Recent maakten we al een analyse van het veldrijden anno 2026 en 1 van de pijnlijkste conclusies daarbij was de eenheidsworst die het veldrijden momenteel te bieden heeft. Was het dan vroeger beter? Niet per se, maar er stonden wel mooie veldritten op spectaculaire parcoursen op de kalender die nu verdwenen zijn. Wij halen de herinneringen nog eens op aan de tijd van toen.


Aankomst op de Raidillon
“Het voelt aan alsof er alleen maar wordt gecrosst in de Kempen, ter gelegenheid van een West-Vlaamse kermis of bij Mettepenningen thuis. Het mag wel wat meer zijn dan in Vlaamse velden. Dat verhaaltje van een parcours met kunstmatig wasbord, de VIP-zone Versluys (of de naam van een andere lokale sponsor), de balkjes… Dat is toch ook allemaal een beetje pijnlijk voor een sport die tegen de elementen der natuur zou moeten plaatsvinden”, luidde onze vaststelling eerder.
Nochtans telt België vele natuurlijke hindernissen, zoals de Ardennen. Van 2014 tot en met 2016 werd er bijvoorbeeld een cross georganiseerd op het Circuit van Spa-Francorchamps. Loodzwaar was deze wedstrijd, met aankomst bovenop de Raidillon. Kevin Pauwels won de 1e editie en daarna was Van Aert 2 keer de beste. In de editie van 13 december 2015 reed hij eeuwige rivaal MVDP zelfs op 3 minuten. Uiteindelijk gebruikte Golazo de licentie van de ter ziele gegane klimcross voor de Brussels Universities Cyclocross. Met de grootste vorm van respect: een verbetering mag je dit qua spektakelwaarde niet noemen.



Veldrijden op de Hotond
Je hoeft voor hoogteverschil ook niet per se naar de Ardennen te gaan: er zijn ook de Vlaamse Ardennen. Vanaf 2010 was er een wedstrijd op de Hotondberg in Kluisbergen. Deze GP Mario De Clercq ging verder waar de organisatie in Wortegem-Petegem na 2004 was gestopt. De oud-wereldkampioen tekende het parcours ook uit, met als absolute troef dat het publiek vanaf de flanken van de Hotond zicht had op 80% van de omloop.
Sven Nys, Niels Albert, Wout van Aert, Mathieu van der Poel… allemaal wonnen ze een editie van de Hotondcross. In december 2019 slaagde Toon Aerts er zelfs in om de onklopbaar gewaande Van der Poel te verslaan. Helaas was het de laatste editie van de veldrit. Er waren heel wat problemen op het vlak van logistiek en mobiliteit en ook de toegankelijkheid van het landbouwbedrijf ter plaatse bleek een twistpunt. Daarom gooide vzw Ronse Koerst de handdoek in de ring. Nochtans had deze veldrit voor de Superprestige kunnen zijn wat de Koppenbergcross is voor de X2O Trofee.


[ONTDEK ONZE PAGINA FIETSVACATURES]

In de schaduw van Tomorrowland
Iets minder tot de verbeelding sprekend, maar toch nog steeds bovengemiddeld, was de veldrit van Boom. Die werd voor het eerst georganiseerd in 2015, toen Lars van der Haar won voor Wout van Aert en Sven Nys. Uiteindelijk haalde de veldrit net geen 10 edities. In 2023 was Joris Nieuwenhuis de laatste winnaar op het terrein van De Schorre, dat natuurlijk bekend is van Alaska tot Nieuw-Zeeland omwille van de organisatie van Tomorrowland.
In het voorjaar van 2024 verdween Boom plots van de kalender. Dat weekend kreeg Dublin immers een beschermd statuut als Wereldbekermanche. Met deze regel werden internationale veldritten extra ondersteund, want het was niet langer toegestaan om in hetzelfde weekend nog een 2e veldrit te organiseren. De cross in Boom mag dan wel in de vlakke provincie Antwerpen plaatsgevonden hebben, door de nabijheid van de Rupel was er wel degelijk hoogteverschil. Tussen de reuzentrollen van kunstenaar Thomas Dambo kon het bovendien behoorlijk vettig worden. Op dat vlak leek de cross wel op die van Niel, enkele hectometers verder.
Er zijn natuurlijk nog wel een rist veldritten verdwenen doorheen de jaren. Denk maar aan de cross in Dottignies, de oude parcoursen van Hoogstraten of de Limburgse veldritten in Hasselt en Neerpelt. Andere veldritten zien dan weer een nieuw leven. Zo zien we dat op zaterdag 16 januari 2027 de Heicross in Kalmthout wordt georganiseerd: een familiespektakel dat verder weinig meer te maken heeft met de Bosduin-veldrit. Het zou echter niet verkeerd zijn mochten unieke locaties toch eens kijken of er in de eigen gemeente niets mogelijk is. In het Hageland of Haspengouw moeten toch aangename omlopen uit te tekenen zijn. En in wielerminnend Heuvelland had een veldritklassieker evenmin misstaan.

