Donderdag 3 september bolde Alexey Lutsenko na een sterke prestatie als 4e over de meet in de 12e etappe van de Vuelta 2026. Het lijkt zijn laatste kunststukje als wielrenner, want de Kazak kondigde voor de Vuelta aan dat deze ronde zijn ‘last dance’ zou worden. Op 33-jarige leeftijd lijkt het vuur bij de ritwinnaar in de Tour uitgedoofd. Met Vinokourov als childhood hero mag Lutsenko terugblikken op een geslaagde carrière.
Wereldkampioen in Valkenburg
Het was een binnenkomer door de grote poort. In 2012 werd Lutsenko wereldkampioen bij de beloften in Valkenburg. Hij won een groepssprint voor Bryan Coquard en Tom Van Asbroeck en een verrassing was dat niet. De Kazak reed een geweldig seizoen bij de beloften en won dat jaar ook een etappe in de Toekomstronde. Eindelijk leek Kazachstan een echte opvolger te hebben gevonden voor natieheld Vinokourov.
Logischerwijze trok Lutsenko naar Astana, waar hij ook al in het opleidingsteam zat, lang voor opleidingsteams de standaard waren. Vervolgens ging hij op zoek naar zijn specialisatie, een zoektocht die een hele carrière duurde. In 2017 reed hij nog met Gilbert, Lampaert en Durbridge naar de meet in Dwars door Vlaanderen. In 2021 won hij dan weer een tijdrit in de Dauphiné en werd in 2021 en 2022 fraai 7e en 8e in de Tour. Om later in 2022 een gooi te doen naar zijn opperste triomf.
Op de wereldkampioenschappen in Wollongong was Lutsenko de enige die een ontketende Remco Evenepoel kon volgen op een onverwacht moment op 35 km van de meet. De Belg volgen en een regenboogtrui lag misschien wel voor het grijpen, maar het 22-jarige wonderkind was gewoon te sterk en Lutsenko moest 10 km verder het hoofd buigen.
De Renner
De mooiste overwinning en ongetwijfeld de meest iconische behaalde Lutsenko op 3 september 2020 in de Ronde van Frankrijk. Hij maakte deel uit van de juiste vlucht in een heuvelachtige etappe naar de Mont Aigoual, een berg in de Cevennen die het decor vormt van het cultboek ‘De Renner’. Op zijn palmares staan ook ritzeges in Parijs-Nice, de Vuelta en de Tirreno, een resem Aziatische titels en een mooi lijstje Italiaanse semiklassiekers. Met 8 nationale titels vereenzelvigde hij zich met de Kazakse kampioenentrui.
In tegenstelling tot enkele van zijn landgenoten in het verleden leek Lutsenko een zuiver traject te volgen, al kwam hij begin 2020 in opspraak gezien zijn banden met de geschorste dopingdokter Michele Ferrari. Lutsenko woonde ook aan de Franse Rivièra, waar Ferrari graag actief was. Het bleek finaal een storm in een glas water. Lutsenko poetste het blazoen van zijn land een beetje op.
De laatste 2 seizoenen, voor Astana en dit jaar 2026 voor NSN, waren een pak minder. Lutsenko leek bij momenten niet meer te koersen, al zat hij in 2025 wel voortdurend in de ontsnapping in de Tour. Het leverde echter niet veel op. Pas toen hij recent zijn afscheid aankondigde, sloeg de motor weer aan. In de Vuelta werd hij 7e op Aramón Valdelinares, toen hij achter het groepje met de Noren en Van Aert tot de best of the rest behoorde. Zijn 4e plaats op de Calar Alto was nog straffer. Verliezen van het toptalent Jakob Omrzel is geen schande.
Ze rijden te hard
Ook Lutsenko stelt vast dat het wielrennen veranderd is. Bij Cycling Pro Net legde hij uit dat hij een jaar of 5 geleden wist dat hij voor de overwinning meedeed als hij ergens in zijn beste vorm aan de start stond. Dat is vandaag niet meer het geval. Het niveau ligt hoger, er wordt sneller gereden en overwinningen zijn zelfs op een lager niveau niet meer zo evident. Win maar eens een koers.
Het einde was er eentje zoals heel veel dagen in zijn carrière: verrassend in de vlucht. ‘Luts’ was donderdag nog de held van de dag bij NSN, bolde over de meet, nam een flesje kersensap tot zich en moet gedacht hebben: “dit was het dan”. Volgens zijn team was hij ziek geworden. Of hij elders nog afscheid zal nemen, is niet duidelijk. Lutsenko is pas net 33 jaar, maar anderzijds al een heel leven bezig zijn met wielrennen. Als het op is, is het op.
