Het veldritseizoen draait inmiddels al meer dan een maand op volle toeren. Dat betekent dat de eerste tussentijdse conclusies kunnen worden opgemaakt, maar die zijn helaas niet bijster positief. De crossen lokken tot dusver niet erg veel volk. Ook de kenmerkende modder is een grote afwezige (wat waren die 2 criteriums dit weekend?) en het forfait van Léo Bisiaux zegt veel over de buitenlandse interesse. Toch zijn er een aantal opstekers om ons aan vast te klampen.


Geen hoogdagen
Het moet gewoon gezegd worden zoals het is: er staat weinig volk op de veldritten. Natuurlijk is het een evolutie van de laatste jaren, want de succesjaren (doorgaans gekoppeld aan de rivaliteit tussen Sven Nys en Bart Wellens en de hype die televisieprogramma’s als ‘Wellens en Wee’ en ‘Allez Allez Zimbabwe‘ ontketenden) liggen al een tijdje achter ons. Toch waren de beelden dit jaar vaak pijnlijk. Vergelijken we de beelden van de Druivencross (Overijse) en de Bollekescross (Hamme-Zogge) van dit jaar met die uit het collectieve geheugen, dan stellen we vast dat er vroeger schijnbaar meer dan dubbel zoveel volk stond.
Niet overal is de belangstelling tanende. Op de Koppenberg was er toch sprake van 13.000 tot 14.000 toeschouwers en de hoogdagen moeten natuurlijk nog komen. Het is geweten dat veldrijden pas écht gaat leven in de Kerstperiode en dat de komst van grootheden Wout van Aert en Mathieu van der Poel letterlijk bussen vol supporters naar de cross brengen. Ergens wringt dat ook, want WVA vierde in september zijn 32e verjaardag, MVDP volgt in 2027. Dit verhaal gaat geen 10 jaar meer duren. Het is maar hopen dat talenten als Lars Peers zorgen voor opvolging.



Waar blijft Frankrijk?
Een 2e vervelende vaststelling is het eeuwige probleem van de internationalisering. Neem nu dit weekend: in Merksplas stond er nog een Spanjaard (Felipe Orts) op het laatste podiumplekje, maar in Hamme was het podium bij de heren volledig Belgisch. Bij de vrouwen is er iets meer internationale verspreiding dankzij Sara Casasola, Amandine Fouquenet en Kristýna Zemanová. Italiaans, Frans en Tsjechisch… tiens, waar zijn die mannelijke collega’s dan gebleven?
Italiaan Filippo Fontana werd vorig jaar nochtans 5e op het WK, maar reed dit jaar nog geen enkele veldrit en blijft focussen op mountainbiken. In Tsjechië is Michael Boros op zijn 34e nog steeds vaandeldrager. En de Fransen, bij de jeugd altijd zo indrukwekkend? Léo Bisiaux liet alvast weten een hele winter te skippen in functie van het wegseizoen en Paul Seixas zullen we wellicht nooit meer terugzien in het veld. Alles op de Tour dus. Het interesseert de Fransen niet dat andere wegrenners het veld wel wisten te combineren met Monumentenwinst. Gelukkig wil Aubin Sparfel wel nog een veldritprogramma afwerken en krijgt Clément Venturini van zijn Belgische werkgever (Lotto-Intermarché) ook vrijgeleide.
Geen modder
Een 3e spijtige zaak: waar is de modder gebleven? In de 7 klassementscrossen (we tellen de HG Cross even mee) zagen we enkel in Meulebeke (Michael Vanthourenhout) en Niel (Cameron Mason) renners besmeurd over de meet rijden. Loopstroken lijken al helemaal uit den boze. Paul Herygers vertelde dit weekend nog over hoe het BK van Hamme-Zogge in 2007 een verhaal was dat de bond nooit meer opnieuw wilde meemaken. Dat kan wel goed zijn, maar moet het gevolg dan zijn dat we halve criteriums krijgen in het veld? In Merksplas eindigde de 18e ( Toon Vandebosch) op 43 seconden van de winnaar, een dag later eindigden 16 renners binnen de minuut. Er reed een peloton rond. Is dat dan het veldrijden van de toekomst? Het mag gerust wat stouter, ook bij de parcoursbouwers. Door de overvloedige regenval van deze week zal dit probleem automatisch wel verbeteren. We kijken al uit naar een aantal ouderwetse crossen, waarbij de winnaar aan de aankomst zijn truitje dient schoon te vegen om de sponsors in beeld te brengen.


[ONTDEK ONZE PAGINA FIETSVACATURES]

Positieve punten
Gelukkig zijn er een aantal opstekers. Zo wist de veldrit van zondag in Hamme-Zogge 575.797 kijkers te lokken, de samenvatting van Merksplas een dag eerder hield het op 287.653. Ze waren daarmee het 5e en 6e best bekeken programma van de dag. Dat blijven sterke cijfers voor wat het veldrijden uiteindelijk maar is. Dat een aantal veldritten tegenwoordig achter de betaalmuur steken, juichen we ook toe. Het voetbal zit daar immers al jaren en dat betekent in elk geval dat de kijker er ook even bij stil staat dat het hele veldritverhaal ook geld kost. Het is voor veel veldritten en voor veel ploegen ploeteren – excusez le mot – om te overleven. Elke vorm van extra inkomsten is meegenomen. Wat dat betreft jammer dat Play Sports de podcast Cross weer liet verdwijnen.
Ook positief is de komst van Team Bomba Join in het veld. Met frisse truitjes, een ander soort geluid als bij de meeste teams en een charismatische bezieler als Laurens ten Dam waait er een nieuwe wind door de cross. Mees Hendrikx en Ryan Kamp rijden regelmatig in beeld, dat is natuurlijk ook belangrijk. Een podiumplaats in een tv-cross kan alles in een stroomversnelling brengen en het veldrijden een modern elan geven. Het was misschien niet altijd even doordacht, maar soms missen we ook de bitsige duels van weleer met figuren als Mario De Clercq en Richard Groenendaal, die niet verlegen waren om een straffe stoot. Vandaag is het allemaal heel afgelijnd en braaf. Er mag gerust wat peper en zout aan de cross worden toegevoegd. Jan Christen was wereldkampioen veldrijden bij de junioren in 2022. De kranten zouden elke dag een pagina kunnen vullen, moest hij vandaag nog aan de top crossen. Drop dus gerust eens een bom(ba), lieve heren!
En zo blijft het veldrijden zich ook deze winter weer vastrijden in oude problemen. Wereldkampioenen bij de jeugd als Tom Pidcock, Simon Andreassen, Ben Tulett en Mattia Agostinacchio zijn overal aan het fietsen, maar niet in het veld. Mensen zijn massaal op zoek naar een uitstapje in het weekend, maar niet naar het veldrijden. De kranten staan vol verhalen en intriges, maar niet binnen het veldrijden. Het is midden november trouwens nog altijd wachten op de 1e échte klassementscross buiten België. Qua beleving staat de sport mijlenver af van wat het was 20 jaar geleden. Misschien is de cross wel gewoon gedoemd om voor altijd een provinciesport te zijn.

