoeg renners die tijdens hun beloftenjaren ineens beginnen te vliegen. Die moeten ook een kans krijgen en niet de druk voelen om bij de U19 al de nieuwe Evenepoel of Seixas te zijn.”
Om niet achter het net te vissen, heeft Proctor een tip voor de ploegen. “Maak het net zo groot mogelijk. In het voetbal worden er open trainingskampen georganiseerd. Niet iedereen komt direct bij de club terecht, maar ze komen zo wel op de radar”, legt hij uit. “Zelf doe ik dat met mijn zomerkampen, dit jaar met bijna 120 crossers vanuit Alaska tot Georgia. Uiteindelijk gaan er per jaar ongeveer 25 met ons naar Europa, maar we bouwen wel een goed netwerk op. Als iemand na 4 zomers ineens stappen maakt als 2e jaars junior, komt hij of zij niet koud met ons naar Europa”, eindigt Proctor zijn betoog.
