In Baltimore stelde Finnley Sonneman de eindzege in de USCX-series veilig bij de junioren. Langs de kant stond zijn oudere zus Lyllie hem met een gebroken arm aan te moedigen, nadat haar doorbraak op de weg in België cru ten einde kwam door een zware valpartij. De broer en zus crossen beiden voor CXD-Trek en groeiden op in Madison, Wisconsin.
Rylan Zacharek
Voor Finnley Sonneman had de overstap van de nieuwelingen naar de junioren nauwelijks beter kunnen verlopen. Met meerdere podiumplaatsen en 2 overwinningen won hij de USCX-series. “Tot nu toe gaat het best goed en ben ik blij met hoe de benen voelen”, vertelt hij bescheiden. “Het is bovendien fijn om vooraan te kunnen rijden met een ploeggenoot als Rylan (Zacharek, red). Samen wonnen we 5 van de 6 crossen. Hoewel ik als U17 in Amerika steevast met de junioren reed, was dit anders. Het spande erom, ik voelde mij nerveus bij de seizoensstart. We werden bovendien in willekeurige volgorde opgeroepen, dus was het fijn om na een inhaalrace meteen UCI-punten te pakken.”
Hoewel Sonneman ook op de weg fietst, ligt zijn hart overduidelijk in het veld. De voorbije jaren reisde hij al meermaals naar Europa om zijn zus aan te moedigen, wat zijn liefde voor de cross alleen maar versterkte. “Het is vooral de sfeer rondom de sport die mij aanspreekt”, verklaart de junior. “Het is hier in de VS erg ontspannen en iedereen is er om plezier te maken. In België heb ik de feestsfeer al vaak gezien. Dat is een groot contrast, maar allebei erg leuk. Daarnaast hou ik er gewoon van om door de modder te rijden, dat is altijd mijn favoriete onderdeel geweest.”
Ondanks zijn klinkende seizoensstart, ziet hij zijn eerste juniorenjaar primair als een ontdekkingstocht. “Dit jaar draait enkel om leren”, benadrukt hij. “Na dit begin durf ik wel te dromen van een selectie voor de Wereldbeker, en daar te proberen een WK-selectie af te dwingen. Daarvoor moet je bij de beste 66% eindigen.”
From hero to zero
Zijn oudere zus Lyllie maakte deze zomer net indruk op de weg. In de kleuren van CCB won ze in Drongen en verzamelde ze meerdere podiumplaatsen in België. “Eerlijk gezegd ging het veel beter dan ik had verwacht”, blikt ze terug. “Ik ging naar België met de hoop om veel te leren, aangezien ik nog nauwelijks op de weg had gekoerst in Europa. Ik had weinig verwachtingen qua resultaten, dus ik was overdonderd dat ik een aantal podiumplekken en een overwinning pakte. Het was een fantastische ervaring met de hele ploeg.”
De transformatie naar succesvolle wegrenster ging razendsnel. Na slechts 1 volledig seizoen op de weg maakte ze de overstap naar CCB, de grootste vrouwenploeg van de VS. “Ik werd geïnspireerd door mijn cross-teamgenoten Lidia en Alyssa”, vertelt de Amerikaanse. “Zij pushten me altijd om beter te worden. Toen ik zag hoe goed zij het deden op de weg, leek me dat een uitstekende manier om mezelf verder te ontwikkelen in het veld. Maar ik bleek er meer aanleg voor te hebben dan gedacht. Sprinten vind ik het meest boeiende aspect van de koers, al is het altijd zenuwslopend omdat je tot de laatste seconde niet weet hoe het uitpakt.”
Aan dat veelbelovende wegseizoen als 1e jaars belofte kwam echter een abrupt einde in Dudzele. “We sprintten naar de meet, en met zo’n 60 km/u viel er iemand recht voor me”, herinnert ze zich. “Ik had geen tijd meer om te remmen, viel hard en ving alle klappen op met mijn arm. Daarbij brak ik zowel mijn elleboog als mijn pols. Dat was direct het einde van mijn wegseizoen. Het was de koers na mijn overwinning, dus ik ging van hero naar zero.”
[ONTDEK ONZE PAGINA FIETSVACATURES]
Broer en zus
Ondanks haar blessure blijft Lyllie nauw betrokken bij de prestaties van haar broer. “Ik ben begonnen aan een studie aan de Universiteit van Wisconsin, en het is best pittig omdat ik een zwaar vakkenpakket gekozen heb. Het is echter superleuk om hem zo goed te zien rijden”, glundert ze. “Normaal kijk ik zijn koersen op school tijdens het studeren, dus ik was enorm blij dat ik er in Baltimore zelf bij kon zijn.” Finnley waardeert die steun enorm. “Ik kijk echt naar haar op. Zelfs nu ze geblesseerd langs de kant staat, geeft ze me nog steeds handige tips.”
Over wie de sterkste is in trainen, verschillen de meningen. Op de bewering dat Lyllie op Strava-segmenten stiekem profiteert van zijn slipstream, reageert Finnley lachend. “Geen commentaar. Als ze op haar tijdritfiets zit, is ze best wel aerodynamisch en snel. Maar ik zou niet zeggen dat ze sneller is.” Lyllie countert direct. “Vroeger trainden we veel samen, maar inmiddels is hij gewoon te snel voor me. Meestal is hij degene die mij uit het wiel rijdt, hoor.”
De wielersport is een echte familieaangelegenheid geworden voor de Sonnemans. In hun woonplaats Madison vinden ze een prima uitvalsbasis, al is veldrijden er een zeldzaamheid. “Madison is echt een fietsstad met veel fietspaden en vriendelijke automobilisten”, legt Finnley uit. “Maar typisch Amerikaanse sporten zoals American football en basketbal zijn veel populairder. Als je hier over veldrijden begint, kijken mensen je toch een beetje vreemd aan.” Vooral het gebrek aan crossende leeftijdsgenoten maakt het trainen uitdagend.
Daarnaast vergt crossen op het hoogste niveau in Amerika een logistieke inspanning voor renners uit het Midwesten. “Het betekent enorm veel reizen en schooldagen missen”, zucht Finnley. “We rijden vaak 14 of 15 uur naar de crossen aan de oostkust. Mijn leraren zijn gelukkig erg begripvol, maar dat reizen hakt er wel in.” Toch ziet Lyllie ook de kracht van hun thuisregio. “We hebben in Wisconsin een hele sterke crossgemeenschap, daar ben ik zelf ook begonnen”, besluit ze trots. “Aan de oostkust zijn er dan wel meer grote UCI-wedstrijden, maar het enthousiasme voor de sport is hier in het Midwesten minstens net zo groot.”
