Na mijn mooie prestatie op de Ventoux, zal je wellicht denken dat ik op een roze wolk leefde. Niets is echter minder waar. Het enige waar ik op dat moment aan dacht, was zo snel mogelijk thuis geraken omdat daags nadien de wekker vroeg stond om opnieuw de fiets op te springen richting school. Dat zorgde er voor dat ik wat te weinig wist te genieten van deze prestatie. Dat ik de klim zelf te weinig had beleefd. Het was fijner geweest om hem nog eens te beklimmen om me er meer bewust van te worden. Ach ja…. Zo gaat het leven nu eenmaal. Gelukkig is er nog heel veel om naar uit te kijken komende zomer!
Les Alpes
Veel gerust heb ik niet na de GF Mont Ventoux. Er zitten immers nog wel wat andere wedstrijden in mijn hoofd en ook deze tracht ik zo goed mogelijk af te werken. Jef kende geen genade en liet me gewoon verder trainen. Op zich vind ik dat ook niet zo erg, gezien ik me nogal snel schuldig durf te voelen. Of het gevoel durf te hebben dat ik er te weinig voor doe. Er staat immers een heel boeiende en interessante zomer op mij te wachten, met tal van nieuwe wedstrijden en uitdagingen die me in de 1e plaats op langere termijn (hopelijk) veel zullen opleveren.
Niet enkel qua koersen zal de zomer voor veel uitdaging zorgen. Ook op gebied van training hebben afgelopen weken me enorm hard uitgedaagd. Meer dan eens moest ik toch wat schuiven met mijn trainingen, door de aanhoudende wisselvallige weersomstandigheden. Liefst van al werk ik gewoon mijn planning af zoals die er staat, maar flexibel zijn bleek des te meer aan de orde. Jammer genoeg niet alleen omwille van de weersomstandigheden. Door ziekte werd ik opnieuw een aantal dagen van de fiets gehouden. 2 keer ziek worden op korte tijd… Het doet vragen rijzen, maar we kennen min of meer de oorzaak en proberen dit in de toekomst beter te voorkomen.
Ondertussen ben ik wel terug min of meer wat in roulatie aan het geraken. Ik werkte afgelopen zondag een mooie duurtraining af en dinsdag kwam Robin Vanden Abeele nog eens op bezoek. Sinds 2015 is hij 1 van mijn beste maten, maar doordat we wat ver uit elkaar wonen is het geen evidentie om elkaar te treffen. Vandaar is het altijd fijn om elkaar nog eens terug te zien en nog een momentje te delen op de fiets.
Tussendoor stond er maandag ook nog een dagje schoolwerk op de planning, maar sinds woensdag vertoef ik weer in betere oorden: Les Alpes!
Badmuts en zwembril
Reikhalzend keek ik er naar uit om in de bergen te kunnen vertoeven. Even weg van alles en gewoon genieten. 1e tussenstop: Zwitserland. Inderdaad ik ben voor een langere periode onderweg. Vaak gepasseerd om een doorreis te maken, maar nooit langer verbleven of een wedstrijd gereden. Het is een stiekem doel om de komende jaren wedstrijden te betwisten in landen waar ik dat nooit eerder heb gedaan.
Deze week breng ik door met mijn boezemvriend Martijn Henneau. Het is ondertussen een gewoonte geworden om samen de wereld wat te ontdekken op de fiets. Altijd zeer fijn om met hem op pad te gaan. Om Zwitserland ook aan mijn lijstje van koerslanden toe te kunnen voegen, zal ik zondag aan de start staan van de UCI GF Suisse. Gezien ik al gekwalificeerd ben voor het WK in Aalborg, kan dit zonder druk en met vooral het doel om te genieten. Al zal ik voorlopig mijn badmuts en zwembril moeten bovenhalen….
Ondertussen wordt de lofzang voor mijn trainer Jef Vanhoof een vast gegeven in mijn column. Maar ook afgelopen weken waren des te meer een bevestiging van de juiste man op de juiste plaats. 10 jaar lang werkte ik samen met mijn vorige coach, Glenn Poleunis. We maakten in 10 jaar tijd een enorme progressie en het bracht me zelfs heel even tot het semiprofessionele niveau. Met Jef durf ik ein-de-lijk zeggen dat ik iemand gelijkaardig heb gevonden. Iemand met een toekomstvisie en iemand die mij opnieuw stappen voorwaarts kan laten zetten.
Toekomstplan
Die stappen voorwaarts zijn trouwens afgelopen periode al bevestigd. Er ligt opnieuw een toekomstplan klaar, eentje waar Jef volledig achter staat en in gelooft. Ook al word ik in september 30 jaar, toch ben ik er van overtuigd dat ik in dit plan nog progressie kan boeken en sterker kan worden. Sinds de samenwerking met Glenn, met wie ik trouwens nog een respectvolle en prima verstandhouding heb, heb ik voor het eerst het gevoel iets gelijkaardigs te kunnen opbouwen en durf ik terug te plannen op langere termijn.
Wanneer je trainer zegt dat hij al een idee heeft voor in het najaar, dan weet je dat je iemand achter jou hebt staan die vol mee in het verhaal wil stappen. Qua werkwijze is dit heel anders dan toen ik koerste bij de elite, waardoor het geloof aanwezig is om zelfs op mijn 30e nog beter te kunnen worden. Dit op zijn beurt zorgt er voor dat de honger groot is en de drive om er voor te gaan hélemaal opnieuw aanwezig is.
Het blijft opletten voor valkuilen, maar ik voel aan alles dat dit een nieuwe start kan betekenen. Al moet ik mezelf uiteraard ook wel de nodige tijd geven. Maar ook wat dat betreft kan ik op mijn beiden oren slapen.
Er zijn nog heel wat zaken die ik van mijn bucketlist wil kunnen afvinken. Wel, het is tijd om er aan te beginnen. Nog eentje om af te sluiten: bepaalde gebeurtenissen uit het verleden mogen nooit je toekomst bepalen. The only time you should ever look back, is to see how far you’ve come!
Tot snel!
Niels
