The Belgians love cross. Het waren de woorden die onder een alleszeggende foto mijn tijdlijn overspoelden. Een massa. Verspreid over een Vlaams veld. Tegen een helling in Oudenaarde. Hier een dranktentje, daar een hotdogkraam. De damp slaat omhoog. De blauwe hemel en zon tegemoet. De ene bocht volgt de andere op. Haarspellend. Onheilspellend. Zelfs droog is die ene cross in het jaar een tot de verbeelding sprekend stukje veldrijden. Daar waar het seizoen écht begint. En daar waar de heerschappij van Sven Nys écht gegrondvest is.
Met een nieuw record op training deed hij harten sneller slaan. Vlaanderen ging geloven in die magische tien. Eén van dé klassiekers afsluiten in schoonheid. Het kon.
Het kon écht. Maar het gebeurde niet. Pech. Dat ene woord dat de prof tot in het oneindige frustreert. Alleen was het toen al voorbij. Toen reed een van zijn opvolgers al kilometers ver voorop.
Zijn start was minder. Het gebeurde gewoon. Zoals dat de laatste jaren wel vaker het geval is. En dan was er nog die warmte. De doodsteek die hij in het verleden ook af en toe voelde. De focus verdween naar de achtergrond. Omdat het allemaal te veel moeite vroeg. Hij reed niet foutloos, zoals dat in al die succesvolle edities wél het geval was. De details in zijn verhaal zijn nu een beetje vervaagd. Ze zijn niet meer zo perfect als voordien.
De mensen lijken haast ontgoocheld. Hij doet niet meer wat hij ooit gedaan heeft. Het is een beetje zoals met je oma of opa. Dat soort liefde waarvan je ergens weet dat er binnen een helaas nabije toekomst een einde aan komt. Maar de liefde waarvan je tegelijkertijd droomt dat ze er altijd zal zijn. Dat gevoel hebben mensen met hun held. Hij tovert en zal blijven toveren. Het einde? Dat is een illusie die ver in de toekomst zelfs niet aan de horizon verschijnt.
Hoewel hij zelf duidelijk de lijnen heeft uitgezet.
In februari is zijn carrière als actieve veldrijder voorbij. Een einde. Van een levenslijn. Van hem. Maar ook van zovele Vlamingen die hem jarenlang aanbeden. Voor zijn uitzonderlijke talent. Zijn overgave aan een sport. Zijn liefde voor de tweewieler. Zijn ontbonden duivels in modder en sneeuw. Zijn mening. Zijn ambitieuze winnaarshart. Zijn vlekkeloze bochten op de Koppenberg. Zijn staaltjes kunst in het mulle zand. Zijn ontgoochelingen.
Eerst wil hij nog genieten. Van het fietsen. En van het winnen. Graag. Voor zichzelf. Voor zijn zoon. En voor zijn supporters. Als hij nog kan toveren, zal hij het niet laten. De Nys zoals zijn supporter hem kent, is ouder geworden en doet niet meer gewoon wat hij wil. Maar de huidige Nys moet zich geen zorgen maken. En doet dat ook niet.
Hij leeft nog steeds in het hart van de supporters. Zijn gezicht en naam kleuren nog steeds de vlaggen rond het parcours. Van Zonhoven tot Gavere. Er zijn jongens die zich meer zorgen moeten maken. Voor wie de troonwissel tussen Nys en Van Aert wél een probleem moet zijn. Omdat ze nog steeds moeten bewijzen waar iedereen zo lang op wacht. Nys? Hij heeft alles bereikt. Op dat EK na. Maar daarvan kan hij de eerste editie zaterdag nog altijd winnen. Zo lang hij fietst, kan alles.
The Belgians love cross. Vier woorden, één waarheid. The Belgians love Nys. Vier woorden, één liefdesverklaring.
Foto’s: Davy De Blieck.
Lees hier wat Sven Nys zelf te vertellen heeft over zijn laatste seizoen.
