Woensdag 25 september 2024 reed Frederik Toortelboom, 1 maand voor zijn 47e verjaardag, z’n laatste koers. In notaboekjes hield hij zijn wedstrijden en prestaties nauwkeurig bij. Hij zat 33 jaar in het peloton, speldde precies 1.937 keer een rugnummer op en won 56 wedstrijden. Waarvan 55 bij de Elite 2. Dankzij z’n zonen Robbe en Matteo blijft hij betrokken bij de koers.
Definitief
Eigenlijk was het geen lang vooraf beraamd plan om in het criterium van Langemark afscheid te nemen van de actieve wielersport. Daags voordien reed hij in het Oost-Vlaamse Sint-Laureins een criterium. “Ik was niet slecht, maar er bleek aan de streep slechts 2 man na mij te finishen”, blikt Toortelboom terug. “Toen heb ik bij mezelf gedacht ‘als het volgend jaar nog iets minder goed gaat, zou ik beter nu stoppen’. De volgende middag heb ik mijn vrouw gebeld en haar gezegd dat Langemark mijn laatste koers zou worden.”
Zo kon zijn echtgenote Valerie en de zonen Robbe en Matteo de laatste wedstrijd uit de rijk gevulde carrière van vader Frederik bijwonen. Dat waren ze niet van plan. “Dit afscheid is definitief, ik trek er een streep onder”, benadrukt de West-Vlaming. “Overal waar ik de voorbije 33 seizoenen ben gestart, noteerde ik in een boekje. In 1992 begon ik daarmee. Ik ben al een tijdje aan een 2e notaboekje bezig. Daar is nog plaats in, maar het zal niet meer worden aangevuld.”
De pion van KVC Noordzeemeeuw combineerde wielrennen met een voltijdse job als heftruckbestuurder bij Voestalpine Sadef, een staalbedrijf in Gits. Daar deed hij de vroege of de late shift. Desondanks trainde hij de voorbije maanden nog altijd 15 uur per week. Dit jaar zat hij al meer dan 18.000 km in het zadel.
Wouter Dewilde
In 33 jaar beleefde Toortelboom heel wat emoties. De manier waarop hij in 1992 begon te koersen, is al een beetje speciaal. “Eigenlijk was ik als jonge kerel aan basketbal begonnen”, verduidelijkt hij. “Dat vond ik veel te lastig, ik moest op de baskettrainingen te veel lopen. Ik ben van Gistel. In 1990 won Johan Museeuw 2 etappes in de Tour. De vonk sloeg toen over richting de koers.”
Die doofde nooit meer. Onder de 56 zeges die hij boekte, zitten enkele hele mooie. “De mooiste is die in de Memorial Danny Jonckheere in Oudenburg in 2002”, vertelt Toortelboom. “Onlangs heb ik het artikel dat toen in de krant stond nog eens gelezen. Ik reed bij de Oost-Vlaamse ploeg ICSA. In de finale was ik naar een kopgroep gereden. Toen ik voor een premie ging, raakten we met 4 voorop. Ik klopte hen in de sprint.”
Pascal Lievens, Geert Glorieux en Kristof Vercouillie, allemaal al lang ex-renners, waren eraan voor de moeite. “Een andere speciale zege is die in Gistel in de zomer van 2005”, glundert Toortelboom. “Dat was een koers op maandag. Op vrijdag was onze oudste zoon Robbe geboren. In Gistel won ik met een fopspeen in mijn mond. In mijn geboortedorp heb ik nadien nog eens gewonnen. Toen was de emotie totaal anders. Ik richtte mijn handen naar de hemel ter nagedachtenis van Wouter Dewilde. We gingen vaak samen trainen. Ik was ook op de koers waar hij een dodelijke val maakte. Sedert dat jaar staat Wouters naam op de achterkant van onze trui.”
Robbe en Matteo
Frederik Toortelboom hield niet alleen een notaboekje met al zijn koersen en uitslagen bij. Hij stelde ook een map samen met alle krantenartikels die in 33 jaar over hem werden geschreven. “Intussen een dikke map”, lacht hij.
Helemaal uit de koers zal hij niet verdwijnen. Zowel Robbe als Matteo drukken de voetsporen van hun vader. En ook een beetje van hun moeder, want Valerie Vanbleu heeft een verleden als renster. De kans is groot dat vader en z’n beide zonen deze winter in de streek rond Koekelare samen op training te zien zullen zijn.
“Bij mij zal dat niet meer van moeten zijn”, glundert Frederik Toortelboom. “Ik ga proberen niet te rap af te takelen. In een sprint kan ik Robbe en Matteo niet meer aan, maar bij het temporijden kan ik nog altijd mee. Robbe is intussen belofte. Hij koerst vaak bij de nevenbonden. Daar is hij in staat om koers te maken. Wat hem deugd doet. Intussen is hij begonnen in de onderhoudsploeg van het bedrijf waar ik werk. Matteo trekt bij de junioren naar het Van Moer Logistics Cycling Team. In een sprint is hij niet de rapste, maar ook niet traag. Net als ik is hij bergop geen kraan. Qua type renner lijken we op elkaar.”
WIN EEN FOLDING REPAIR STAND VAN VAR TOOLS!
WIN EEN FOLDING REPAIR STAND VAN VAR TOOLS!
