Na een uitdagend voorjaar vol pech en onverwachte tegenslagen heeft Duarte Marivoet zijn stempel gedrukt op het seizoen met een felbegeerde Belgische titel. De 3e jaars belofte van de Lotto-ploeg kende een moeizame seizoenstart door onder meer een sleutelbeenbreuk, maar sloeg in Huldenberg op het juiste moment terug. “Dit is het jaar dat ik het moet laten zien”, beseft hij.
Slopende koersen
De kersverse Belgische kampioen blikt opgetogen terug op het pittige kampioenschapsparcours in Vlaams-Brabant dat hem uiteindelijk de nationale driekleur opleverde. “Het was wel echt een parcours voor mij, toch wel iets aan de lagere kant qua snelheid. Het werd echt wel een slopende wedstrijd en dat soort koersen liggen mij het allerbest om het verschil te kunnen maken.”
Die knappe zege komt op een perfect moment in zijn seizoen en brengt vooral ook opluchting met zich mee voor de Lierenaar. “Voor mij betekent dit heel veel. Toch aangenaam om eens een dikke prijs te kunnen rijden. Zeker als 3e jaars. Ik denk dat ik daar ook wel veel nood aan had, aan zo’n goede uitslag. Dat het nu op het BK gebeurt, is echt een mooie binnenkomer.”
Marivoet begon aan dit seizoen met de zelfopgelegde druk om definitief door te breken naar de top. “In mijn hoofd is dit misschien een beetje het seizoen van alles of niets, ja. Dat is toch wel een beetje de mindset waar ik het seizoen mee ben begonnen. Het moet dit jaar wel echt gebeuren voor mij en dan is die Belgische titel natuurlijk enorm belangrijk.”
Fysieke tegenslag
Het begin van het seizoen verliep allerminst volgens plan door de aaneenschakeling van, ja, zeg maar miserie. “Het voorjaar was inderdaad absoluut niet zoals ik gewild had. Vooral die sleutelbeenbreuk (lees hier) speelde me parten en later ben ik dan ziek worden in de Giro Next Gen. Zo zijn er toch wel wat mooie koersen die ik toen spijtig genoeg niet vol heb kunnen afwerken.”
Tijdens de lastige Franse rittenkoers Ronde de l’Isard bereikte de pech een dieptepunt voor de onfortuinlijke Belg. “In de Isard ben ik in de laatste rit afgestapt omdat ik wat sukkelde met mijn rug. En het was daar relatief lastig om te rijden, zeker omdat ik pas net terug kwam van die sleutelbeenbreuk. Niet de meest aangename periode.”
Ook tijdens zijn passage in Italië bleef de pech hem genadeloos achtervolgen, waardoor hij een belangrijke rittenkoers vroegtijdig en verzwakt moest verlaten. “In de Giro zijn we helaas ziek geworden met een aantal mensen binnen de ploeg, waarna ik eerst een week met koorts heb gezeten en daarna nog een week echt stevig ziek ben geweest.”
Gerichte ontwikkeling
Ondanks de vele tegenslagen ziet de beloftevolle Marivoet een duidelijk stijgende lijn in zijn prestaties dankzij de professionele omkadering bij de Lotto-formatie. “Ik blik heel positief terug op mijn progressie van de voorbije 2,5 jaar, want ik ben zeker een pak sterker geworden en er begint nu echt rendement uit te komen. Mede dankzij de individuele aanpak bij Lotto-Groupe Wanty en de nauwe samenwerking met mijn trainer Oliver Delaey, die bijvoorbeeld ook Jarno Widar traint. Hij is exact is wat ik nodig had.”
Zijn profiel als renner is nog in volle ontwikkeling, al tekent zich wel een duidelijke voorkeur af voor het zwaardere werk. “Ik heb mezelf het best allround ontwikkeld, eerder dan specifiek het klimwerk. Hoewel ik nog moet uitzoeken of ik een klimmer ben voor het lange werk of voor de korte klimmen zoals op het BK. Het is wel overduidelijk dat slopende koersen mij het beste liggen.”
De zekerheid van een getekend contract voor volgend seizoen 2027 biedt weliswaar rust, maar vermindert zijn sportieve drang om onmiddellijk te presteren absoluut niet. “Dat ik volgend jaar nog een contract heb, geeft mij inderdaad mentaal de nodige rust, maar de instelling moet erin blijven dat het nu moet gebeuren”, besluit Marivoet. “Want als je presteren altijd uitstelt… Dat is niet de bedoeling. Het is echt presteren en elk jaar opnieuw laten zien dat je het waard bent.”
