Wie dit weekend de cross in Baltimore bezocht, kon niet om de enorme camper bij de ingang van het binnenterrein heen. De meer dan 11 meter lange Newmar Canyon Star is van Jim Dennedy, die er zijn dochter Juliette en haar ploeggenoten mee naar veldritten in heel de VS rijdt. Al dat rijden kost tijd, en met de huidige dieselprijzen ook veel geld. Maar volgens Dennedy is het dat dubbel en dik waard, omdat de meiden uitgegroeid zijn tot hartsvriendinnen.
8 fietsen naast elkaar
Met zijn Newmar-camper zou Jim Dennedy zelfs de beste Europese crossploegen jaloers maken. Ook naar Amerikaanse maatstaven is het gevaarte van 10,8 meter groot, en vanbinnen is het omgebouwd tot een heuse teamtruck. “Dit is een railsysteem uit de luchtvaart, en daarnaast heb ik zelf voorvorkhouders gemaakt”, legt Dennedy uit, terwijl hij de achterkant voor ons openklapt. “We krijgen er zo’n 8 fietsen naast elkaar in. Dit gedeelte zakt naar beneden en wordt een bed voor Juliette en haar ploeggenoten Ellie en Claire. Overdag gaat het bed omhoog en kan ik hier sleutelen aan de fietsen. Meestal zetten we hier de rollen neer voor de opwarming. Dan kunnen ze tv kijken of muziek luisteren.”
Voorin bevindt zich het woongedeelte, compleet met keuken en douche. “Als we aankomen, schuiven de zijkanten uit, en heb je genoeg ruimte. Toch maken we meestal thuis het eten klaar en warmen we het alleen op”, vervolgt Dennedy. “We zijn volledig zelfvoorzienend dankzij onze zonnepanelen. Via Starlink hebben we internet, zodat de meiden onderweg hun schoolwerk kunnen doen.”
Geen overbodige luxe, gezien de vele uren die het gezelschap op de weg doorbrengt. “We gaan zo’n 6 keer per jaar naar een crossweekend in een andere staat. Meestal vertrekken we vrijdag na school en rijden we 4 à 5 uur, zodat er ’s ochtends nog maar 2 uur over is. Bij aankomst kunnen ze verkennen, terwijl ik een beetje bijslaap. Voor verdere wedstrijden rijd ik de nacht door”, vertelt hij. “In totaal zitten we vaak 8 tot 12 uur op de weg. Ik werk in financiën en heb gelukkig een goede thuiswerkplek in deze camper. Ik werk dan ’s ochtends vroeg voordat de meiden wakker zijn.”
Lionhearts
Waar Amerikaanse ploegen meestal met aanhangers en tenten werken, doet de camper een beetje aan België denken. Maar doordat Dennedy ook de ploeggenoten van zijn dochter meeneemt, is het een rijdend clubhuis geworden voor Juliette Dennedy, Ellie Minner en Claire Thonnerieux. “Ik vind het heerlijk om hier met de andere meiden te zijn. We kunnen achterin slapen terwijl mijn vader rijdt, en ik vind het lief dat hij mijn vriendinnen meeneemt”, vertelt Juliette. “Onderweg hebben we altijd plezier. Er is tijd om te kletsen, samen huiswerk te maken of een bordspel te spelen. Meestal mogen wij ook kiezen waar we eten.”
De 3 meiden rijden voor de Lionhearts, een jeugdcrossclub uit Cincinnati die anno 2026 20 jaar bestaat. “Het is een team voor kinderen onder de 18, vanaf een jaar of 7, 8. We hebben zo’n 45 tot 50 kinderen in het programma, en ze zijn allemaal gek op cross”, zegt vader Dennedy, die helpt bij de trainingen en penningmeester is. “Juliette en Claire heb ik zelf getraind, maar op een bepaald moment zat ik aan mijn limiet! Ze zijn me qua niveau en kennis ver voorbij, dus droeg ik ze over aan de Lionhearts. Daar leerden ze ook Ellie kennen. Ik neem specifiek deze meiden mee, omdat reizen met een gemengde groep lastiger is.”
Al die uren samen maakten van het trio hartsvriendinnen. “Met Ellie besloot ik een keer om 1 uur ’s nachts in het bos te gaan wandelen. Niet ons beste idee”, lacht Juliette. “Het begon enorm te waaien en te stormen, dus we moesten terugrennen. Claire ken ik al zo’n 8 jaar. Wat me altijd bijblijft, zijn onze eenhoornsokken met kwastjes aan de achterkant, die we droegen toen we net begonnen met koersen.” Ook na het weekend houdt het niet op, zegt haar vader. “Als ze niet samen zijn, FaceTimen ze ’s avonds urenlang terwijl ze huiswerk maken. Ik weet niet hoe ze zo lang kunnen praten, maar het is leuk om te zien.”
[ONTDEK ONZE PAGINA FIETSVACATURES]
Levenslange vriendschappen
Deze zomer bracht de camper de 3 meiden naar het kamp van de EuroCross Academy in Vermont, waar ze renners uit het hele land leerden kennen. Via een groepsapp spraken ze zelfs af om in Baltimore allemaal hun ECA-sokken te dragen. “Ik vind het zo mooi dat in het veldrijden iedereen vrienden lijkt te zijn. Bij elke wedstrijd zie je andere mensen, maar we houden allemaal van hetzelfde”, vertelt Juliette. “Op het kamp werd ik vriendinnen met Wren Falquier en Dahlia Hair. Nu zie ik ze bij al deze wedstrijden, en dat is zo leuk. Je koerst, maar daarna is er genoeg tijd om samen wat te doen.”
Volgens Dennedy is die community onmisbaar in een zware sport als het veldrijden. “Ik heb een goede band met de familie van Ethan Brown, zijn zus Amelia koerst met Juliette. Gisteren zei ik nog tegen zijn moeder hoe moeilijk het voor deze kinderen is om zich te herkennen in hun klasgenoten, omdat niemand snapt hoe ze trainen en hoe zwaar deze sport is”, stelt hij. “Vorige week in Roanoke reden er vooraan bijna alleen meiden die op het ECA-kamp waren. Ze koersten op het scherpst van de snede, maar na afloop zaten ze allemaal samen te kletsen. Bijna niemand begrijpt wat zij doen. Zelfs de veldlopers, die veel duurwerk doen, hebben het lang niet zo zwaar. Juist omdat de sport zo hard is, denk ik dat vriendschap de kinderen gemotiveerd houdt. Ze kijken ernaar uit om elkaar te zien.”
Het clubhuis gaat binnenkort weer de weg op. Na een thuiswedstrijd in Cincinnati staan Major Taylor, NCCX in Hendersonville en het Amerikaans kampioenschap in Fayetteville nog op het programma. Juliette hoopt dat de sport bij haar thuis in aanzien stijgt door al die wedstrijden af te reizen. “Ik hoop dat wij hiermee de sport een beetje populairder kunnen maken in het Midwesten van Amerika. Het is al de leukste groep mensen die ik ken, maar ik wil dat die groter en beter wordt”, besluit ze. “Zelfs als beginner kan je met een prof als Sidney McGill praten bij de wedstrijd. Ze helpt je dan om beter te worden. Ik wil zo laten zien dat wedstrijden rijden helemaal niet zo intimiderend is.”
