Deze week zijn heel wat veldrijders naar Amerika afgezakt voor de Wereldbekermanche in Waterloo. Voor veel teams is dat met frisse tegenzin, want de verplaatsing is duur en voor velen onnodig. De beloofde Amerikaanse veldritrevolutie is er ondanks 2 WK’s nooit echt gekomen en er lijken zelfs minder toeschouwers te staan dan enkele jaren geleden. Nochtans had in 2007 ene Jonathan Page de wereld er ei zo na helemaal anders laten uitzien.
2e thuis
Page was er al op jonge leeftijd bij in het veld en vanaf 2000 kwam hij geregeld naar Europa voor een Wereldbekermanche. In 2002 besloot hij een halve winter in België te blijven. Uitblinken deed hij nog niet, maar met bijvoorbeeld een 13e plaats in Koksijde was hij ook geen 3e rangs renner. Dat werk loonde, want in Yountville werd hij Amerikaans kampioen, de 1e titel van 4.
Een winter later volgden er af en toe mooie resultaten voor Page in België. Met het WK had hij echter weinig en hij moest toch nog jaren wennen aan het niveau. Dat lukte wel, want in 2004 stond hij naast Sven Vanthourenhout en Ben Berden op het podium in Ardooie. Later die winter volgden niet alleen een 3e Amerikaanse titel maar ook 7e plaatsen in Huijbergen en Hooglede. Die wedstrijd in West-Vlaanderen leek hem dus wel te liggen. Je merkt hier vast Chekhov’s Gun al op.
Na een 14e plaats op het WK in Sankt-Wendel in 2005 stelde Page een jaar later vast dat hij op een goede dag de top benaderde. Vreemd genoeg moest hij de Amerikaanse titel aan Todd Wells laten, maar op het WK in Zeddam werd hij fraai 10e. Het idee ontstond dat mits een goede seizoensindeling een uitschieter op het WK tot de mogelijkheden behoorde. Ondertussen had hij in België een 2e thuis gevonden. Met vrouw Cori en kinderen (hij zou 2 dochtertjes en een zoon krijgen) woonde hij onder meer in Petegem naast café ’t Oud Gemeentehuis, in Avelgem en boven de drukkerij in Bevere. Rondkomen was niet gemakkelijk, want hij kon enkel rekenen op een aantal kleine sponsors.
Memorabel WK
Een jaar later ging Page dus anders pieken, toen hij heel wat crossen in België links liet liggen en ook de Amerikaanse titel niet kon behalen. In België vond hij in de kerstperiode zijn allerbeste benen. Hij werd zowaar 2e in Middelkerke, 5e in Sint-Niklaas en 5e in Zonnebeke. Een laatste test voor het WK liep succesvol: in Hoogerheide werd hij 9e en de overtuiging ontstond dat het een week later wel eens zijn dag kon worden.
Misschien is het WK in Hooglede-Gits van 2007 wel het meest memorabele kampioenschap van de moderne veldrittijd. Het was een knotsgekke dag. Bart Wellens en Sven Nys kwamen ten val door een onvoorzichtige motard die op een plastic bak was gereden. Het Belgische duo was daarmee nog niet uitgeschakeld, maar als je voelt dat het je dag niet is, blijkt het lastig dat in 1 uur cross nog om te zetten.
Toen ook de ontsnapte Vervecken met zijn neus in de blubber belandde, zagen de outsiders hun kans. De oude Richard Groenendaal, de Italiaanse belofte Enrico Franzoi en Radomir Simunek Jr kwamen in de spits van de wedstrijd. Jonathan Page was ook mee geglipt en stelde tot zijn eigen verbazing vast dat de klungelende Belgen die dag voor 1 keer te kloppen waren.
What if?
Terwijl Sven Nys meermaals opnieuw foutjes maakte en Bart Wellens vaststelde dat zijn pols wel erg veel pijn deed, bleef Page meedraaien in de voorwacht van de groep. De Belgische hoop vestigde zich op Erwin Vervecken, een killer op kampioenschappen en bovendien uittredend wereldkampioen. Het massaal opgekomen publiek ging zo hard op in de strijd dat zelfs de omheining het enthousiasme even niet meer kon dragen.
De slotronde werd een duel tussen Page en Vervecken. De Amerikaan reed onbevreesd rond en kon richting de blauwe ramp zelfs nog versnellen. Op dat moment leek een absolute stunt in de maak. Wellicht zal hij die laatste minuten nog vaak door zijn hoofd zien flitsen, want op 1 van de allerlaatste hellingen bleef hij eventjes haperen en was Vervecken toch gaan vliegen. “’t Is gebeurd”, zei Paul Herygers en die profetische woorden bleken andermaal waar. Page had altijd getekend voor een 2e plek, maar wie weet, zonder die hapering…
Diezelfde winter vloog de Amerikaan nog naar een 4e plek in Hoogstraten, 5e plaats in Heerlen, 9e plaats in Vorselaar en 3e plek in Oostmalle. Het was de vorm van zijn leven en hoe hard hij ook probeerde, die ene superdag en die memorabele maanden zouden nooit meer terugkomen. Ook niet toen Sunweb hem een contract gaf na het WK van Hooglede-Gits. Na 2015 zagen we hem niet meer in België terug. In 2018 nam hij afscheid op het Amerikaans kampioenschap.
Het Amerikaanse veldrijden had een vaandeldrager destijds kunnen gebruiken. Iemand die het volk toonde dat ook renners van over de plas het kunnen maken in deze sport. De liefde is echter nooit weggegaan. Vorig jaar reisde Page 49 uur om zijn oude vrienden in België terug te zien. De kinderen zoeken hun heil in andere sporten op de latten en op het ‘soccer field’. Vast en zeker gaan de gedachten van Page af en toe nog terug naar het veldrijden en naar 2007. What if?
Schrijf je in op onze nieuwsbrief en win het boek ‘Ik had een droom’ over BJORG LAMBRECHT. De winnaar wordt bekendgemaakt op 1 november 2023. De winnaar wordt persoonlijk verwittigd!
