Het is een zodanig groot cliché dat je het enkel nog mag gebruiken als het echt niet anders kan. Maar de Vuelta van Alessandro Romele kan je toch enkel omschrijven als een rollercoaster. Het begon met een gele kaart en eindigde in tranen. Tussendoor zette hij zichzelf wel op de kaart als man voor de toekomst. Het leverde hem een contractverlenging van 2 seizoenen op bij Astana en een outsiderrol in het Italiaanse najaar. Wie is deze allrounder uit San Marino?
Italiaans kampioen
Net als onder meer generatiegenoten Lorenzo Milesi en Davide Piganzoli kreeg Romele zijn opleiding bij Ciclistica Trevigliese. Hij behoorde er tot de absolute toptalenten van zijn leeftijd en kroonde zich in 2021 tot Italiaans kampioen bij de junioren. 1e achtervolger Edoardo Zamperini (prof bij Cofidis) bolde binnen op bijna 2 minuten. Bij Team Colpack Ballan wisten ze hoe laat het was en boden ze Romele de kans om verder te ontbolsteren bij het team waar men ook Juan Ayuso heeft gekneed.
Met heel wat mooie overwinningen, waaronder een ritzege in de Giro Next Gen, wist Romele zich in 2023 te tonen aan Astana. Hij ging nog 1 jaar aan de slag bij het devo-team en daarna zouden 2 seizoenen bij de hoofdmacht volgen. Eigenlijk deed hij het best behoorlijk, met in 2025 al een 8e plaats in de Samyn en 10e plaats in Bredene Koksijde Classic. En met dit jaar brons op het Italiaans kampioenschap. Maar even vaak sputterde de motor.
Dat laatste had te maken met een vervelende blessure aan de hand, waaraan hij in 2025 geopereerd werd na een val. Daarbij werd een stukje van het haakvormige been verwijderd, waardoor hij lange tijd stillag. In principe had hij in de Giro zijn debuut in een Grote Ronde moeten maken, maar het werd dus de Vuelta. Met een aflopend contract stond er plots heel wat druk op de 3 weken Spanje.
Mister constante
In de Ronde van Polen had Romele met een 3e plaats in de 3e etappe al blijk gegeven van een goede vorm en in de Vuelta ontplofte hij. Het begin met een 4e plaats in Roquetes. Terres de l’Ebre (de 2e van Brennan), gevolgd door een 6e plek in Xeraco. Een dag eerder verloor hij op 20 km van de meet kort zijn evenwicht, waardoor Luca Van Boven achter hem kwam vast te zitten en zwaar ten val kwam. De Belg verweet de Italiaan niets (“hij heeft geen ogen op z’n rug”), maar een gele kaart was wel zijn deel. De 2 hadden nog telefonisch contact en praatten het uit op een manier waar oudere collega’s een voorbeeld aan kunnen nemen.
Met de 6e plaats was Romele helemaal vertrokken. Hij reed een hele dag in de aanval op zondag, werd 5e op dinsdag en 8e op woensdag en maakte op zaterdag opnieuw deel uit van de lange ontsnapping naar Sierra de la Pandera. Met die lange aanvallen sprokkelde hij ook punten voor het puntenklassement, waarin hij finaal 3e zou worden. In de etappe naar Cordoba leek Thibau Nys het even te gaan halen, maar ging de zege naar Wout van Aert. In de slotmeters was het zelfs Romele die nog 2e werd.
Ook in de slotweek was de Italiaan nog niet moegestreden. Hij werd 4e in Sevilla en maakte in de slotrit deel uit van het elitegroepje dat in Granada voor de dagzege zou vechten. De Italiaan maakte de juiste keuzes en geraakte voorop met Ramses Debruyne en Tobias Halland Johannessen. Een moegestreden Belgische klimmer en een eeuwige 2e. Beide een dag nadat ze al een hele rit in de aanval hadden gereden. Dit moest toch lukken? Toch werd Romele andermaal 2e. Hij weende tranen met tuiten na de aankomst, van ontgoocheling maar ook van pure vermoeidheid na een bijzonder zware Vuelta.
Extra motivatie
Het klinkt niet echt als een feelgood-verhaal, maar Romele is deze Vuelta wel volwaardig prof geworden. Hij tekende ook nog tijdens de Ronde van Spanje een contractverlenging van 2 jaar. Die 1e profzege moet er straks misschien volgen in de Italiaanse herfstklassiekers, waar hij als outsider kan starten.
Toch had de Italiaan nu al graag gewonnen. Een goede vriend van hem is recent zijn zus verloren bij een auto-ongeluk. Romele wilde hem graag eren met een ritzege, wat hem niet is gelukt. Een kwestie van tijd, zo lijkt het nu. Zijn Vuelta doet wat denken aan de memorabele Giro van Derek Gee in 2023 (4 keer 2e, 2 keer 4e), die daarna een topper werd. Eentje om op te schrijven.
