We beschreven hier het parcours van een loodzware rit in de Vuelta 2026 die zich geheel afspeelt in het achterland van Benidorm en Calpe. Een streek die immens populair is onder competitie- en recreatieve renners uit de Lage Landen. Maar wellicht weinigen hebben de slotklim Alto de Aitana ooit helemaal gedaan….
Hele lange klim
Voor de renners is Relleu het punt waar ze in de 9e etappe van de Vuelta 2026 aan de slotklim zullen beginnen. Maar die slotklim kan nog flink verlengd worden als je van aan de kust in Villajoyosa de top wil bereiken. Dan moet je bijna 41 km lang bergop rijden. Dat is een enorme uitdaging, extra zwaar gemaakt door de weersomstandigheden. In de zomer niet te doen qua hitte, maar ooit vertrokken we op Nieuwjaarsdag beneden in korte mouwtjes bij 20°. Boven op de top daalde het kwik onder nul. Afdalen is dan geen pretje, we bibberden bijna van onze fiets!
In Villajoyosa zoeken we de CV-770 die ons meteen bergop het stadje uit leidt. We volgen de richtingaanwijzers ‘Relleu’ en ‘Sella’. Eens de autosnelweg over, maakt het ‘vals plat’ plaats voor meer ernstig hellende stroken. Tot we boven bij het Embalse de Amadorio uitkomen. Ongeveer halfweg dat meer, na een flauwe rechtse, moeten we een 1e keer terugschakelen naar onze bijna kleinste versnelling. “Daar zijn we nog niet klaar voor”, zeggen onze benen. Gelukkig is het korte pijn, want na een kleine 500 meter wacht ons een felle afdaling. Eens de brug over hervat de klim aan een gezapige 4 à 5% en kunnen we ons terug een gepaste cadans aanmeten. We peddelen vervolgens door Orxeta.
Bij het verlaten van dat dorp geeft de klim er weer even een ruk aan. Maar waar rechts de CV-758 van Finestrat ons vervoegt, vlakt de klim weer af. We waken angstvallig over onze hartslag en behoeden ons er voorlopig voor om uit de aerobe zone te komen, wetende dat dit nog maar het voorgeborchte is. Niet veel verder zien we een weg links omhoog gaan. Die weg, de CV-775, lijkt veel steiler dan hij werkelijk is. Even verder slaan we die dan ook in. We zouden hier ook rechtdoor kunnen rijden, via Sella, wat ook een zeer aangename weg is. Maar wij willen de Relleu-variant doen, want die zullen de renners in de Vuelta 2026 ook nemen. Tot dat dorp blijft de CV-775 onregelmatig stijgen, wat ons tot voortdurend schakelen verplicht. We weten dat we hier nog steeds op reserve moeten rijden en en dat we moeten eten en drinken. We zijn er nog lang niet!
Relleu
Opletten als je Relleu net bent binnengereden: we moeten scherp rechts de CV-778 op en die staat niet goed aangegeven. Op een muur hangt wel een bordje met ‘Safari Aitana’ en een pijl naar rechts. Dát moeten we hebben. Meteen gaat het steil omhoog maar opnieuw duurt het niet lang. We stijgen in een lange linkse boog het dorp uit en krijgen een heel mooi zicht op kerk en kasteelruïne. 2 km verder splitst de weg. Dat is het punt waar de renners vanuit het noorden de CV-778 opdraaien richting Alcoleja. Zoals wij nu ook doen. Van hier is het nog 22 km tot de top. We zijn halfweg en al bijna 2 uur aan het klimmen!
Vanaf hier begint ook het mooiste stuk van de klim. Het landschap is een typische Spaanse ‘sierra’: desolaat, ruw, rotsachtig en qua plantengroei beperkt tot dor struikgewas, pijnbomen, cactussen en Yucca’s. We genieten van de stilte want autoverkeer passeert hier zelden. Gedurende zo’n 4 km klimt het onregelmatig met af en toe een best pittig stuk. Door onze ketting tegen de naaf te leggen, voorkomen we dat we in het rood duiken. Het wegdek heeft de tand des tijds niet best doorstaan. We passeren een finca, waar de klim afvlakt tot een golvend ‘vals plat’. Dit is hét punt om nog wat gelletjes in te nemen.
Plots, na een linkse bocht in een wat donkerder bebost deel, volgt er een korte maar vrij steile afdaling. We nemen de snelheid graag mee, want vervoegen nu terug de CV-770 die we daarstraks net na Orxeta hadden verlaten. Geen twijfel, we moeten links-rechtdoor verder omhoog. Nog een kleine 6 km tot de tussentop van de Tudons. De weg is dan wel in perfecte staat, nu wordt het écht lastig en nooit minder dan 6%. Vanaf het punt waar je links zou kunnen afslaan naar het safaripark – maar waar wij rechtdoor gaan – wordt de klim zelfs gemeen. Want het stijgingspercentage piekt hier naar dubbele cijfers.
Zwalpen tot de radarinstallatie
Er volgen 3 haarspeldbochten die we helemaal buitenom nemen om de helling te milderen en onze ademhaling onder controle te houden. Op 1 km van de Tudons – langs de CV-770 staan borden die elke km tot de top aangeven – vlakt de Puerto eindelijk weer wat af. Dit is het hoogste punt dat je normaliter kunt bereiken. De top van de Puerto de Tudons ligt op 1.025 meter hoogte. Maar door tussendoor een paar stukjes afdaling te hebben gekregen, geeft onze fietscomputer aan dat we wel reeds 1.100 hoogtemeters hebben gecoverd.
Op deze col wacht de renners nog de finale met 7 lastige kilometers. Die dag zal het witte hek, dat het militair domein normaliter afsluit, open zijn. Toen de Vuelta hier in 2016 arriveerde, hadden wij het genoegen om ook met de fiets tot boven, tot de radar, te kunnen klauteren. Of noem het eerder ‘zwalpen’, want de lange klim had al onze reserves al opgebruikt nog voor we hier opdraaiden. En meteen wordt het steil, meer dan 10%!
Top de top wordt het nooit meer minder dan 8%. Tot overmaat van ramp is het wegdek niet best, is er totaal geen beschutting tegen de zon en zit er tot de laatste km geen noemenswaardige bocht meer in. Pas op 800 meter van de top krijg je een linkse en 200 meter verder een rechtse haarspeldbocht eer je de militaire radar voor je ziet. Man, wat een klim!
