Jarno Widar gooit momenteel hoge ogen in de Vuelta 2026. Dat succes straalt automatisch ook af op de mensen die hem in zijn vormende jeugdjaren intensief begeleidden. Bij de opleidingsploeg Crabbé-Dstny werkte verzorger Geert Bellis destijds 2 volledige seizoenen nauw samen met het Limburgse toptalent. Vanuit zijn vertrouwde zetel in Zoutleeuw volgt hij de opvallende prestaties van zijn voormalige poulain in Spanje. “We hebben het laatste nog niet gezien van Jarno.”
Kippenvel
Zijn optreden in de openingsweek van de Vuelta, en dan met name zijn 2e plaats in de klimrit naar Andorra, zorgt voor veel oprechte emotie bij zijn voormalige begeleider. “Van in mijn zetel is het natuurlijk altijd een mooi moment als je een renner ziet schitteren die je zelf nog kunt soigneren hebt en met wie je heel wat meegemaakt hebt”, vertelt Geert Bellis vol trots. “Als die dan zoiets strafs doet, is dat echt een kippenvelmoment. Wij horen elkaar nog wel eens en we zien elkaar op de koers als hij de kans heeft. Normaal komt hij elk jaar naar de Limburgse Pijl voor junioren, maar dit jaar was hij al weg richting Vuelta. Jarno is een beetje de officieuze ambassadeur van onze ploeg geworden.”
De Zoutleeuwnaar combineert een vaste job op de technische dienst van de gemeente Heusden-Zolder al jarenlang met zijn grote passie voor de wielersport. “Ik ben nu aan mijn 9e seizoen bezig bij Crabbé, altijd als verzorger. Af en toe spring ik wel eens in als mechanieker, om snel een wiel te steken of dergelijke kleine zaken. Maar ik ben zeker geen specialist op gebied van van fietsen”, lacht hij.
Uiteraard heeft Bellis wat anekdotes te vertellen. Tijdens de Ster van Zuid-Limburg leerde Widar zo een bijzonder harde les over zijn optreden in de lokale de media. “Hij was daar na de koers echt not amused omdat het uitgetekende parcours volgens hem veel te vlak was”, herinnert Bellis zich levendig. “Dat heeft hij toen ook duidelijk laten blijken, maar achteraf schreef de krant zaken naar de organisatie toe die hij totaal niet gezegd had. Alsof alles op niks trok. Dat was eigenlijk een schande, waarna er gelukkig wel een officiële rechtzetting is gekomen via zijn toenmalige trainer. Maar dat heeft zijn ogen toen wel geopend.”
BK Brasschaat
Om hem als jonge kopman te beschermen tegen de toenemende druk, hanteerde Bellis een strikte routine na elke wedstrijd. “Vanaf dat bewuste voorval in Limburg hebben we intern beslist dat er direct na de koers niemand meer bij hem mocht komen”, legt hij uit. “Elke koers stond ik strategisch aan de aankomst om hem op te vangen en hem direct met mij mee te nemen naar de ploeg. Zelfs zijn papa wist dat hij steeds een paar minuten moest wachten om Jarno aan te spreken na een koers. Zeker als de uitslag niet was wat hij voor ogen had, moest je hem gewoon even helemaal gerust laten. Ik ga hem zijn recuperatiedrank, zei bewust niks en liet hem gewoon in stilte doen.”
Ook de aanloop naar het BK van 2020 in Brasschaat verliep allesbehalve vlekkeloos door veel twijfels bij Widar over de selectiviteit van het parcours. “Ik weet nog heel goed dat hij de dag ervoor zei dat hij niet wist of hij zou starten, want het was naar eigen zeggen veel te vlak voor hem”, lacht Bellis om de herinnering. “De dag ervoor besloot hij na lang twijfelen toch te rijden en dan maakt hij het zo indrukwekkend af door met 3 voorop te blijven en te winnen tegen sterke jongens als Niels Driesen en Sente Sentjens. Dat vergeten we nooit meer. Hij bewees daar dat hij ook goed kan sprinten en dat hij zich soms onnodig veel zorgen maakt.”
Hoewel hij door de buitenwereld aanzien wordt als een klimmer, toonde hij in zijn jeugdjaren al een enorme veelzijdigheid op diverse terreinen. “Ik heb eigenlijk altijd wel een echte klimmer in hem gezien, maar hij reed ook de zware Vlaamse voorjaarskoersen altijd helemaal vooraan”, gaat de verzorger verder. “In zijn 1e jaar bij de junioren won hij bijvoorbeeld Nokere Koerse, wat tevens direct mijn allereerste koers met hem was. Hij is een geboren puncheur, maar misschien vindt hij zichzelf nu wel opnieuw uit in de Vuelta als rasechte klimmer.”
Speciaal karakter
Ondanks zijn enorme talent bleef Widar altijd met beide voeten stevig op de grond en liep hij nooit te koop met zijn torenhoge ambities. “Ik weet niet of hij per se te bescheiden is, maar hij is wel een introvert persoon die zeer goed weet wat hij precies wil bereiken”, bevestigt Bellis. “Hij werkt elke dag keihard naar zijn doelen toe, maar zal nooit aan de grote klok hangen dat hij zal winnen. Hij had altijd enorm veel respect voor zijn entourage bij de ploeg en wij wisten perfect wanneer we konden babbelen en wanneer we beter konden zwijgen.”
Die extreme toewijding op jonge leeftijd verraadde volgens Bellis al snel een grote toekomst. “Hij was toen al dermate intensief bezig met zijn vak dat ik direct luidop zei dat hij prof zou worden”, klinkt het stellig. “Dat heb ik vanaf zijn 1e jaar bij mij altijd voor ogen gehad. Dat uitte zich tot in de perfectie van zijn fietsen en hoe bijvoorbeeld zijn bidons klaargemaakt moesten worden. Of hij nu in de toekomst een Grote Ronde gaat winnen, dat weet ik niet, maar we hebben het allerlaatste zeker nog niet gezien van hem.”
De dynamiek binnen de sterke juniorenploeg van Crabbé-Dstny vergde van de ploegleiding soms de nodige tactische sturing en veel wederzijds begrip. “Hoe hij precies in de groep lag, dat varieerde wel wat. Je moet Jarno zijn karakter echt leren kennen en aanvoelen”, besluit Bellis zijn terugblik. “Hij was niet de beste vriend van iedereen, maar hij had wel een heel wat goede vrienden bij ons in de ploeg. We hadden met Lars Vanden Heede en Victor Vaneeckhoutte enkele buitengewoon goede renners in de groep en die jonge gasten rijden nu eenmaal niet altijd even graag voor elkaar. Ze wilden in die periode logischerwijs allemaal zelf voor de overwinning gaan. Maar ook dat is deel van winnaar zijn.”
