Wanneer ze in competitie komt, plande Annemarie Worst nog niet, maar de revalidatie na haar knieoperatie loopt volgens schema. Begin maart, meteen na het crossseizoen, werd de 27-jarige Nederlandse die met haar vriend Vincent Baestaens in Keerbergen woont, geopereerd. Nu ze 2 weken op de fiets zit, heeft ze de indruk dat de ingreep geslaagd is. Revalideren doet ze bij T-Care in Heist-op-den-Berg.
Patellapees
Het winterseizoen 2022-23 begon voor de renster van Team 777 voortreffelijk. Met 4 overwinningen in de VS plus 3e en 5e plaatsen in de Wereldbekers in respectievelijk Fayetteville en Waterloo. Die lijn trok ze door in Tábor, tijdens de 1e Europese Wereldbekermanche. In Tsjechië werd ze enkel door het jonge geweld van Fem van Empel en Puck Pieterse voorafgegaan. Jammer genoeg liep het daarna fout.
“Tijdens de nieuwe Wereldbeker in Maasmechelen stootte ik mijn knie”, begint de Nederlandse haar verhaal. “De week nadien ebde de pijn weg, maar tijdens het Europees kampioenschap in Namen viel ik op die knie. De pijn was terug. Ik liet een scan maken. Een ontsteking van de patellapees was de diagnose. Ik had 2 opties: enkele weken rusten en hopen dat de ontsteking verdween of meteen een operatie laten uitvoeren.”
Annemarie Worst koos voor een pauze van 2,5 week en probeerde nadien haar vorm weer wat op te bouwen. “Door 2,5 week niet te fietsen was mijn conditie een beetje weg en was ik ook het wedstrijdritme volledig kwijt”, weet ze nog. “De kniepijn keerde jammer genoeg snel terug. Die heb ik de rest van het veldritseizoen proberen verbijten. Door mijn knie in te tapen en te trainen met een gat in mijn broek.”
T-Care
In die periode haalde ze nog het podium (2e) van de Wereldbeker in het Franse Besançon en schreef ze de kleinere veldritten in Maldegem en Oostmalle op haar naam. Toch besloot ze enkele dagen na de winst in de Sluitingsprijs een operatie te laten uitvoeren. Intussen is haar revalidatie een eind opgeschoten.
“Ik ondervind geen last meer, dus is de ingreep geslaagd”, glundert Worst. “De pees werd opengelegd en schoon gemaakt. Intussen ben ik weer aan het fietsen. Deze week heb ik al een tocht van 2,5 uur gedaan. Volledig pijnvrij, hinder ondervind ik niet meer. Er hoeft geen gat meer in mijn trainingsbroek. Tijdens de revalidatie laat ik me begeleiden door T-Care. Toen ik naar België kwam wonen, had ik geen fysiotherapeut. Omdat mijn vriend Vincent Baestaens een beroep deed op T-Care ben ik er ook beginnen gaan. Reeds in de loop van het seizoen, want af en toe heb je wel eens een behandeling van de rug nodig.”
Ook nu trekt Annemarie Worst naar T-Care. “Ik kreeg een aantal oefeningen die ik thuis kan doen en bij T-Care worden de spieren rond mijn geopereerde rechterknie met een toestelletje geactiveerd”, verduidelijkt ze. “Kracht zetten op die knie is nog uit den boze. Ik moet er voorzichtig mee omspringen, forceren mag niet. Vandaar dat ik nog geen planning maakte. Waar ik mijn wegcampagne zal starten, ligt dus nog niet vast.”
Wereldkampioene
Al zal dat geen 2 maanden meer duren. Vorig jaar zette Annemarie Worst in Geraardsbergen de koninginnenrit van de Lotto Belgium Tour op haar naam. Met kleine voorsprong op Shari Bossuyt. “Wat het wegseizoen betreft formuleer ik geen doelen”, benadrukt ze. “Ik hoop vanaf september, tegen de start van het volgende veldritseizoen, in orde te zijn. Dat is mijn doel.”
Die wintercampagne is uiteraard wel een doel. En vooral het WK in Tábor. “In het veldrijden ooit eens wereldkampioene worden blijft een persoonlijk streefdoel”, geeft Worst toe. “Dat was voor de start van het voorbije seizoen ook zo. Of het ooit zal lukken weet ik niet, maar ik moet het wel nastreven. De Nederlandse veldrittitel pakken is eveneens een ambitie.”
Logisch, want een Nederlands kampioenschap winnen is ongeveer hetzelfde als de wereldtitel pakken. De top van het veldrijden bij de vrouwen komt bijna integraal uit Nederland. Of vraagt Annemarie Worst ooit de Belgische nationaliteit aan? “Dat ben ik niet van plan want ik ben best fier op mijn Nederlandse afkomst”, benadrukt de beloftenwereldkampioene van 2017. “Langs de andere kant, een aantal jaren geleden dacht ik nooit aan een Belgische vriend en al zeker niet aan verhuizen naar België. Intussen is me dat wel overkomen.”
