Een heel jaar lang stond Nairo Quintana op de startlijst van de Vuelta, maar in de definitieve selectie van Movistar is er geen spoor meer van de Colombiaan. Het team heeft er een grijs seizoen opzitten en moet in eigen land toch nog heel wat rechttrekken. Daarvoor rekent het op Enric Mas en een handvol rittenkapers. Quintana zal straks op het WK in Montreal wellicht voor het laatst op het hoogste niveau acteren, na een carrière die veelbelovend begon en daarna langzaam uitdoofde.
The Masked Singer
Het is inmiddels al meer dan 13 jaar geleden, maar er was een tijd dat Nairo Quintana de toekomst van de Grote Rondes leek te zijn. Hij kwam destijds binnen via de Colombiaanse school en brak in 2010 door met de eindwinst in de Ronde van de Toekomst, waar hij met Romain Bardet, Wilco Kelderman en Mikel Landa toch aardige tegenstand had. 2 jaar later won hij al een etappe in de Dauphiné en een jaar later zegevierde hij in de Tour op Le Semnoz. Wat hem de bergtrui, de jongerentrui en een 2e plek in het eindklassement opleverde.
Het verhaal van Quintana vertederde: hij groeide op in Tunja, bijna 3.000 meter boven zeeniveau. Daar hielp hij zijn familie met het verkopen van streekproducten, terwijl hij elke dag 16 km bergaf (en op de terugweg dus ook bergop) naar school reed. In eigen land werd hij een ster, die later zelfs als kameleon optrad in The Masked Singer. Als renner leek hij voorbestemd om de grote opponent van Chris Froome te worden. Zo won hij als 24-jarig broekje al de Giro nadat hij in barre weersomstandigheden zijn landgenoot Rigoberto Urán uit de roze trui reed na een vreemd schouwspel. Patrick Lefevere liet achteraf weten dat zijn kopman in de afdaling van de Stelvio dacht dat de koers geneutraliseerd was. In de Vuelta kwam Quintana zelf ten val in de rode leiderstrui en moest hij de koers verlaten.
2015 had het jaar van de Colombiaan moeten worden. Richting Neeltje Jans verloor hij al meteen anderhalve minuut en een hele Tour lang bleef hij defensief rondrijden. Pas op de voorlaatste dag zette hij zijn ultieme aanval op Froome in. De Brit kraakte op Alpe d’Huez maar behield met dank aan ploegmaten Porte en Poels toch het geel. Neeltje Jans had de Colombiaan de eindzege gekost. Quintana zou nooit meer in de buurt komen. In 2016 werd hij wel nog 3e in de Tour en won hij de Vuelta, maar daarna ging het langzaam achteruit. Uiteindelijk zou niet hij, maar Egan Bernal als 1e Colombiaan zegevieren in de Tour.
Tramadol
Toch leeft verkeerdelijk het idee dat Quintana niet meer dan een eeuwige belofte was. Ook in 2017 streed hij voor de eindwinst in de Giro en moest hij het roze pas afstaan aan Tom Dumoulin in de slottijdrit. Daarnaast is hij 1 van de 3 renners die alle kleine rittenkoersen op zijn naam schreef: Parijs-Nice, Tirreno-Adriatico (2 keer), de Ronde van Catalonië, de Ronde van het Baskenland, de Ronde van Romandië, de Ronde van Zwitserland en de Dauphiné. Pogačar schreef zijn naam dit jaar bij op dat lijstje, eerder had ook Laurent Jalabert dit huzarenstukje al waargemaakt.
Met ritwinst in zowel de Tour van 2018 als 2019 bleef Quintana toch gewoon relevant tot aan de coronacrisis. Dat jaar maakte hij de overstap naar Arkéa en werd hij opnieuw een winnaar. In het nieuwe wielrennen botste hij echter ook op zijn limieten. Zeker toen hij in de Tour van 2022 ook nog eens werd geschrapt uit de uitslag omwille van het gebruik van tramadol, dat als pijnstiller niet echt als doping wordt beschouwd (maar wel verboden is). Hij vond geen ploeg in 2023 en werd in 2024 opgevist door Movistar.
In zijn laatste hoofdstuk als renner fungeerde Quintana meer als wegkapitein dan als winnaar. Toch was hij in 2024 nog dicht bij dagwinst in de Giro, toen enkel een ontketende Pogačar hem kon overvleugelen. Dit voorjaar 2026 kondigde hij zijn afscheid aan. Dat zou hij maken in de Vuelta. Een maand later won Quintana nog de Vuelta Asturias. Zijn dichtste belager, Adrià Pericas, was 16 jaar jonger. Met ereplaatsen in Romandië (21e), Zwitserland (21e) en Burgos (18e) was het vervolg zeker niet slecht. Een afscheid in schoonheid leek hem wel gegund.
Geen enkele zege
Toch dacht men daar bij Movistar schijnbaar anders over. Het team staat pas 15e op de UCI-ranking en behaalde dit jaar geen enkele overwinning in de WorldTour. Naar goede gewoonte kan Enric Mas wel nog iets goedmaken in de ronde van het eigen land. Ook Cian Uijtdebroeks wordt ingezet en met Iván Romeo, Pablo Castrillo en Orluis Aular roept het team zowat elke renner op die toch eens een koers kan winnen. De keuze voor Carlos Canal, Raúl García Pierna en Jorge Arcas is wel opvallend. Het zijn toch niet dat soort sterren waarvoor je een voormalige winnaar thuis laat.
Quintana zal normaal gezien straks wel afscheid kunnen nemen op het WK in Montréal. Hij verdient het niet om dat in alle anonimiteit te moeten doen. In het huidige peloton zitten geen 10 renners met zijn palmares. Helaas voor hem is het die ene Tour van 2015 die zijn carrière helemaal af had kunnen maken.
