Sinds 2015 al is Filip De Keyser soigneur bij de Belgische Lotto-ploeg. In die tijd heeft hij een geweldige staat van verdienste opgebouwd. Daarom vroegen wij hem om columnist te worden bij WielerVerhaal. Iets wat hij met veel goesting wil doen. Dit is zijn 1e bijdrage.
Droomjob met zwarte bladzijdes
Mijn 1e jaar in het profpeloton was bij de Wanty-ploeg van Hilaere Van Der Schueren. Ondertussen ben ik toch al 10 seizoenen in dienst bij de Lotto-ploeg. Vanaf de 1e keer dat ik als soigneur mee mocht met de profs wist ik direct dat dit mijn droomjob was. Toen ik de 1e keer meeging met Lotto merkte ik meteen ook dat dit een ploeg naar mijn hart was. Het klikte onmiddellijk. Ondertussen, na zo’n 16 Grote Rondes en tientallen klassiekers, blijft mijn motivatie nog steeds intact. Ik streef perfectie na, zodat de renners in de best mogelijke omstandigheden aan de start kunnen staan. Echter, ook in de koers probeer ik hen de best mogelijke verzorging te geven. Mijn stokpaardje is de 100% perfecte bidon maken, iets wat volgens mij enorm belangrijk is. Het is de brandstof van onze renners.
Helaas werden ook in mijn droomjob een paar zwarte bladzijden geschreven. Bjorg Lambrecht en ik waren zo close dat we alles van elkaar wisten. Zowel privé als in onze job. We deden nagenoeg alle trainingskampen en wedstrijden samen. Tot die bewuste dag in Polen. Tranen blijven ook na la die jaren bij het praten over het verloop van die dag. Het lukt niet zonder. Een dag niet denken aan Bjorg bestaat gewoonweg niet. Hij was als coureur een absolute topper voor de komende jaren. Maar hij was vooral ook een supervriendelijke en slimme kerel. Ook het zware ongeval van Stig Broeckx en het heengaan van Tijl De Decker zijn zwarte dagen voor de hele Lotto-familie.
Campenaerts
Gelukkig zijn er ook zoveel goede momenten. De hoogtepunten in de vormen van talrijke overwinningen geven me echt voldoening. Onbeschrijflijk wanneer er een renner van de ploeg de handen in de lucht kan steken. De overwinning van Victor Campenaerts in de Tour was bijvoorbeeld heel speciaal, zeker omdat hij de avond ervoor na zijn massage heel ernstig tegen mij zei: ‘dat was nu de laatste keer dat je me masseerde als niet-winnaar van een Tour-etappe’. De dag nadien klopte hij Kwiatkowski voor de overwinning.
Maar bijvoorbeeld ook de 2e plaats van Florian Vermeersch op de piste van Roubaix blijft me eeuwig bij. Wat een kippenvel moment had ik toen hij de piste opkwam en meedeed voor de overwinning. De emoties aan de aankomst toen vergeet ik nooit meer. Tijdens de laatste koersen van dit jaar in Taihu Lake was er de 1e profoverwinning van Steffen De Schuyteneer. Pas 19 jaar is hij. We waren daar met een erg kleine groep en dat maakte de overwinning nog intenser. Allemaal momenten die onze job zo mooi maakt.”
Ook meewerken aan het verbeteren van de opbouw naar de wedstrijden interesseert me heel erg. De werking van bijvoorbeeld de hoogtestages waar ik altijd heel dichtbij sta. Het mee willen verbeteren van die stages is iets dat ik dank aan Campenaerts. Steeds opnieuw proberen het nieuwste te ontdekken. Het is superboeiend om daar een kleine schakel in te zijn. Ook altijd het positieve in onze groep houden, vind ik een belangrijke taak die we allen moeten doen. Negativiteit haat ik als de pest.
Geen bereik
Nog een leuk anekdote van tijdens onze stage in Livigno. Victor Campenaerts had er na zijn uurrecord en Giro in 2019 even genoeg van. Hij kwam aan op de stage in Livigno zonder zin om te fietsen. Een telegeleide auto had hij wel mee, maar na een paar dagen was ook voor die interesse weg. Jan Bakelants was ook aanwezig in ons hotel en die maakte Victor warm voor een bergwandeling van 17 km. Na 10 uur kreeg ik telefoon. Ze waren doodop maar ook hun bereik was zo goed als 0. Na een hele tijd zoeken heb ik hen beiden gevonden op een bergwand. De dag nadien is Victor terug beginnen fietsen.
Met de vele jonge renners die we in de Lotto-ploeg hebben, zie ik de toekomst zeker rooskleurig in. Het verhaal dat Kurt Van de Wouwer schrijft met onze jongeren van de U23 is ons succesticket voor de volgende jaren. Het terug in de WorldTour komen vanaf 2026 wordt een mijlpaal voor onze ploeg. Dat wil ik zeker niet missen, daar kijk ik echt naar uit. Voor mezelf wil ik blijven doen wat ik nu doe. Aan stoppen heb ik nog geen moment gedacht. Daarvoor is de wielersport te mooi en te boeiend.
Tot snel!
Filip
