David Millar beleefde tijdens de slotrit van Gravel Burn een onverwachte sportieve opleving. Na een zware week in Zuid-Afrika voelde de voormalige Britse profrenner zich plots opnieuw sterk op de fiets. Hij won de Elixirr Jersey, schoof 116 plaatsen op en sloot de wedstrijd af met een bijzondere safari. In zijn persoonlijke verhaal blikt Millar terug op een onvergetelijke slotdag.
Ingekorte rit, weinig motivatie
David Millar: “De laatste etappe zou oorspronkelijk 94 km lang zijn. Door de hevige regenval van de voorbije weken waren sommige delen van het parcours echter te gevaarlijk geworden. Iedereen was dan ook tevreden toen de finish werd verplaatst naar km 59. “Nadien mochten we zelfstandig terugrijden naar het kamp. We kregen geen begeleiding van rangers meer. Bovendien was het bewolkt, waardoor de temperatuur niet ondraaglijk hoog opliep. Voor de start maakten we nog een foto met Wade en Alby, onze buren op de camping. Ze waren de hele week onze vaste gezichten tijdens het ontbijt en avondeten.”
“Rob (kompaanGitelis, red) had ondertussen duidelijk een beetje zijn limiet bereikt. Hij had zelfs geen zin meer om zijn rugnummer op zijn shirt te spelden. Dat begreep ik eigenlijk wel. Onze fietsen hadden nummers en we droegen iedere dag dezelfde outfit. De organisatie dacht daar anders over. We reden achteraan richting de start toen iemand Rob op de schouder tikte. Zonder rugnummer zou hij worden gediskwalificeerd.”
Diskwalificeren?
“Rob antwoordde kalm: ‘Dat is goed, je mag me diskwalificeren.’ Hij had eerder al gezegd dat hij misschien niet de volledige afstand zou rijden als er een mogelijkheid was om af te snijden. Ik dacht niet dat hij het echt zou doen, maar hij wilde duidelijk maken hoe hij zich voelde. Uiteindelijk kreeg hij een nieuw nummer. De organisatie schreef zijn nummer op een blanco rugplaat en speldde die voor hem op. Daarna konden we vertrekken.”
“We begonnen helemaal achteraan en sloten aan bij de laatste groep. Toen het veld uit elkaar viel, begonnen we andere renners voorbij te rijden. “De 1e klim volgde na 10 km. Rob reed plotseling bijzonder goed. Ik volgde hem en merkte dat ik me zelf ook uitstekend voelde. “Boven op de klim reed ik voorbij hem en verhoogde ik het tempo. Daarna besloot ik nog wat harder te gaan. De 1e bevoorrading lag na 32 km. Ik dacht dat ik daar op Rob zou wachten. Maar toen ik aankwam, zag ik dat de finish nog maar 27 km ver was. “Ik at enkele sandwiches, nam gels, vulde mijn drinkbussen en besefte dat ik niet wilde wachten. Ik voelde me te goed om die kans te laten liggen.”
Elara vs Sarana
David Millar: “Het voelde alsof ik eindelijk weer goed kon fietsen. Ik vond een tempo waarbij ik controle had en toch stevig kon doorgaan. Dat gevoel had ik al heel lang niet meer gehad. Ik kon mezelf uitdagen zonder het gevoel te hebben dat ik over mijn limiet ging. Ik reed zo snel mogelijk naar de finish. Het was ontzettend leuk. Ik weet dat het geen uitzonderlijke prestatie was, maar voor mij betekende het veel. Ik voelde me sterk en kon meer doen dan ik lange tijd had gekund. Daarom wilde ik er gewoon van genieten.”
“Rob reed op de Factor Elara en ik koos voor de Sarana. Het zijn twee gravelbikes die voor heel verschillende soorten wedstrijden zijn ontworpen. De Sarana is gericht op endurance en meerdaagse wedstrijden. De fiets is stabieler, zonder dat hij zijn wendbaarheid verliest. De Elara is ontworpen voor snelheid, aerodynamica en efficiëntie. “De achtervork van de Sarana werkt als een bladveer en absorbeert een deel van de schokken. Ik koos bovendien voor extra vering vooraan.”
“Dat bleek een uitstekende combinatie. Ik had geen problemen met vermoeidheid door de voortdurende schokken en kon met vertrouwen afdalen. Ook rechtstaand rijden op losse ondergrond ging verrassend gemakkelijk. Dat had ik vooraf niet verwacht. Rob had eveneens weinig problemen met de Elara. Hij gaf wel aan dat hij graag wat meer schokabsorptie had gehad. Hij heeft een andere rijstijl dan ik, hield vaak heel stevig vast aan het stuur en had zelfs zijn stuurlint versleten. “Uiteindelijk zijn beide fietsen bijzonder geschikt. Het hangt vooral af van je persoonlijke voorkeur en de manier waarop je rijdt.”
[ONTDEK ONZE PAGINA FIETSVACATURES]
Elixirr Jersey
David Millar: “Na onze terugkeer in het kamp hadden we weinig tijd om ons klaar te maken. Er stond nog een safari van twee uur gepland in het Shamwari Game Reserve. Het was prachtig. Tijdens het avondeten volgde de prijsuitreiking. De 1e prijs was de Elixirr Jersey, voor de mannelijke en vrouwelijke deelnemer die binnen hun leeftijdscategorie de grootste vooruitgang hadden geboekt op een etappe.”
“Mijn naam werd afgeroepen. Blijkbaar had mijn sterke slotrit me 116 plaatsen opgeleverd. Daar stond ik dan. Ik had me die dag echt goed gevoeld en blijkbaar was dat niet alleen mijn eigen indruk. Een week fietsen had me opnieuw fit gemaakt. Ik hoop alleen dat het geen eenmalige uitschieter was. De 2e editie van Gravel Burn zit erop. Tot onze eigen verrassing zijn Rob en ik het erover eens dat we zouden terugkomen. Dat gebeurt niet vaak. Meestal zijn dit soort events voor ons een eenmalige ervaring.”
“Kevin en zijn team hebben iets heel bijzonders gecreëerd. Ik kan Gravel Burn alleen maar aanbevelen. Blijf voorzichtig, neem een warme slaapzak mee en bewaar je energie voor de laatste etappe. En als je op de slotdag nog iets over hebt, geef dan alles. Misschien sta je dan wel op het podium tijdens de prijsuitreiking, voor iedereen.”
